ⁿᵃᵐᵉˡᵉˢˢ ༅

همچنان که به آدم‌ها نیاز دارم از بودن با اون‌ها خسته می‌شم. همه من رو کلافه می‌کنن. میل به همنشینی زیاد اما کم طاقت.

امشب یکی بهم رز داد. به نیت من خریداری نشده بود اما به من رسید. نه کسی که قرار بود این گل به دستش برسه رو می‌شناسم و نه اسم آقایی که رز رو به من داد میدونم. نگم از اتفاقات یهویی، که چقدر شیرین داستان پیش‌بینی شده ذهن و زندگی رو به هم می‌ریزه.

ترکیب نوه و مامان/بابا بزرگ واقعا ترکیب جالبیه.

راست میگن، بچه وقتی بزرگ میشه سنگین میشه. :>

از رعایت تشریفات هنگام کادو دادن خوشم میاد. لازم نیست کادو حتماً خیلی چیز عجیب یا گرونی باشه. همین که به‌یادماندنی و مخصوص‌برگزیده به قصدِ طرف باشه، کافیه. باید روحاً دلنشینَک و تمیز باشه. اما بسته‌بندی محلّ اجرای تشریفاته؛ چیزی که باید در حدّ سفارت باشه. «چرا؟» چون این یعنی ارج نهادن به دریافت‌کننده‌ی هدیه. چه بسیار کادوهای ارزشمندی که چون گذاشتنشون تو یه پلاستیک دم دستی، محقّر و ناچیز دیده شده و برعکس.

گوشیم برگشت به زندگییییییی

گوشیم برگشت به زندگییییییی

عادت کردم به شرایط و این اصلا خوب نیست

خدایا این همه آزمون الهی چیه سر راه من می‌ذاری

خدایا این همه آزمون الهی چیه سر راه من می‌ذاری. تو ایران به دنیا اومدنم برات به تنهایی کافی نبود؟

گوشی‌م تو آی‌سیو بستریه.

ببخشید ولی عمری دگر بباید بعد از این دو ماه ما را

سنگک موزی🍌

ببخشید ولی عمری دگر بباید بعد از این دو ماه ما را

مامانم دوباره تو اینستاگرام برام پست می‌فرسته:))))

مکالمه من و جسمم هرشب:

این‌طور بارم آورده بودند که بترسم. از همه چیز. از بزرگتر که مبادا بهش بر بخورد؛ از کوچک‌تر که مبادا دلش بشکند؛ از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد؛ از دشمن که مبادا برآشوبد و به سراغم بیاید. همنوایی شبانه ارکستر چوبها - رضا قاسمی