کافه آگاهی Cafe Agaahi

دوپامین را با خوشحالی اشتباه می‌گیریم. دوپامین بیشتر شبیه «موتور جست‌وجو» است: به تو می‌گوید برو، بگیر، فتح کن، دوباره برو. و یک نکته مهم‌تر: مغز به “پیش‌بینی” حساس است. وقتی چیزی بهتر از انتظار اتفاق می‌افتد، سیگنال قوی‌تر می‌شود؛ وقتی مطابق انتظار شد، هیجان کمتر؛ و اگر کمتر از انتظار باشد، افت می‌کند. این همان منطق «خطای پیش‌بینی پاداش» است. پس اگر مدام سطح انتظار را بالا ببری، حتی موفقیت‌های بزرگ هم زود بی‌اثر می‌شوند. پیمان رحیمی نژاد روان‌شناس و‌ پژوهشگر روان‌شناسی مثبت اگزیستانسیال

گاهی آن لحظه‌ای که سال‌ها منتظرش بودی می‌رسد: ارتقا، درآمد، لاغری، مهاجرت، خرید… و چند روز بعد ناگهان می‌گویی: «همین بود؟» این اتفاق “ضعف شخصیت” نیست؛ بخشی از کارکرد مغز است: سیستم پاداش برای حرکت ساخته شده، نه برای ماندن. دوپامین بیشتر با «خواستن» و کششِ رسیدن و حرکت در مسیر کار می‌کند تا با «لذت پایدار» و نتیجه. اگر تمام زندگی‌ات روی “بعدش بهتر می‌شه” بچرخد، بعد از هر رسیدن، مغز خیلی سریع «هدف بعدی» را روشن می‌کند؛ و تو از خودت جا می‌مانی. پیمان رحیمی نژاد روان‌شناس و‌ پژوهشگر روان‌شناسی مثبت اگزیستانسیال

هستی به‌مثابه کارگاه، نه مأمن در نگاه اگزیستانسیال، جهان «خانه‌ی امن معنا» نیست؛ انسان به جهانی پرتاب شده که قواعدش شکننده و نتایجش نامطمئن است. تعبیر جناب بیدل دهلوی شاعر ژرف اندیش «بزم هستی، دکان شیشه‌گر است» دقیقاً همین را می‌گوید: هستی جای جشن و سرور نیست، کارگاه است؛ کارگاه خلق، کارگاه آفرینش‌گری انسان، جایی که هر چیز زیبا، بهای شکستن می‌خواهد. در دکان شیشه‌گر، شکستن خطا نیست؛ شرطِ یادگیری و ساختن است. این نگاه، اگزیستانسیالیستی یعنی انسان با رنج «اشتباه» نمی‌کند، بلکه وجود را تجربه می‌کند. این که هستی را بزم دکان شیشه گر بدانیم یعنی مطابق عصیان جناب کامو عمل کنیم. انسان دیگر منتظر معناهای آماده یا مبتذل نمی‌ماند؛ او خود به الگوی معنا بدل می‌شود، حتی اگر هزینه‌اش شکستن باشد. هستی زیباست، چون شکننده است. معنای زندگی‌ گران‌قیمت است، چون با رنج خریده می‌شود و انسان، نه تماشاگر بزم، بلکه کارگرِ دکان است «ما برای آن‌که «دل» شویم، ناچاریم بارها بشکنیم» و شاید اصلاً انسان، همان شیشه‌ای‌ست که اگر نشکند، هرگز شفاف نمی‌شود. پیمان رحیمی نژاد روان‌شناس و‌ پژوهشگر روان‌شناسی مثبت اگزیستانسیال

اضطراب فقط از نداشتن نمی‌آید؛ از داشتنِ چیزهای مهم و ترس از ازدست‌دادنشان هم می‌آید. وقتی هویت تو به موفقیت گره بخورد: هر دستاورد = مسئولیت بیشتر هر جایگاه = ترس بیشتر هر دیده‌شدن = اضطراب بیشتر پس موفقیت، اگر به هویت تبدیل شود، اضطراب را حل نمی‌کند؛ آن را عمیق‌تر می‌کند. پیمان رحیمی نژاد روان‌شناس و‌ پژوهشگر روان‌شناسی مثبت اگزیستانسیال

در نگاه اگزیستانسیال چوپرا، اضطراب از سه منبع اصلی می‌آید: • آزادی انتخاب • ناپایداری جهان • مسئولیتِ زندگیِ خود یعنی درست از همان‌جایی که انسان بودن آغاز می‌شود. اضطراب می‌آید چون: • هیچ تضمینی وجود ندارد • هیچ مسیر کاملاً امنی نیست • و هیچ موفقیتی دائمی نیست پیمان رحیمی نژاد روان‌شناس و‌ پژوهشگر روان‌شناسی مثبت اگزیستانسیال

صبر در مراقبت یعنی تحملِ رشدِ دیگری با حضور، نه فشار آوردن یا تسریع کردن مسیر. یعنی همراه شدن با کندی مسیرِ دیگری و پذیرشِ روند. وقتی شریک زندگی‌ات در حال تغییر یا رشد است، به‌جای انتقاد، به او فضای زمان بده، حضور داشته باش، و مطمئن باش که رشد سریع همیشه بهتر نیست. زندگی فرآیند است، نه فقط هدف. صبر در رابطه یعنی بودنِ آگاهانه در زمان حالِ دو وجود، با پذیرشِ گردشِ جهان. صبر در جهان فردی به معنای این است که به پدیده‌ها اجازه بدهیم در زمان خودشان اتفاق بیفتند. پیمان رحیمی نژاد روان‌شناس و‌ پژوهشگر روان‌شناسی مثبت اگزیستانسیال

رابطه تنها مسئولیت و تلاش نیست؛ خنده‌ها، لمس‌ها و خاطرات کوچک مشترک، لحظه‌های واقعی بودن با دیگری هستند. این شادی‌های مشترک، اکسیژن عشق‌اند و معنا را در زندگی مشترک جاری می‌کنند. از نگاه اگزیستانسیالیستی، این لحظات تجربه‌ی کامل «بودن» و حضور در جهان با دیگری‌اند که زندگی را ارزشمند می‌کنند. پیمان رحیمی نژاد روان‌شناس و پژوهشگر روان‌شناسی مثبت اگزیستانسیال

برای دیدن توضیحات کامل این پست و ادامه اسلایدها، می‌توانید از لینک زیر وارد پیج کافه آگاهی شوید؛ https://www.instagram.com/p/DSUV70bDRd9/?igsh=Mzduc2E4YXQyYjNo