ماهنامهٔ سینمایی فیلم امروز

https://filmemrooz.com/36109/

https://filmemrooz.com/36077/

علیرضا خمسه از خاطرات یک عمر همکاری و رفاقت با اکبر عبدی می‌گوید. در گفت‌وگویی مفصل و شنیدنی با هوشنگ گلمکانی، فراز و فرودهای زندگی شخصی و حرفه‌ای زنده‌یاد عبدی از زبان یک کمدین هم‌تراز او روایت می‌شود. https://youtu.be/NQtBFn_HIfM?si=96SICqFZYntCHTAU

آنامیکا، هنرمند معروفی‌ست که با تکنیک‌های ساده اما خلاقانه، نقاشی‌های آبسترهٔ هندسی زیبایی می‌کشد که انسجام سبکی جالبی دارند و در گالری‌های معتبر صدها هزار دلار قیمت‌گذاری می‌شوند. https://t.me/filmemrooz_official

جفری مژاروس، هنرمندی که با پنج‌هزار درپوش بطری، اثر هنری می‌سازد! پرترهٔ فریدا کالو حاصل بیش از صد ساعت کار مداوم اوست. https://t.me/filmemrooz_official

سفری مجازی به درون هرم بزرگ، و رازهایی که هنوز هیچ مستند پژوهشی و هیچ کتابی نتوانسته به‌درستی درباره جزییات‌شان توضیح منطقی ارائه دهد. این هزارتوها و دخمه‌های عجیب در قلب این بنای کوه‌پیکر باستانی با چه هدفی ساخته شده‌اند؟ https://t.me/filmemrooz_official

https://filmemrooz.com/36059/

در فصل دوم سریال «بامداد خمار» باید منتظر چه اتفاقاتی باشیم؟ https://youtu.be/IEl12tRnT0w?si=KDGSKQpnOIm2BZmz

اکران آنلاین مستند «درختان کهنسال ایران» به کارگردانی حمید کُریلی و با روایت شهاب حسینی در پلتفرم هاشور آغاز شد. این اثر که با روایت لطیف و شاعرانه شهاب حسینی همراه است، تلاشی برای معرفی و بررسی جامع، علمی و جذاب درختان کهنسال ایران به شمار می‌رود و با ارائه تصاویری کمتر دیده‌شده و اطلاعات مستند، مخاطبان را با یکی از ارزشمندترین میراث‌های طبیعی کشور آشنا می‌کند. ارتقای فرهنگ عمومی، توجه به حفاظت از درختان کهنسال و تشویق به ثبت و تکثیر این گنجینه‌های طبیعی از مهم‌ترین اهداف تولید این مجموعه است. علاقه‌مندان می‌توانند این مستند ۱۱۰دقیقه‌ای که در سال ۱۴۰۱ تولید شده است را در اکران هاشور و به صورت آنلاین تماشا کنند. لینک مستقیم: hashure.com/movies/درختان-کهنسال-ایران گوینده: شهاب حسینی تصویربرداران: حمید کریلی، مهران جمشیدیان تدوین: ناصر فکور، آیدین پرهیزی مجری طرح: ابراهیم تبار موسیقی: کیارش سنجرانی واحد جلوه‌های بصری: ادریس محمدی عکس: مرتضی نامور، محسن جعفری صدابردار: مانی طبیب زاده، صداگذار: ناصر فکور با حمایت: ایمن‌سازه پژوهشگر،تهیه‌کننده، نویسنده و کارگردان: حمید کـُریلی

https://filmemrooz.com/36049/

آرمین ابراهیمی: انتخاب‌هایش در سال‌های آخر قابل دفاع نیست، اما بازی‌هایی در کارنامه داشت که لطف و اهمیت‌شان بر هر انتخابی می‌چربد، و اتفاقا همین نقش‌های درجه‌یک است که از بازیگر بزرگی چون او باقی می‌ماند. فقط ۲۶ سال داشت که در «اجاره‌نشین‌ها» درخشید و به فاصله‌ای کوتاه با «مادر» یکی از بهترین نقش‌های کارنامه‌اش را ایفا کرد. نه فقط در سال ۱۳۶۸ که همین امروز هم بازی اکبر عبدی در نقش غلامرضا از کلیشه‌های رایج نقش‌های مشابه به دور است و رنج و سرمستی و غمی که در کار منحصربه‌فردش به چشم می‌خورد، فقط از بازیگری چون او برمی‌آمد، زیر دست فیلمسازی کاربلد و نکته‌سنج. در همان سال‌های ابتدایی ورود به سینما، پس از بازی برای مرحوم مهرجویی و حاتمی، با دیگر فیلمساز بزرگ سینمای ایران کار کرد و نقش‌اش در «ای ایران» نشان داد بازیگری چون او چقدر می‌توانست در کنار فیلمسازان صاحب‌سبک نتایج ماندگار بگیرد. تماشاگرانِ جوانِ سال‌های بعد، آن‌هایی که او را با «اخراجی‌ها» شناختند شاید باور نکنند چه آثار مهمی در کارنامه داشت و روزگاری با چه کارگردانان هنرشناسی کار می‌کرد. تنوع نقش‌هایی که ایفا کرد نشان از مهارت و تسلطش بر ژانرها و تیپ‌ها و طبقه‌ها داشت. جنس بازی‌اش در «دلشدگان» به کلی با حضوری که در «ناصرالدین‌شاه آکتور سینما» دارد متفاوت است، نقش‌آفرینی‌اش در کمدی‌های مرسوم آن سال‌ها با هم فرق می‌کند (شخصا هنوز هم سفر او و حمید جبلی به ژاپن را در «مرد آفتابی» به یاد دارم)، و در فیلمی مثل «هنرپیشه» محسن مخملباف از همین ویژگی چندوجهی بودن‌اش استفاده کرده تا زندگی یک بازیگر جلوی دوربین و پشت صحنه و در کشمکش‌های زناشویی را تصویر کند. همه‌ی این‌ها را گفتم، اما بازی‌اش در «آدم‌برفی» بعید می‌دانم به این راحتی‌ها قابل تکرار باشد و کسی بتواند با کاری مشابه روی دست آن اجرا بلند شود. جدا از مخاطره‌ی اولین‌بار تابویی چنین را در جامعه‌ای چنانْ شکستن، درک او از روانشناسی شخصیت‌ها، و نیفتادن به ورطه‌ی لودگی و فضاهای جنسیِ سطح پایین درخشان بود. نقش زن را نه به عنوان یک زن، که از زاویه‌ی مردی ایفا می‌کرد گیر کرده در موقعیتی بغرنج، در سودای مهاجرت به آمریکا، اما ناگهان دل بسته به زنی هم‌طبقه‌ی خویش. بازی‌اش از آن نقاط قوت کارنامه‌ی هر بازیگر است، اما اکبر عبدی از این نقاط قوت یکی دو تا نداشت. هر وقت می‌رفت تلخ بود، اما ۶۶ سالگی برای رفتن بی‌رحمانه زود است. چه حیف، و روحش شاد.

در تاریخ، گاهی مهم‌ترین نشانه‌ها نه در آن چیزی است که دولت‌ها اعلام می‌کنند و نه در آن چیزی که فیلم‌ها روایت می‌کنند؛ بلکه در لحظه‌ای است که هر دو، تقریباً هم‌زمان، درباره یک موضوع واحد شروع به حرف زدن می‌کنند. «Disclosure Day» اسپیلبرگ دقیقاً در چنین نقطه‌ای ظاهر شد؛ فیلمی که در آن جهان در آستانه یک بحران نظامی قرار دارد و در همان حال، گروهی می‌کوشند حقیقت مواجهه بشر با موجودات فرازمینی را افشا کنند. هم‌زمانی این روایت با فضای سیاسی زمان اکران فیلم، درست در یکی از متشنج‌ترین دوره‌های رویارویی آمریکا و ایران و در شرایطی که واشنگتن نیز مجموعه تازه‌ای از اسناد مربوط به UAPها(گمانه‌زنی از سفینه‌های موجودات فرازمینی) را از طبقه‌بندی خارج کرد، قابل توجه است. همین تقارن، مرز میان جهان داستان و جهان واقعیت را به شکلی غیرمعمول باریک می‌کند. اگر این فقط یک تصادف باشد، دست‌کم از آن دست هم‌زمانی‌هایی است که ارزش تحلیل پیدا می‌کند. در مراکزی مانند RAND و CSIS، سناریوها نه بر پایه پیش‌گویی، بلکه بر اساس روندهای قابل مشاهده ساخته می‌شوند؛ تنش با ایران، رقابت با چین، آسیب‌پذیری زنجیره انرژی، ظهور هوش مصنوعی، جنگ‌های سایبری و حتی پیامدهای روانی مواجهه عمومی با پدیده‌های ناشناس. سپس این سناریوها در قالب War Game بارها و بارها آزموده می‌شوند تا روشن شود هر تصمیم، چه زنجیره‌ای از واکنش‌ها را در سطح نظامی، اقتصادی، رسانه‌ای و اجتماعی فعال خواهد کرد. از این منظر، شباهت گاه‌وبی‌گاه فیلم‌های هالیوودی با رویدادهای بعدی جهان، بیش از آنکه نشانه دسترسی فیلم‌سازان به اسناد محرمانه باشد، حاصل تغذیه از یک منبع مشترک است؛ همان روندهایی که تحلیلگران امنیتی، اقتصاددانان، استراتژیست‌ها و نویسندگان هم‌زمان زیر نظر دارند. هالیوود آینده را پیش‌بینی نمی‌کند، اما سال‌هاست که آن را تمرین می‌کند؛ همان‌گونه که وارگیم‌ها جنگ را تمرین می‌کنند، سینما نیز روایت آن جنگ را تمرین می‌کند. آن‌قدر سناریوهای مختلف را تمرین می‌کنند تا اگر یکی از آن‌ها به واقعیت تبدیل شد، غافلگیر نشوند. در این میان، انتخاب استیون اسپیلبرگ نیز چندان بی‌معنا نیست. او از نخستین روزهای فعالیتش، بیش از آنکه درباره موجودات فضایی فیلم بسازد، درباره واکنش تمدن انسانی به امر ناشناخته فیلم ساخته است. از «Close Encounters of the Third Kind» تا «E.T»، پرسش همواره یکی بوده است: وقتی انسان با چیزی مواجه شود که چارچوب‌های ذهنی‌اش را درهم می‌شکند، نخستین واکنش او چیست؛ کنجکاوی، وحشت، یا نظامی‌سازی؟ امروز همان پرسش از سالن سینما به جلسات استماع کنگره آمریکا و گزارش‌های رسمی پنتاگون منتقل شده است. تفاوت در موضوع نیست؛ تفاوت در این است که آنچه روزگاری در قلمرو تخیل قرار داشت، امروز به بخشی از ادبیات امنیت ملی تبدیل شده است. همین تفاوت ظریف است که شباهت میان این جنس سینما و ژئوپلیتیک را توضیح می‌دهد. هر دو با آینده سروکار دارند، اما نه از طریق پیش‌گویی؛ از طریق ساختن روایت. اندیشکده‌ها روایت را به زبان احتمال، هزینه و بازدارندگی می‌نویسند و هالیوود روایت‌ها را به زبان میزانسن، شخصیت و احساس ترجمه می‌کند. وقتی هر دو از یک بانک مشترک از روندها تغذیه می‌کنند، طبیعی است که خروجی آن‌ها گاهی به شکلی شگفت‌آور به یکدیگر نزدیک شود. این شباهت الزاماً نشانه وجود یک فیلمنامه پنهان نیست؛ اما قطعاً نشان می‌دهد که ذهن استراتژیست‌ها و فیلم‌سازان، مدت‌هاست روی مجموعه‌ای واحد از دغدغه‌ها متمرکز شده است. شاید به همین دلیل باشد که گاهی احساس می‌کنیم جهان، شبیه فیلم‌ها شده است. اما شاید واقعیت برعکس باشد؛ فیلم‌ها شبیه جهانی شده‌اند که سال‌هاست در اتاق‌های جنگ، اندیشکده‌ها و جلسات راهبردی بازسازی می‌شود. سینما در این معنا، نه پنجره‌ای به آینده، بلکه آینه‌ای از ذهن کسانی است که سال‌هاست آینده را، پیش از آنکه از راه برسد، روی میزهای چوبی، میان نقشه‌ها و گزارش‌های محرمانه، بارها زندگی کرده‌اند. @filmemrooz_official

داستان کم‌کاری حبیب دهقان‌نسب و گوشه‌نشینی بازیگران قدیمی، در گفت‌وگویی جالب با هوشنگ گلمکانی https://youtu.be/rduM2U9OlfQ?si=-lOSRKijwEINnB06

https://filmemrooz.com/7905/

نتفلیکس به‌تازگی ۵۸۷ میلیون دلار نقد برای استارتاپ هوش مصنوعی بن افلک پرداخت کرده؛ شرکتی که فقط ۱۶ نفر نیرو داره و از سال ۲۰۲۲ به‌صورت کاملاً مخفیانه روش کار می‌شده. اما این شرکت دقیقاً چه کاری انجام می‌ده؟ اسم این شرکت InterPositive هست و برخلاف چیزی که خیلی‌ها از «هوش مصنوعی در هالیوود» تصور می‌کنن، قرار نیست با چند خط دستور متنی، فیلم و صحنه‌های جدید بسازه. این هوش مصنوعی روی فیلم‌های واقعی آموزش می‌بینه؛ یعنی تصاویر خام یک پروژهٔ مشخص رو بررسی می‌کنه و چیزهایی مثل نورپردازی، نوع لنز، زاویه دوربین، رنگ‌ها و سبک تصویری اون فیلم رو یاد می‌گیره. بعد به تیم تولید کمک می‌کنه تا در مرحله پس‌تولید، همون تصاویر رو بهتر و اصلاح کنن، بدون این‌که ظاهر و حس اصلی فیلم از بین بره. مثلاً می‌تونه نور یک صحنه رو تغییر بده، اشتباهات تداومی رو اصلاح کنه، سیم‌ها و تجهیزات اضافی رو از تصویر حذف کنه، پس‌زمینه‌ها رو عوض کنه یا رنگ نهایی فیلم رو تنظیم کنه؛ همه این کارها هم با این هدف انجام می‌شه که نتیجه دقیقاً با زبان بصری همون فیلم هماهنگ بمونه. نکته مهم اینه که برای هر فیلم، یک مدل هوش مصنوعی اختصاصی ساخته می‌شه. این سیستم با اطلاعات جمع‌آوری‌شده از اینترنت یا فیلم‌های استودیوهای دیگه آموزش نمی‌بینه. یعنی قرار نیست از آثار دیگران استفاده کنه یا مشکلات مربوط به کپی‌رایت، مالکیت محتوا و دیپ‌فیک ایجاد کنه. بن افلک این فناوری رو ساخت چون معتقد بود بیشتر ابزارهای هوش مصنوعی موجود، واقعاً نمی‌فهمن یک فیلم چطور ساخته می‌شه. این ابزارها درک دقیقی از رفتار نور، ویژگی‌های لنزها، حرکت دوربین و هماهنگی بین نماهای مختلف نداشتن. اما InterPositive دقیقاً برای فهم همین جزئیات طراحی شده. نتفلیکس گفته این فناوری امسال در حدود ۳۰۰ عنوان استفاده شده و در یکی از مستندها باعث شده زمان تولید تقریباً نصف بشه و هزینه‌ها هم تا ۵۰ درصد کاهش پیدا کنه. در نهایت، نتفلیکس با پرداخت ۵۸۷ میلیون دلار برای یک تیم ۱۶ نفره و یک فناوری که به هوش مصنوعی یاد می‌ده مفاهیمی مثل فاصله کانونی، عمق میدان، حرکت دوربین و پرسپکتیو رو درک کنه، یک پیام روشن داده: آینده هوش مصنوعی در هالیوود احتمالاً جایگزین کردن فیلم‌سازها نیست؛ بلکه ساختن ابزارهای قدرتمندتریه که به خالق‌ها کمک کنه بهتر، سریع‌تر و خلاقانه‌تر کار کنن. https://t.me/filmemrooz_official

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ 🔹ریچارد برودی 🔸منتقد ارشد نیویورکر و یکی از معتبرترین چهره‌های نقد فیلم در دوران مدرن 📖 رویکرد: سینه‌فیل و تاریخ‌نگارانه با تمرکز بر نگره مؤلف نولان، با تکیه بر نیروی خودمهارگرِ اخلاق مدرن، یک حماسه‌ی شاعرانه را به روایتی زمینی فرو می‌کاهد. ⭐ امتیاز: 3 از 5 🔹اسکات توبیاس 🔸از برجسته‌ترین منتقدان نئوفرمالیست معاصر 📖 رویکرد: نئوفرمالیسم در این فیلم، بیش از هر چیز، وسواس همیشگی نولان نسبت به مفهوم زمان است که سنگینی خود را بر اثر تحمیل می‌کند. اجزای پراکندهٔ این روایت، در نهایت با تأثیری خیره‌کننده و ویرانگر در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. نولان اگرچه این بار از پیچیدگی‌های ساختاری آثار پیشین‌اش اندکی فاصله می‌گیرد، اما اجزای این روایت را چنان کنار هم می‌نشاند که در نهایت به تأثیری ویرانگر و یکپارچه می‌رسند. با وجود آن همه عظمت و مقیاس، فیلم هرچه پیش‌تر می‌رود درونی‌تر می‌شود؛ جایی که اودیسئوس ناچار است مدام از میان گزینه‌هایی همگی نامطلوب دست به انتخاب بزند و در پایان، تنها با همان اندک شرافتِ زخمی و ازهم‌گسیخته‌ای که برایش باقی مانده، سر برآورد. ⭐ امتیاز: 4,5 از 5 🔹پیتر برَدشاو 🔸منتقد ارشد گاردین و از تأثیرگذارترین منتقدان حال حاضر فیلم در جهان 📖 رویکرد: سینه‌فیل و تاریخ‌نگارانه با تمرکز بر نگره مؤلف اگر اوپنهایمر داستانی کوچک بود که نولان آن را به ابعادی عظیم رساند، ادیسه داستانی عظیم است که او آن را به شکوهی تقریباً باورنکردنی گسترش داده؛ اثری که شاید کامل‌ترین فیلم کارنامه‌ی او تا به امروز باشد. ⭐ امتیاز: 5 از 5 🔹استفنی زاکارِک 🔸منتقد ارشد رسانه تایم 📖 رویکرد: روان‌شناختی، فمینیسم لیبرال(معتدل) فیلم می‌خواهد القا کند که اودیسئوس مرتکب جنایت‌های هولناکی شده، اما صحنه‌های نبرد آن‌قدر شیک و بدون خون‌وخشونت پرداخت شده‌اند که به‌سختی می‌توان احساس کرد چیزی واقعاً در خطر است. ⭐ امتیاز: 2 از 5 🔹وادیم ریزوف 🔸از معتبرترین منتقدان محافل سینه‌فیلی و جشنواره‌ای 📖 رویکرد: نظری و نئوفرمالیسم اینکه در تیتراژ فیلم نوشته شده ادیسه روی نگاتیو فیلم‌برداری و روی نگاتیو نیز نهایی شده است، فقط یک جزئیات فنی نیست؛ بلکه بیانیه‌ای است درباره ایمان نولان به خودِ مدیوم فیلم. این نگاه احتمالاً از دوستی و همفکری او با تاسیتا دین ـ هنرمند آثار تجسمی و ویدئوآرتیست تجربه‌گرای بریتانیایی ـ تأثیر گرفته است. همان‌طور که دین با بزرگ‌کردن ابعاد نمایش نگاتیو می‌کوشد خودِ فیلم را به موضوع اثر تبدیل کند، نولان هم سال‌هاست با گسترش استفاده از IMAX می‌خواهد تماشاگر را با شکوه و ویژگی‌های منحصربه‌فرد نگاتیو سینمایی روبه‌رو کند، نه صرفاً با داستان فیلم. *ریزوف به‌علت نمایش تازه فیلم، در متن خود از نقد جزئی و فنی اجتناب کرده است. ⭐ امتیاز: 3 از 5 🔹جیمز براردینلی 🔸از نخستین منتقدانی که با وب‌سایت شخصی و نقد آنلاین به اعتبار حرفه‌ای رسید؛ منتقد فیلم‌های جریان‌اصلی که با نثر روان و گاه طعنه‌آمیز و مخاطب‌محور جایگاه خود را -مستقل از روزنامه‌ها و مجلات دهه ۹۰ میلادی- در نقد سینما تثبیت کرد. 📖 رویکرد: ریویوی ژورنالیستی این فیلم چیزی را در خود دارد که بسیاری از آثار امروز از آن بی‌بهره‌اند: ضرب‌آهنگ. فیلم اگرچه آرام آغاز می‌شود، اما پیوسته شتاب می‌گیرد و لحظه‌به‌لحظه بر قدرتش می‌افزاید.ادیسه تفسیری مدرن از اصیل‌ترین شکل فیلمسازی کلاسیک است. ⭐ امتیاز: 3,5 از 4 🔹مایک دی آنجلو 🔸تحلیل‌گر برجسته فرمالِ سینمای معاصر ⭐ امتیاز: 3,5 از 5 🔹جردن کرانک 🔸از شاخص‌ترین منتقدان سینه‌فیل با رویکرد مؤلف‌گرایانه ⭐ امتیاز: 1,5 از 5 🔹گای لاج 🔸منتقد ارشد ورایتی با رویکرد سینه‌فیلی و تاریخ‌نگارانه ⭐ امتیاز: 3,5 از 5 🔹گِلِن کِنی 🔸منتقد ارشد RogerEbert.com و از ادامه‌دهندگان سنت نقد راجر ایبرت ⭐ امتیاز: 5 از 5 @filmemrooz_official