ژَرفا؛

وقتشه که چند کلمه با هم صحبت کنیم. فکر نمیکنم دیگه بتونم اینجا فعالیتی داشته باشم، اعم از پست گذاری و چالش. اما ژرفا رو همینطور که هست نگه میدارم. چون همیشه برام ارزشمند باقی می‌مونه. خاطراتِ زیبایی اینجا ساختیم، هیچکدوم رو فراموش نمیکنم. روزهای تلخ و شیرینی رو سپری کردیم، با هم زمین خوردیم و دوباره بلند شدیم. سمفونیِ اشک‌ها و لبخند‌ها رو نواختیم، یک قطعه‌ی پر‌نقص اما پرشور. میتونم بگم هیچ پایانی برای ما وجود نداره همونطور که هیچ داستانی یک پایانِ حقیقی نداره، ما هم بی‌پایانیم.

هـوایِ جنگلِ چشمـانش، بـارانی بود.

آغـوشِ‌من‌پیلـه‌ی‌ناشِکافتَنیِ‌پَروانـه‌هاست.

– ترجیح میدی اول کدوم رو بِچشی هیولا؟ خشمم یا تیغه‌ی شمشیرم؟ + خشمت، تیغه‌ی شمشیرت و آدمیزادی که حمل‌شون میکنه. – پس ترجیح میدی زبونِ لعنتی‌ات رو قطع کنم. آره؟ + تهدیدهات تو رو جالب‌تر میکنن شکارچی کوچولو، نه ترسناک‌تر. – وقتی فولادِ شمشیرم رو توی سینه‌ی متعفن‌ات فرو کردم، اونوقت یه دلیلِ واقعی برای ترسیدن بهت میدم!