Silence:))

اگه تو زندگیم بلد بودم کجا دهنم رو ببندم و حرف نزنم، احتمالاً آدم موفق‌تر و خوشحال‌تری بودم.

خلاصه کلام اینکه به نظرم وقتشه یه نگاه به اون طرف سکه هم بندازیم و ببینیم در برابر حقوقی که داریم، چه تکالیفی نسبت به بقیه و توی زندگی جمعی داریم؟! در واقع بپذیریم و یاد بگیریم زندگی جمعی، نیاز به یه رابطه دوطرفه بین «حقوق ما» و «تکالیف ما» داره! نه برای اینکه آدم بهتری باشیم، صرفاً برای اینکه متعادل‌تر زندگی کنیم.

و خب واقعیت اینه که یه جامعه وقتی بالغ می‌شه که مردمش به اندازه حقوقشون، به تکالیفشون هم فکر کنن. اون هم نه از سر اجبار قانون، بلکه از سر فهم جمعی.

امیل دورکیم، جامعه‌شناس فرانسوی، بیشتر از صد سال پیش مفهوم «آنومی» یا همون بی‌هنجاری رو مطرح کرد. شرایطی که در اون، هنجارهای اجتماعی تضعیف می‌شن و افراد نمی‌دونن چه انتظاری ازشون میره و چه تکالیفی نسبت به جامعه دارن.

امیل دورکیم، جامعه‌شناس فرانسوی، بیشتر از صد سال پیش مفهوم «آنومی» یا همون بی‌هنجاری رو مطرح کرد. شرایطی که در اون، هنجارهای اجتماعی تضعیف می‌شن و افراد نمی‌دونن چه انتظاری ازشون میره و چه تکالیفی نسبت به جامعه دارن.

حالا اینجا بحث من سفارش و تأکید بر اخلاق فردی نیست. بحث من یه نگاه جامعه‌شناختی به بالانس و تعادل حقوق و تکالیفه.

تو علم حقوق، هیچ حقی بدون تکلیف وجود نداره و این یه اصل بنیادینه توی اکثر سیستم‌های حقوقی جهان. مثلاً حق رای دادن داری و در عین حال مکلفی رای بدی. حق آزادی بیان داری، اما مکلفی به حیثیت دیگران آسیب نزنی. حق مالکیت داری، اما ملکفی مالیات بدی. این دوطرفگی،…

تو علم حقوق، هیچ حقی بدون تکلیف وجود نداره و این یه اصل بنیادینه توی اکثر سیستم‌های حقوقی جهان. مثلاً حق رای دادن داری و در عین حال مکلفی رای بدی. حق آزادی بیان داری، اما مکلفی به حیثیت دیگران آسیب نزنی. حق مالکیت داری، اما ملکفی مالیات بدی. این دوطرفگی، فلسفه وجودی قانون رو تشکیل میده با این مضمون که :«هیچکس نمی‌تونه یه طرفه چیزی دریافت کنه، بدون اینکه چیزی بده.»

The name of the series: What God Has Destined for You.🫶🏻

دوستیم با همه دوستام این شکلیه که اونا کم ماجرا و من پر ماجرام. ولی دوستیم با فرزانه این شکلیه که هم من پر ماجرام هم فرزانه و تقریبا دو سه روز انتقال اطلاعات و بروزرسانی‌مون طول میکشه و در یک قرار محدود نمیشه.

دوستیم با همه دوستام این شکلیه که اونا کم ماجرا و من پر ماجرام. ولی دوستیم با فرزانه این شکلیه که هم من پر ماجرام هم فرزانه و تقریبا دو سه روز انتقال اطلاعات و بروزرسانی‌مون طول میکشه و در یک قرار محدود نمیشه.

وقتی دوستت و یک ماه و نیمه ندیدی:

به پروسه اعتماد نمی‌کنن، نمی‌ذارن غذام رو مثل بچه آدم درست کنم. کمک.😭🙏🏻

درحالی که دوستام کمتر از یه ساعت دیگه می‌رسن خونمون، جاروبرقی تصمیم گرفت وسط جاروکردن خاموش شه و روشن نشه.

درود بر آدم‌های عزیز و عمیق/🤍.