Kiana’s fika

کارگاه ۴ جلسه‌ای «موهبت بزرگسالی» ویژه مهاجرین برای همه ماهایی که بالاخره بزرگ شدیم ولی اونقدری که فکر می‌کردیم خوب پیش نرفت… توی این کارگاه می‌خوایم با واقعیت‌های بزرگسالی روبه‌رو بشیم، یاد بگیریم چطور با مسئولیت‌ها، تغییرات زندگی و این همه ابهام کنار بیاییم. باهم به این سوالات پاسخ می‌دیم: + چرا ورود به بزرگسالی اونطور که تصور می‌کردیم پیش نمی‌ره؟ + چطور رابطه‌ای امن‌تر با نسخه‌ی کودکی‌مون بسازیم؟ + سوگواری برای «والد آرمانی» یعنی چی و چطور به رشد ما کمک می‌کنه؟ + چطور بین محدودیت‌های زندگی و امکاناتی که داریم، تعادل پیدا کنیم؟ و تمرین‌های عملی برای اینکه یاد بگیریم چطور در حالت ابهام، قفل و بی‌حرکت نمونیم. بعد از این دوره، نگاهت به بزرگسالی، مسئولیت‌ها و ترس‌ها تغییر می‌کنه و می‌تونی با اعتماد بیشتری با چالش‌های زندگی روبه‌رو بشی… 💻 ۴ جلسه‌ ۹۰ دقیقه‌ای در گوگل‌میت 🗓️ زمان برگزاری: 📅 یکشنبه‌ها. ۲، ۹، ۱۶ و ۲۳ آگوست 🕕 ساعت ۱۸ تا ۱۹:۳۰ (برلین) 🌎 ساعت ۹ تا ۱۰:۳۰ (نیویورک / تورنتو) 🌎 ساعت ۱۲ تا ۱۳:۳۰ (ونکوور / سیاتل) 🔴 برای حفظ حریم‌خصوصی شرکت‌کنندگان، این کارگاه ضبط نخواهد شد. برای کسب اطلاعات کامل دوره، سرفصل‌ها، هزینه و نحوه ثبت‌نام، لطفاً به اکانت تلگرام دیار پیام بدین. @DiyaarOnline به امید دیدار🌱

✏️کارگاه آنلاین «ژورنال‌نویسی خودنویس» می‌خواییم توی ۳ ساعت، روش درست و مؤثر نوشتن روزانه رو یاد بگیریم: • چطوری شروع کنیم و جلوی اهمال‌کاری رو بگیریم؟ • از چه تکنیک‌هایی برای نوشتن ژورنال استفاده کنیم؟ • نوشتن درمانی دقیقاً یعنی چی و چه کمکی به حال درونی‌مون می‌کنه؟ • چه‌جور نوشتنی باعث می‌شه احساسات منفی بمونن یا حتی بدتر بشن؟ نوشتن، تبدیل آشفتگی ذهنی به وضوحه. میخواییم یاد بگیریم اصولی‌تر بنویسیم، ارامش بیشتری پیدا کنیم، افکار و احساساتمون رو منظم‌تر کنیم. 🕘 زمان برگزاری یکشنبه ۵ جولای/ ۱۴ تیر ساعت ۷:۳۰ تا ۱۰:۳۰ شب (به وقت ایران) ساعت ۶ تا ۹ شب (به وقت اروپای مرکزی) ساعت ۹ صبح تا ۱۲ ظهر (ساحل غربی کانادا و آمریکا) ساعت ۱۲ ظهر تا ۳ ظهر (به وقت ساحل شرقی کانادا و آمریکا) بعد از این کارگاه دیدت به نوشتن روزانه عوض می‌شه و می‌تونی طور دیگه‌ای با فکرها و احساساتت کنار بیای. این کارگاه در فضای Google Meet برگزار می‌شه. برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام لطفاً به اکانت تلگرام دیار پیام بدین. @DiyaarOnline به امید دیدار🌱

دوستان و همراهان عزیز از سه‌شنبه 16 June قرار هست سه‌شنبه‌ها، در مورد محتوای کتاب‌های روانشناسی باهم صحبت کنیم و کتاب اولی که انتخاب کردیم «بدن هرکز دروغ نمی‌گوید» نوشته‌ی آلیس میلر هست. https://www.goodreads.com/book/show/386697.The_Body_Never_Lies https://taaghche.com/book/68805/بدن-هرگز-دروغ-نمی-گوید https://fidibo.com/book/135491-بدن-هرگز-دروغ-نمی-گوید کتاب رو به هر زبانی که براتون راحت هست میتونین مطالعه کنین یا بشنوین. جلسات ما، جلسات کتابخوانی نیستن! بلکه به نوعی گروه‌درمانی مبتنی بر کتاب هستن. ما در جلسات در مورد محتوای کتاب و تجربه‌ی زیسته خودمون باهم گفت‌وگو می‌کنیم. مشارکت داشتن در جلسات و باز کردن صدا و تصویر اجباری نیست. شما می‌تونین شنونده باشین ولی مطمئناً مشارکت شما علاوه بر پویا تر شدن گروه، باعث درک و دریافت بهتر خودتون هم‌ خواهد شد. برای دریافت لینک شرکت در جلسات، لطفاً از طریق وبسایت دیار در جلسات گروه حمایتی «دیار» ثبت‌نام کنین. https://diyaar.online/product/supportgrouptherapy/ بلافاصله بعد از ثبت‌نام، ایمیل تاییدیه ثبت‌نام که حاوی لینک شرکت در جلسات هست، برای شما ارسال می‌شه. لطفاً پوشه spam رو حتماً چک کنین. به امید دیدار✨

بچه‌ها اگه هستین یه خبر از خودتون بدین🫂 چه دوستای مهاجرمون چه بچه‌های عزیز داخل ایران

بچه‌ها چطورین؟ با بی‌خبری چی کار می‌کنین؟ از من کاری برمیاد؟

نیاز داشتم مراحل این جابجایی رو توی سکوت پیش ببرم و دیگه آخراشه ولی میام می‌نویسم از احوال این روزهام. تو در چه حالی عزیز من؟

بچه‌ها از خودتون خبر بدین و اگه کاری از من برمیاد، من هستم کنارتون🫂 امیدوارم همگی در امنیت و سلامت باشین

حالا یه خبر می‌دادین از خودتون😄 راه دوری نمی‌رفت

روز خوبیه روزیه که بعد از چند روز بی‌حوصلگی و تاریکی، شروع شده. روزیه که یادم میاره غم، ناکامی و خشم حرف‌های خیلی مهمی دارن برای گفتن و گشودگی و کنجکاوی من رو نیاز دارن تا شنیده بشن. توی ماهی که گذشت، انرژیم پخش و پلا بود. خیلی کار کردم ولی چند روز سفر و چند روز تعطیلی و وقت گذروندن با مهمون‌ها، با اینکه بی‌نهایت لذت بخش بود و لحظه لحظه‌ش رو کیف کردم ولی انگار براش آماده نبودم. انگار جوری بودم که یک تلنگر، جِنگای ذهنیم رو خراب می‌کرد و همه‌چیزی که سعی کرده بودم روی هم بچینم ویرونه می‌شد. حالا اما برنامه‌ی چند هفته‌ی آینده مشخصه. برای شروع گروه‌ درمانی عجیب ذوق دارم. ذوق گپ زدن و شنیدن و دست نوازش به قلب هم کشیدن. دیشب با همه‌ی شلوغی ذهنم، نشستم همه‌ی صورت جلسه‌های دوماه اخیر رو یکبار خوندم. تک‌تک کارهایی که باید انجام بشه هایلایت کردم. صبح هم دستیارم همه‌ی صورت جلسه‌هارو فرستاده بود که اصلاح کنم و آرشیو بشه. لیست تسک‌های همه‌ی اعضای تیم تا ظهر آپدیت می‌شه و به نظرم دوباره برگشتم روی ریل. عضو جدیدی هم به زودی به تیم اضافه می‌شه که یک بار بزرگی از روی دوش ما برمی‌داره. می‌دونی؟ در ظاهر همه‌چیز‌ توی هفته‌های اخیر مرتب بوده و پیش می‌رفته. ولی تکه‌های روانم به هم چسبیده نبود. امروز به نظرم ورق برگشته. چی باعثش شد؟ تیمم به عنوان ساپورت سیستم اصلی و برگشتن به روتین‌ها! وقتی می‌گم «روتین‌ها، نجات‌بخشن» با ذره‌ ذره‌ی وجودم تجربه‌ش کردم. تو این روزا چطوری؟ سال جدید تا اینجا چطور بوده؟

در حافظه‌ی قلبمی♥️ تا ابد تولدت مبارک جات خالیه

https://open.spotify.com/track/4ps1nSmIQIUd8eDLxe2Bvi?si=ie2iGx51ThKv0S1l-2RAyw&context=spotify%3Asearch%3Aarghavan

امروز به یکی از زنان اطرافتون حمایت بدین. هرجوری که می‌تونین و هر جوری که نیاز داره. > بغلش کنین. شاید یک وزنه‌ی هزارکیلویی روی قلبش سنگینی می‌کنه > بهش زنگ بزنین یا پیغام بدین. حالش رو بپرسین شاید نیاز داره بدونه کسی به یادشه و براش مهمه > اگه بچه کوچیک داره براش غذا ببرین یا برین یک ساعت کمکش باشین > بهش بگین به چشم شما قشنگه > بهش بگین بودنش براتون مهمه > بهش بگین تمام قدم‌هایی که برای خودش و اطرافیانش برمی‌داره دیده می‌شه من جدی جدی باور دارم زنان قوی‌ترین و ارزشمندترین ساپورت سیستم رو دارن چون در طول تاریخ با همین ساپورت سیستم تونستن به بقای خودشون ادامه بدن. امروز یکبار دیگه به جایی که هستیم نگاه کنیم. راضی هستیم؟ امن هستیم؟ چیزی هست که بتونیم تغییرش بدیم؟ اگر چیزی برای ما توی زندگی کار نمی‌کنه، اول از همه خودمون رو مقصر ندونیم.

#پیشنهاد https://www.instagram.com/p/DFYYZ5AAo7f/?igsh=amV4eW50aHV1MnA3

#پیشنهاد پرتقال لیمو ترش زردچوبه تازه زنجبیل تازه دارچین فلفل سیاه زعفرون + زست لیمو و پرتقال توی بلندر با یک مقدار آب یا آب نارگیل طبیعی کامل مخلوط می‌کنم بعد توی قالب‌های یخ می‌ریزم و فریز می‌کنم. صبح‌ها یک تکه یخ زده رو از قالب در میاریم توی فنجون با آب گرم (۸۰ درجه) حل می‌کنم و می‌خورم. درسته که زمستون داره تموم میشه ولی به هر حال برای تقویت سیستم ایمنی و شروع نکردن صبح با قهوه خیلی موثره.

رفقا چطورین؟ از اونجایی که تمام ارتباط‌های کاری من توی تلگرام انجام می‌شه، روزی نیست که من چشمم به این کانال نیوفته و دلتنگی تعامل با شمارو تجربه نکنم. دلم می‌خواد برگردم به این فضا ولی دوتا دست‌انداز ذهنی دارم: ۱. شرایطم الآن از نظر حجم کار و شلوغی ذهنم، ثابت نیست و ممکنه بیام ولی دوباره فشار روم زیاد بشه و به دلیل اولویت‌هام مجبور بشم باز فاصله بگیرم ۲. یک مدت که وقفه می‌افته، تعامل سخت می‌شه و نمی‌دونم چی بگم. کمکی پیشنهادی راه‌حلی نظری؟ ممنونم که هنوز اینجا هستین شما برای من شبیه ساپورت سیستمی هستین که رابطه انقدر عمیق و واقعی شده که دلشوره‌ی مراقبت ازش دیگه وجود نداره🫂♥️🥲

لابلای خط‌های کتاب، نگاهم روی این جمله ایستاد: شفافیت داشتن، مهربانی‌ است! جامع و کامل دقیق و درست حقیقی و نجات‌بخش

کاش رها پیدا کنی…🫂

#ذهنویس حقیقتا این دنیا زندگی توی یک شهر با دوستای فریلنسرم رو به من بدهکاره. انقدر به اون حال و هوای با دوست توی کافه نشستن و کار کردن، نیاز دارم که از AI کمک گرفتم برای تصورش هرچند توی ظریف‌کاری‌های بدن مثل دست‌ها و زاویه نگاه و اینا ضعیف عمل می‌کنه ولی تماشای همین تصویر نصفه و نیمه‌ی ساخت هوش مصنوعی هم قشنگه برام.

خب من بالاخره برگشتم روی ریل زندگی، کارهای عقب افتاده رو سامون دادم و رسیدم بیام براتون از ضرورت ارزیابی «زمان» مورد نیاز انجام کارها بگم. چند سال پیش که من روتین پوستی شروع کرده بودم، صبح و شب تنبلیم می‌اومد صورت بشورم و کرم بزنم. همش یک خط درمیون انجام می‌دادم و همین اهمال‌کاری باعث می‌شد روتین نگه داشتنِ مراقبت پوستی برام تبدیل به یک کار محال بشه. یکبار به خودم گفتم مگه چقدر وقتتو می‌گیره؟ ساعت گذاشتم دیدم تمیز کردن دو مرحله‌ای پوستم + کرم دور چشم و مرطوب کننده و ضد آقتاب کلا ۶ دقیقه و ۲۰ ثانیه وقت برد! روتین پوستی شب هم همین حدودا! بعد همون روز رفتم اسکرین تایم سوشال مدیام رو نگاه کردم، زده بود ۴ ساعت و خورده‌ای! اوکی من بخشی از کارم توی سوشال‌مدیاست ولی انصافا همه‌ی اون ۴ ساعت کاری نبوده دیگه. توجهم جلب شد که چند تا کار دیگه هست که من سنگینی انجام ندادنش رو روزها و هفته‌ها روی مغزم حس می‌کنم، اضطراب عقب موندن و ناکافی بودنش رو با خودم می‌کشم، برای خودم یک خوراک خوب نشخوار فکری دست و پا می‌کنم در حالی که انجام دادنش خیلی کمتر از مدت زمانی که روی مغزم سنگینیش رو می‌کشم، طول می‌کشه؟ از اون روز با این سوال که مگه چقدر زمان می‌بره؟ میرم سراغ کارهایی که انجامشون برام سخته. که دستِ ذهنم رو بخونم و بازی نخورم. . حالا از وقتی اپلیکیشن تیک تیک رو نصب کردم، میتونم برای انجام هر تسک، توی خود اپلیکیشن یک پومودورو Pomodoro تعریف و اجرا کنم که در نهایت نشونم می‌ده چقدر زمان برای انجام هر تسک گذاشتم. یک اتفاق جالبی هفته پیش افتاد. چندتا مقاله برای وبلاگ سایت دیار آماده شده بود که من باید می‌خوندم، اصلاح می‌کردم و می‌فرستادم دستیارم کارهای نهاییش رو انجام بده که بره برای انتشار. از جمله روزهایی بود که خیلی کار داشتم و رفتم کتابخونه که متمرکز کار کنم. توی دلم گفتم خب این دوتا مقاله که یک ربع هم زمان نمی‌بره. اول اینارو انجام می‌دم که بره مرحله‌ی بعد و بعدش می‌رم سراغ برنامه‌ای که برای امروز دارم. پومودورو رو روی ۱۵ دقیقه تنظیم کردم و نشستم پای مقاله اول. یکجایی به خودم اومدم دیدم برای چهارمین بار صدای آلارم در اومده که ۱۵ دقیقه‌ت تمومه و من چون وسط کارم بودم یک راند دیگه فعالش کردم و تازه وسط مقاله‌ی اول هستم! آره اینوری هم اتفاق می‌افته. مثل اون روزایی که ماشین زدی، خونه تمیز کردی، آشپزخونه سر و سامون دادی و هزارتا کار دیگه، ولی آخر شب میگی امروز هیچ کاری نکردم! حرفم چیه؟ تخمین ما از زمان اگر راستی آزمایی نشه، ما همش از ذهنمون رو دست می‌خوریم. چه واسه کارهای آسونی که ازشون غول ساختیم، چه واسه کارهای زمان‌بر و انرژی‌بری که اصلا حسابشون نمی‌کنیم. اینا ظریف کاری‌های شفقت با خود هست. هرچی روی واقع‌بینی کار کنیم، صلحمون بیشتر می‌شه. من همیشه به درمانجوهام هم میگم: راجع به چیزی که سرزنش‌گر درونت داره غر می‌زنه، تو پرسشگری کن. . امیدوارم اونی که امروز به خوندن این مشاهده نیاز داشته، بهش فکر کنه و دریافت داشته باشه باقی بقایت♥️