سایت خبری-تحلیلی کلمه

محاصره دریایی از جنگ بدتر است، چرا؟ چه بلایی سر ما می‌آورد؟ سه‌ نکته از میان حرف‌های تکان‌دهنده‌ی مجیدرضا حریری، رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین در مصاحبه با خبرآنلاین 1️⃣ تحریم‌ که معرف حضورتان هست؟ «بدترین اتفاقی که امروز می‌تواند بیافتد این است که فکر کنیم، می‌توانیم محاصره دریایی را دور بزنیم و سعی کنیم با وجود آن کشور را اداره کنیم. کاری که مشابه آن را با تحریم‌ها کردیم و به جای رفع آن و یا یافتن سازوکاری برای خنثاشدن آن، سراغ دورزدن تحریم رفتیم و نتیجه آن شد اقتصادی مستهلک‌شده و فسادهایی بزرگ.» قحطی می‌شود؟ «بسته‌شدن مسیرهای دریایی یعنی دشوار کردن بازرگانی خارجی که اگر به  طولانی باشد به قحطی منجر می‌شود. بیش از ۸۰ درصد از تجارت جهان از دریاها است. آوردن تمام نیاز تجاری کشور به روی زمین، یعنی تجارت به ظرفیت ۲۰ درصدی بسنده کند. مثلا اگر یک کانیتنر از چین و با کشتی به ایران بیاید، هزینه حمل‌ونقل آن سه‌هزار دلار است اما همان کانتینر وقتی از مسیر زمینی می‌آید به طور میانگین ۱۲هزار دلار باید هزینه دارد. واردات ما از بنادر جنوبی سالانه حدود دومیلیون کانتینر است و اگر محاصره ادامه یابد هر کانتینر ۹ هزار دلار هزینه تجاری بیشتری به اقتصاد ایران تحمیل خواهد کرد. درواقع چیزی در حدود ۱۸ میلیارد دلار هزینه اضافی برای ما در برخواهد داشت. درحالی‌که کل نیاز اقتصاد ایران به واردات کالاهای اساسی و دارو کمتر از ۱۵ میلیارد دلار در سال است. در بخش صادرات غیرنفتی هم ما بر فرض سالانه حدود ۵۰ میلیارد دلار صادرات غیرنفتی داریم که کل آن سود نیست گر سودی هم باشد حدود ۱۰میلیارد دلار است. حال اگر بنا باشد ۱۰ یا ۱۵ میلیارد دلار بر هزینه صادرات افزوده شود، صادرات چه توجیهی دارد؟ کل تجارت خارجی ما ۱۰۰ میلیارد دلار در سال است و افزودن هزینه ۲۰ میلیاردی در آن، کل این پروسه را به تعطیلی خواهد کشید.» صبر می‌کنند تا از پا درآییم «در وضعیت نه جنگ، نه صلح  و محاصره این اقتصاد ماست که وارد دوره استهلاک و نابودی می‌شود، نه اقتصاد آمریکا. در جنگ ۴۰روزه ما به اندازه محاصره کمبود نداشتیم. در محاصره آن‌ها نیروی دریایی‌شان را در چندصدکیلومتری ساحل ما نگه می‌دارد، جایی که برد موشک‌ها و پهبادهای ما به آن نمی‌رسد و بعد از آن صبر می‌کند تا ما از پا در آییم.» پی‌نوشت: دیروز پزشکیان با افتخار می‌گفت که چون راه دریایی بسته است، پس‌ به جای یک قطاری که در حالت عادی از چین به ایران بار می‌آورد حالا روزی سه قطار می‌آید. منبع:کانال تحلیلی سیاسیون ایران @Kaleme

🔴 از دولت رانتی-توزیعی تا سرمایه‌داری خویشاوندی: درس سوریه برای ایران ✍️ آرش رئیسی نژاد در بحث درباره زمینه‌های اقتصادی بحران سوریه، معمولاً دو روایت مطرح می‌شود: یک روایت، اقتصاد دولت‌محور بعثی، یارانه‌های گسترده، بنگاه‌های ناکارآمد و فساد بوروکراتیک را عامل اصلی می‌داند؛ روایت دیگر، اصلاحات بازارگرایانه دوره بشار اسد، کاهش حمایت‌های اجتماعی و گسترش بخش خصوصی را برجسته می‌کند. اما تجربه سوریه را نمی‌توان صرفاً با دوگانه سوسیالیسم یا نئولیبرالیسم توضیح داد. متن کامل منبع: فردای بهتر @Kaleme

🔴 وقتی رویاها برای تحقق بن‌سلمانیسم در تهران سه طلاقه می‌شود! انتصابات امنیتی جدید منتسب به سیدمجتبی خامنه‌ای، از رویکرد خشن و رادیکال هسته سخت قدرت در آینده خبر می‌دهد. برجسته‌ترین تغییر در این زمینه، بازگشت حسین طائب (رئیس سابق سازمان اطلاعات سپاه) به عنوان فرمانده بسیج است؛ انتصابی که به تعبیر این گزارش، رؤیای برخی برای تحقق اصلاحات یا تغییراتی مشابه «بنسلمانیسم» در تهران را به‌طور کامل از بین برده است. سید امیر موسوی در مطلبی با همین نام در سایت هم‌وطن به تحلیل این انتصاب معنادار و چشم‌انداز آینده ایران تحت رهبری مجتبی خامنه‌ای پرداخته است. بازگشت مرد سرکوب به قدرت حسین طائب که پیش از این مورد غضب علی خامنه‌ای قرار گرفته و مدتی از هرم قدرت فاصله گرفته بود، اکنون با حکم مجتبی خامنه‌ای مجدداً به رأس یکی از کلیدی‌ترین بازوهای امنیتی نظام بازگشته است. کارنامه پیشین طائب در این گزارش به سوابق طائب در سرکوب خونین اعتراضات سال‌های ۸۸، ۹۶ و ۹۸ و همچنین نقش فعال او در پرونده‌سازی علیه فعالان سیاسی، مدنی، روزنامه‌نگاران و فعالان محیط‌زیست اشاره شده است. آرایش جنگی در برابر بحران‌های معیشتی با توجه به تورم فزاینده، فساد سیستماتیک و انباشت نارضایتی‌های اجتماعی، چینش رادیکال‌ترین مهره‌ها نشان‌دهنده آمادگی سیستم برای مواجهه خشن با طغیان‌های احتمالی است و امیدی به اصلاح یا توسعه ساختاری باقی نمی‌گذارد. متن کامل این گزارش را در سایت هم‌وطن بخوانید @Kaleme

🔴 برای مهدی که هیچ‌گاه عقب ننشست ✍ متین زمانیان «وقتی هشت ماه زندان دیگر خبر نیست»؛ این جمله مهدی محمودیان، چکیده تمام رنجی است که این روزها بر جان شریف دلسوزان این سرزمین نشسته است. او در یادداشت اخیرش، نه از سر استیصال، که از سر یک ایستادگی آگاهانه، قید «تقاضای عدالت» از دادگاهی را زده که ترازوی عدالتش سال‌هاست از تعادل خارج شده است. خواندن حکم هشت ماه حبس برای کسی که زندگی‌اش را وقف دیدن رنج دیگران کرده، برای من که پیوندی عمیق با او دارم، واقعه‌ای فراتر از یک خبر سیاسی است. مهدی برای من، نه فقط یک فعال سیاسی رنج‌کشیده، که تصویری از یک پدر دلسوز و برادری بزرگ‌تر است که در تاریک‌ترین لحظات، چراغ امید را در دل آدمی روشن نگه می‌دارد. هنوز به خاطر دارم روزهای بازداشتم را؛ روزهایی که دیوارهای زندان سنگینی می‌کرد و تنها چیزی که می‌توانست مرهمی بر آن فضای سرد باشد، شنیدن صدای مهدی بود. حتی از پشت تلفن، لحن آرام‌بخش او، جانم را صیقل می‌داد. او با آن مهربانی زلال و بی‌آلایشش، چنان در دلم جای گرفت که حالا شنیدن نامش، تداعی‌گر امنیت و پناه است. خوب به یاد دارم، روزهایی که بعد از آزادی، دلهره دادگاه و احضاریه‌ها امانم را می‌برید، او بود که با خنده‌ای تلخ اما امیدوارانه می‌گفت: «نگران نباش، شاید با هم راهی شدیم... تنها نبودی.» و حالا، گویی دست سرنوشت، عجیب‌ترین بازی خود را به نمایش گذاشته است. چرخ روزگار چنان چرخیده که من باید در همان شعبه‌ای حاضر شوم که حکم مهدی را صادر کرده است؛ گویی تقدیر، پیوند ما را در نقطه‌ای گره زده که مرز میان دردمندی و ایستادگی است. مهدی، وقتی با آن کلام پرمهرش مرا «پسرم» خطاب می‌کند، تمام وجودم به لرزه درمی‌آید. این نه فقط یک واژه، که تعهدی است از جان به جان. این محبت بی‌دریغ، پیوندی ایجاد کرده که هیچ دیوار و حکم و زندانی نمی‌تواند آن را بشکند. او در آستانه پنجاه سالگی، کوله‌باری از سال‌ها حبس را به دوش می‌کشد، اما هنوز با همان استواری می‌گوید: «اگر بیایند، دوباره می‌روم.» او عقب ننشسته است، چون می‌داند که هزینه دادن برای شرافت، تکرار تاریخ کسانی است که هرگز سر خم نکردند. مهدی عزیز! اگر دادگاه تو، در آزادی را به رویت بسته است، بدان که در قلب‌های ما، تو آزادترین آزادگانی. این روزهای خستگی و تلخی، که سهم همه ما شده، خواهد گذشت؛ اما این پیوند، این برادری و این «ایستادن ایستاده»، سندی است که تاریخ فراموش نخواهد کرد. تو در این روزهای سخت، تنها نبودی و نخواهی بود. منبع: تحکیم ملت @Kaleme

🔴 شیری که ما را خورد! / سقوط آزاد مصرف لبنیات در سایه تورم ۱۵۰ درصدی داده‌های مرکز آمار نشان می‌دهد که گرانی در بازار لبنیات نه مقطعی بوده و نه محدود به یک محصول، بلکه سفره‌های مردم روزبه‌روز از این کالای حیاتی خالی‌تر می‌شود. موج بی‌سابقه گرانی در فاصله تیر ۱۴۰۴ تا تیر ۱۴۰۵، قیمت پنیر پاستوریزه ۱۵۶.۴ درصد، شیر پاستوریزه ۱۴۸.۴ درصد، دوغ ۱۳۰.۹ درصد و ماست پاستوریزه ۱۲۷.۴ درصد افزایش یافته است. سقوط آزاد مصرف سرانه مصرف سالانه لبنیات هر ایرانی از حدود ۱۳۰ کیلوگرم در سال ۱۳۸۹ به نزدیک ۴۰ کیلوگرم در سال‌های اخیر رسیده است که نشان‌دهنده کاهش ۹۰ کیلوگرمی مصرف در طول یک‌ونیم دهه اخیر است. تناقض بزرگ بازار مسئله اصلی کمبود کالا نیست، بلکه کاهش شدید قدرت خرید مردم است. به طوری که در شرایط افت مصرف داخلی، بیش از ۷ میلیون تن شیر خام برای صنایع یا صادرات به شیر خشک تبدیل می‌شود. خطر پنهان برای سلامت جامعه حذف آرام کلسیم و پروتئین از سبد غذایی خانواده‌ها، پیامدهای ناگواری مانند ضعف سلامت استخوان و افت کیفیت تغذیه نسل آینده را به دنبال دارد که هزینه‌های درمانی سنگین آن در آینده نمایان خواهد شد. برای مطالعه متن کامل این گزارش تحلیلی در سایت آوش اینجا را کلیک کنید @Kaleme

🔴 دو راهی اصلاح طلبان؛ بازتعریف یا خروج از سپهر سیاسی ✍️ حسین علی‌اعلا* ​ابلاغ حکم اخیر رهبری به آقای حسین طائب برای ریاست سازمان بسیج و تعیین مأموریت‌های کلیدی نظیر «تعمیق فرهنگ مقاومت»، «تقویت شبکه اطلاعاتی مردمی» و «عمق مقابله مردم‌پایه با تهدیدات»، نقطه‌عطف مهمی در ترسیم نقشه راه آینده کشور به شمار می‌رود. این حکم فراتر از یک تغییر مدیریت ساده، از دکترین جدیدی پرده برمی‌دارد که در آن مرز میان حوزه‌های امنیتی، اجتماعی و مردمی بیش از پیش در هم می‌آمیزد. ​ در این میان، پرسش اساسی و بنیادینی که فعالان و نظریه‌پردازان سیاسی با آن مواجه‌اند، این است که با شکل‌گیری چنین ساختار فراگیر و امنیتی-مردمی، چه سرنوشتی در انتظار احزاب سیاسی و به‌ویژه جریان اصلاح‌طلب خواهد بود؟ ​ " تنگی عرصه و انقباض شدید فضای مدنی " ​وقتی راهبرد کلان کشور بر محور «هر ایرانی یک بسیجی» و پایش اطلاعاتی مردمی استوار می‌شود، به ناچار فضا برای فعالیت‌های مدنی مستقل، تشکل‌های خودبنیاد و احزاب سیاسی منتقد به شدت تنگ می‌گردد. در چنین فضایی، دایره تعریف «خود» و « غیر خودی» در عرصه سیاسی محدودتر شده و بازیگریِ سیاسی از کانال احزاب کلاسیک جای خود را به نظارت‌های حداکثری و امنیتی‌سازیِ هرگونه کنشگری مستقل می‌دهد. ​ " ضرورت تجدیدنظر بنیادین یا خطر حذف قهری " ​دیدگاه واقع‌بینانه حاکی از آن است که استمرار رویکرد فعلی از سوی جریان اصلاح‌طلب — مبنی بر تلاش برای حفظ حضور حداقلی در ساختار قدرت با وجود تنگ‌تر شدن روزافزون حلقه‌ها — دیگر «محلی از اعراب» ندارد. اصرار بر ادامه فعالیت به شیوه سنتی، در غیاب ابزارهای مؤثر اثرگذاری و با وجود چتر نظارتی و اجرایی جدید، نه‌تنها دستاوردی برای این جریان نخواهد داشت، بلکه هزینه‌های سنگینی را به بدنه اجتماعی و سیاسی آن تحمیل می‌کند. ​از این منظر، جریان اصلاح‌طلب یا باید دست به یک تجدیدنظر ساختاری و پارادایمی عمیق در ماهیت، اهداف و تاکتیک‌های خود بزند (و تعریف کاملاً متفاوتی از کنشگری در عصر جدید ارائه دهد)، یا آنکه آگاهانه با چشم‌پوشی از ادامه فعالیت‌های فرسایشی، عواقب و چالش‌های ناشی از تداوم این مسیر را بپذیرد. ​ ​پیام حکم اخیر صریح‌تر از آن است که بتوان آن را با عینک خوش‌بینیِ کلاسیک تحلیل کرد. برای جریان اصلاح‌طلب، دوراهی دشواری پدید آمده است: یا پذیرش واقعیتِ به حاشیه رانده شدن کامل و تبعات سنگین آن، یا بازنگری شجاعانه در فلسفه وجودی و نحوه حضور در سپهر سیاسی ایرانِ امروز. زمان برای تصمیم‌سازی‌های انفعالی به پایان رسیده است. * جانباز و رزمنده هشت سال دفاع مقدس و مسئول دفتر حزب مجمع ایثارگران ورامین منبع: صبح ما @Kaleme

🔴 اعدام معترضان؛ وقتی حکومت پاسخِ پرسش را با طناب دار می‌دهد ✍️ حمید آصفی اتحادیه اروپا و ۲۶ کشور دیگر در بیانیه‌ای مشترک، اعدام معترضان در ایران را به‌شدت محکوم کرده و از جمهوری اسلامی خواسته‌اند اجرای احکام اعدام را متوقف و افراد بازداشت‌شده در ارتباط با اعتراضات را آزاد کند. عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، در واکنش به این موضع‌گیری، کشورهای صادرکننده بیانیه، از جمله فرانسه، را به «ریاکاری» در زمینه حقوق بشر متهم کرده است. اما مسئله را نباید به یک دعوای دیپلماتیک میان تهران و اروپا تقلیل داد. مسئله فقط اعدام نیست؛ مسئله منطقی است که اعدام سیاسی را ممکن و توجیه‌پذیر می‌کند. ممکن است غرب استاندارد دوگانه داشته باشد. ممکن است فرانسه یا آمریکا در مواردی حقوق بشر را نقض کرده باشند. ممکن است دولت‌های اروپایی در برابر برخی جنایت‌ها سکوت کرده باشند. اما هیچ‌کدام پاسخ این سؤال نیست: آن انسان ایرانی را چرا اعدام کردید؟ اینجا باید یک شگرد سیاسی را شناخت: «دفاع انحرافی»؛ یعنی وقتی نمی‌توانی درباره اصل اتهام پاسخ بدهی، موضوع را عوض می‌کنی. به جای پاسخ به اعدام، درباره فرانسه حرف می‌زنی؛ به جای پاسخ به زندانی، درباره آمریکا؛ به جای پاسخ به شکنجه، درباره اسرائیل؛ و به جای پاسخ به خانواده قربانی، پرونده سیاست خارجی را روی میز می‌گذاری. اما قربانی همچنان وجود دارد؛ زندانی همچنان در زندان است؛ طناب دار همچنان طناب دار است. اگر دولت فرانسه ریاکار باشد، حق حیات یک ایرانی از بین نمی‌رود. اگر آمریکا جنایت کرده باشد، اعدام زندانیان سیاسی در جمهوری اسلامی مشروع نمی‌شود. این همان چیزی است که می‌توان آن را «اصل استقلال اخلاقی جنایت» نامید: بدیِ دیگری، خوبیِ ما را ثابت نمی‌کند. می‌توان سیاست آمریکا را محکوم کرد و همزمان اعدام یک معترض ایرانی را هم محکوم کرد. می‌توان استاندارد دوگانه اروپا را نقد کرد و همزمان از حق حیات یک زندانی دفاع کرد. حقوق بشر اگر فقط برای دوست باشد، دیگر حقوق بشر نیست؛ امتیاز قبیله‌ای است. اما مسئله فقط اعدام نیست؛ مسئله «قانون» است. حکومت می‌تواند بگوید این اعدام طبق قانون انجام شده است. اما قانونی بودن، الزاماً به معنای عادلانه بودن نیست. در حکومت قانون، قانون باید قدرت را محدود کند؛ در حکومت اقتدارگرا، قدرت از قانون برای محدود کردن مردم استفاده می‌کند. اینجاست که «کیفری‌سازیِ مخالفت» شکل می‌گیرد: اعتراض سیاسی به پرونده امنیتی تبدیل می‌شود، مخالفت به جرم تبدیل می‌شود و مجازات، جای پاسخ سیاسی را می‌گیرد. اعتراض می‌کنی؟ پرونده. مخالفت می‌کنی؟ بازداشت. سازمان‌دهی می‌کنی؟ اتهام امنیتی. و اگر مقاومت ادامه پیدا کند، حکم مرگ. این دیگر فقط اجرای قانون نیست؛ سیاستِ ترساندن از طریق قانون است. حکومتی که نمی‌تواند مخالف خود را قانع کند و به جای پاسخ دادن، او را حذف می‌کند، در واقع یک پیام سیاسی می‌فرستد: «جان تو تا زمانی محترم است که با من مخالفت نکنی.» اینجاست که اعدام تبدیل می‌شود به «علامت تعجب حکومتی»؛ جایی که حکومت به جای پایان دادن به استدلال، طناب دار می‌آویزد. اما چرا دائماً پای دشمن خارجی به میان کشیده می‌شود؟ چون «دشمن خارجی» یکی از مؤثرترین ابزارهای فرار از «مسئولیت داخلی» است. مردم درباره اعدام سؤال می‌کنند؛ پاسخ می‌شود آمریکا. درباره سرکوب سؤال می‌کنند؛ پاسخ می‌شود اسرائیل. درباره فساد سؤال می‌کنند؛ پاسخ می‌شود تحریم. درباره آزادی سؤال می‌کنند؛ پاسخ می‌شود امنیت. این همان «جابجایی پرسش» است. اما پرسش اصلی قابل جابه‌جایی نیست: چه کسی اعدام شد؟ به چه اتهامی؟ با چه مدرکی؟ در چه دادگاهی؟ با چه امکان دفاعی؟ با چه دسترسی به وکیل؟ هیچ پرچم خارجی نمی‌تواند این پرسش‌ها را حذف کند. حتی اگر همه دولت‌های جهان فردا ریاکار باشند، یک انسان ایرانی همچنان حق دارد زنده بماند. ما برای دفاع از حق حیات یک ایرانی لازم نیست طرفدار فرانسه باشیم. لازم نیست آمریکا را تأیید کنیم. لازم نیست سیاست اروپا را بپسندیم. فقط کافی است انسان را انسان بدانیم. پس مسئله فرانسه نیست. مسئله آمریکا نیست. مسئله اسرائیل نیست. مسئله این است که حکومت با جان شهروند خودش چه می‌کند. و اگر پاسخ باز هم «اما آنها...» باشد، یعنی هنوز به اصل مسئله پاسخ داده نشده است. جامعه‌ای که می‌خواهد از چرخه خشونت عبور کند، باید یک منطق را برای همیشه کنار بگذارد: «آنها هم جنایت کردند، پس ما حق داریم.» نه. جنایت، هرکس مرتکبش شود، جنایت است. شکنجه، هرکس انجامش دهد، شکنجه است. اعدام سیاسی، هر پرچمی بالای سرش باشد، اعدام سیاسی است. و حق حیات، اگر واقعاً حق باشد، برای دوست و دشمن، خودی و غیرخودی، موافق و مخالف، یکسان است. متن کامل منبع: کانال تلگرام نگارنده @Kaleme

🔴 در پاسخ به ادعای روز گذشته ترامپ در شبکه تروث مبنی بر اینکه پس از مین‌روبی تنگه هرمز، کنترل کامل تردد در این آبراه در اختیار آمریکا قرار گرفته است، قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا امروز در بیانیه‌ای اعلام کرد که کنترل کامل تنگه هرمز همچنان در اختیار نیروهای ایرانی است و هیچ شناوری نمی‌تواند بدون مجوز و هماهنگی با آنها از این تنگه عبور کند. عباس عراقچی نیز در همین راستا تأکید کرده است که آمریکا درباره تنگه هرمز دچار «اشتباه محاسباتی» شده است. @Kaleme

🔴 وقتی هشت ماه زندان دیگر خبر نیست مهدی محمودیان: برای آزادی خودم تقاضای عدالت نمی‌کنم ✍ مهدی محمودیان چند هفته‌ای بود که حکم هشت ماه زندانم صادر شده بود و چیزی درباره‌اش ننوشتم. امروز حکم قطعی شد و فکر کردم دست‌کم باید توضیح بدهم چرا. این پرونده مربوط به دو یادداشتی است که وقتی هنوز در زندان بودم نوشتم. یکی درباره خشونتی که هنگام انتقال زندانیان از تهران بزرگ به اوین رخ داد و دیگری همان یادداشت ایستاده: "بر قله‌های توهم و ناتوان از دیدن واقعیت." به اتهام تبلیغ علیه نظام احضار شدم. بازپرس شعبه دو، دو بار برایم قرار منع تعقیب صادر کرد و هر دو بار دادستان اعتراض کرد. بار سوم کیفرخواست صادر شد و پرونده به شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب رفت. قاضی تقی‌زاده مرا به هشت ماه زندان محکوم کرد. وکیلم به اقتضای وظیفه‌اش لایحه داد اما من در دادگاه حاضر نشدم. به حکم هم اعتراض نکردم. راستش مدتی است دیگر حاضر نیستم برای آزادی خودم از دادگاهی تقاضای عدالت کنم که برای ده‌ها جوان این کشور حکم اعدام صادر کرده و هزاران سال زندان میان هزاران معترض و منتقد تقسیم کرده است. اگر قرار است چنین دادگاهی مرا به زندان بفرستد، زندانش را تحمل می‌کنم. این به معنای پذیرفتن حکم نیست. برعکس، اعتراض نکردن من به این حکم، خودش بخشی از اعتراض من است. دلیل اینکه خبرش را هم زودتر منتشر نکردم شاید از همه اینها ساده‌تر باشد. خجالت کشیدم.بعد از آنچه در ۱۴۰۱ دیدیم و آنچه در دی‌ماه بر سر مردم آمد، بعد از این همه کشته، زندانی و اعدامی، هشت ماه زندان من چه چیزی بود که بخواهم برایش خبر بنویسم؟ برای ۵ مهر هم پرونده دیگری با همین اتهام در شعبه ۲۶ دارم. قاضی‌اش ایمان افشاری است. در آن دادگاه هم حاضر نخواهم شد و به حکمش هم اعتراض نخواهم کرد. در آستانه پنجاه سالگی‌ام. از حدود ۲۲ سالگی تا امروز، هشت سال و سه ماه را در زندان گذرانده‌ام. یعنی تقریباً به ازای هر دو روز و نیم بیرون از زندان، یک روز داخل زندان بوده‌ام.نمی‌دانم این بار چه زمانی اجرای احکام سراغم خواهد آمد. فقط می‌دانم اگر بیایند، دوباره می‌روم. نه با شوق. نه با امیدهای بزرگ و جمله‌های حماسی. فقط با همان خستگی و تلخی‌ای که این روزها سهم خیلی از ما شده است. منبع: کانال تلگرام نگارنده @Kaleme

🔴 استقبال معنادار شهرداری زاکانی از انتصابات اخیر فرماندهان نظامی با نصب بنر @Kaleme

🔴 سیاست خارجی نبوی، سیاست خارجی اموی دکتر علیرضا بهشتی: سیاست خارجی پیامبر(ص) بر کشورگشایی و تحمیل اراده به دیگر ملت‌ها استوار نبود/ پیامبر(ص) جامعه‌ای نمونه و مبتنی بر عدالت، آزادی، امنیت، رفاه و ارزش‌های اخلاقی بنا کرد/ برای تأثیرگذاری بر دیگر جوامع باید ابتدا جامعه‌ای «امن، برخوردار، عادلانه و موفق» در داخل بسازیم دکتر علیرضا بهشتی، استاد علوم سیاسی در سخنرانی به مناسبت سالروز رحلت پیامبر اکرم(ص) و شهادت امام حسن مجتبی(ع) با موضوع «سیاست خارجی نبوی، سیاست خارجی اموی» در مجمع دینی احیای فضیلت، با تأکید بر اینکه سیاست خارجی پیامبر اسلام(ص) بر کشورگشایی و تحمیل اراده به دیگر ملت‌ها استوار نبود، گفت: پیامبر(ص) در طول ۲۳ سال تلاش کرد جامعه‌ای نمونه و مبتنی بر عدالت، آزادی، امنیت، رفاه و ارزش‌های اخلاقی بنا کند و سپس از این جامعه در برابر تعرض‌ها حفاظت کند؛ از همین رو، جنگ‌های پیامبر(ص) عمدتاً ماهیت دفاعی داشت و هرجا مصالح جامعه اسلامی اقتضا می‌کرد، حتی در برابر مخالفت برخی یاران، صلح و انعطاف را بر درگیری ترجیح می‌داد... متن کامل این سخنرانی در پیوست آمده است منبع: شفقنا @Kaleme

🔴 پرسشی قدیمی که با بنزین ۸۷ هزار تومانی دوباره تازه شد میرحسین موسوی: «آیا با بالا بردن قیمت بنزین حاضر هستید خودروهای داخلی را هم به قیمت جهانی عرضه کنید؟ حاضرید حقوق کارگران و کارمندان را به میانگین افزایش قیمت‌ها تنظیم کنید؟» این سخنان متعلق به امروز نیست. مضمون آن به مواضع موسوی درباره واقعی‌سازی قیمت حامل‌های انرژی در سال‌های گذشته بازمی‌گردد؛ پرسشی درباره یک تناقض ساده: اگر قرار است بخشی از هزینه‌های زندگی مردم با قیمت‌های جهانی سنجیده شود، درآمد و سایر اجزای اقتصاد نیز با چه معیاری باید سنجیده شوند؟ این پرسش امروز دوباره موضوعیت پیدا کرده است. بر اساس خبر منتشرشده، قرار است بنزین بدون یارانه با نرخ تمام‌شده پالایشگاهی، لیتری ۸۷ هزار و ۲۰۰ تومان در ۲۰۴ جایگاه استان کرمان عرضه شود. فارغ از موافقت یا مخالفت با واقعی‌سازی قیمت انرژی، پرسش همچنان پابرجاست: آیا واقعی‌سازی قیمت‌ها می‌تواند تنها از جیب مصرف‌کننده آغاز شود، بی‌آنکه دستمزد، کیفیت خودرو، رقابت در بازار و قدرت خرید مردم نیز بخشی از همان معادله باشند؟ منبع: کانال تلگرام فرهیختگان @Kaleme

🔴 سواستفاده از مذهب برای فرار از پاسخگویی زاکانی شهردار تهران: تدارک گسترده ای برای مراسم اربعین فراهم شد و به کسی هم مربوط نیست که چقدر بودجه صرف این کار می شود. امام حسین برای ما بیشتر از این حرف ها ارزش دارد. منبع: سهام‌نیوز @Kaleme

🔴 صدای آدم فقیر یک لرزش پنهان دارد نمی‌دانم دقت کرده‌اید یا نه، اما فقر حتی در لحن و صدای آدم‌ها هم اثر می‌گذارد. صدای آدم فقیر یک لرزش پنهان دارد؛ چیزی از جنس تمنا یا ترسی مدام. صدایی است که پیش از بیرون آمدن، بارها در ذهن سانسور می‌شود تا مبادا ناخواسته کسی را برنجاند یا همان موقعیت نیم‌بند را هم به خطر بیندازد. این صدا یا به پچ‌پچی خجولانه و محتاط بدل می‌شود که انگار بابت بودن خودش در این جهان عذرخواهی می‌کند، یا به فریادی از سر استیصال؛ فریادی که چون پشتوانه‌ای از قدرت و سرمایه ندارد، در شلوغی شهر گم می‌شود و به گوش کسی نمی‌رسد. @Kaleme

🔴 جهان از شوک تنگه‌های هرمز و باب‌المندب عبور کرده است!! ✍️ رستم شجاعی‌مقدم خطای ارزیابی اثر برای بکارگیری هر اهرم فشار میتواند مبنای اشتباه استراتژیک قرار گرفته و موجب عواقب بسیار ناگواری گردد. ناامن کردن تنگه هرمز تا کنون به هیچ وجهی بازدارندگی کافی را برای ایران به بار نیاورده است، موجب محاصره  دریایی ایران شده است و هرگز باعث گرانی انرژی به حدی که برای اروپا و آمریکا بحران ساز باشد نیز نشده است و با اجرای مسیرهای جایگزین حتی در روال خنثی شدن نیز قرار گرفته است که نوعی زنگ خطر ژئوپلیتیک است. حتی با تشدید ناامنی در باب‌المندب نیز آنچه انتظار ایران بود محقق نشد. از جانب دیگر اقتصادهای بزرگ و مولد در اینگونه موارد با افزایش قیمت محصولات خود بازخورد سودآوری را عملیاتی می‌کنند. دلایل متعددی موجبات ناکارآمدی راهبرد تنگه‌ها شده‌اند که اهم آنها عبارتند از: ۱- حوزه کوچک انرژی خلیج فارس از چند جهت به کربدورهای پیرامون خود نزدیک است و طی زمان کوتاهی کشورهای این حوزه می‌توانند بخش عمده نفت و گاز خود را بدون نیاز به تنگه هرمز به مشتریان برسانند. ۲- فشارهای ایران و حوتی‌ها چین و روسیه را استثنا داشته‌اند که همین امر موجب عدم اثرگذاری قابل توجه در در گرانی بازارهای انرژی شده است. ۳- آمریکا قادر به صدور نفت خود و تامین نیازهای بازار انرژی است. ۴- روسیه از فرصت ناامنی در جنوب خوب استفاده میکند تا انرژی بیشتری بفروشد و غرب نیز هوشمندانه تحریم‌های آنرا شل مینماید. ۵- آمریکا اکنون مدیریت نفت ونزوئلا را نیز در دست دارد و میتواند بخشی از نیازهای بازار را تامین کند. اکنون آنچه مسلم است اینکه امکان امتیازگیری از تنگه‌های هرمز و باب‌المندب روز به روز کمتر میشود و در عوض هزینه ابرام بر بستن آنها بیشتر و بیشتر میگردد. جهان برای هر چیزی به قدر ارج و ضرورتی که ایجاب می‌کند قیمت می‌پردازد، در قبل گشایش این تنگه‌ها نه میتوان مطالبه حداکثری را دنبال کرد و نه میتوان آنرا به یک محل منازعه دائمی تبدیل نمود که یک طرف آن ایران و طرف دیگر همسایگان جنوب ، اروپا و آمریکا و.... است. @Kaleme

🔴 پادکست در امتداد عدالت: تشدید مجازات جاسوسی یا جاسوس‌انگاری شهروندان؟ امتداد هر دو هفته‌ یک بار در روزهای دوشنبه اقدام به انتشار پادکست در امتداد عدالت می‌کند. در این برنامه‌ها کوشش می‌شود تا بررسی بعضی مسائل حقوقی و قضایی به مشکلات شهروندان بپردازد. منبع: امتداد @Kaleme

🔴 قدرت های فاسد به نام دین خدا جنایت می کنند و اینها دزد قدرت هستند ✍️ ایت الله محمد سروش محلاتی تمام قدرت‌های فاسدی که در طول زمان به نام دین قدرت را به دست گرفتند و بر گرده‌ی مردم سوار شدند، حرفشان به مردم این بود که ما حکومت می‌کنیم چون خدا خواسته، قدرت به دست ماست چون خدا خواسته، ‌جنایت می‌کردند به نام خدا هم ثبت می‌کردند، مردم هم فکرمی‌کردند مقدرات الهی است. در ماجرای کربلا هم این مکرر اتفاق افتاد. مشاوران می‌گفتند خلیفه باید تبرئه شود. کاری نکرده، حضرت فرمود کاری نکرده؟ ترس؟ وحشت؟ استرس؟ اسم خلیفه که بیاید، اسم زندان که بیاید، اسم فلان مرکز که بیاید برای یک زن، برای یک دختر وحشت‌آور است و کافی است که سبب مرگ شود. آن‌ها می‌خواستند خلیفه را تبرئه کنند، امیر مومنان علی علیه‌السلام فرمودند نه، نه این که از بیت‌المال باید دیه را بپردازی که سبب قتل شدی بلکه باید دیه را خودت بپردازی. امام صادق علیه‌السلام در پاسخ به کسانی که فکر می‌کنند قدرت را خدا به حاکمان داده می‌فرمایند قدرت و حکومت از آن خداست به هرکس می خواهد می‌دهد، اما خدا به انسان‌های صالح و شایسته داده قدرت و حکومت می‌دهد اما اینها دزدند و اگر کسی پیراهن شما را بدزدد و ببرد نمی‌تواند ادعا کند مال من است. دزد مالک نیست، ودزدی برای دزد، حقی ایجاد نمی‌کند. در حکومت و قدرت هم همین‌طور است. بعضی از اصحاب قدرت دزدانی هستند که قدرت و حکومت را ربوده‌اند و الا خدا برای آنان مقرر نکرده است.  امامان به ما معیارهای عدالت و حقیقت را آموختند و این موضوع ثبت و در تاریخ ماندگار شد. امیر مومنان علی علیه‌السلام وقتی جلو اجرای حکم سنگسار این زن را گرفت و چون زن حامله بود و اعتراف او تحت فشار و پس از دستگیری اتفاق افتاده بود آن را بی‌ارزش و اعتبار دانست و از خلیف دوم پرسید تو حکم کرده‌ای بر علیه این زن که اهل فسق و فجور است، اما این زن حامله است، نسبت به آن نوزادی که در رحم دارد، چرا حکم به قتل او صادر کردی؟ حجت بر علیه زن داری، چه حجتی بر علیه آن جنین داری؟ این مادر را می‌خواهی بکشی فرزندش را چرا می‌کشی؟ دوم این که چگونه اقرار و اعتراف گرفتی؟ در چه شرایط او اقرار به فحشا و روابط با بیگانه کردی؟ او را ترساندی؟ دستگیرش کردی؟ تهدیدش کردی که اگر اقرار نکنی چه می‌کنم و چه می‌کنم؟ اینجا معلوم است که خودش اقرار نمی‌ند باید حالش را جا آورد و از او اقرار گرفت. اشکال دوم حضرت فرمود اقرار در شرایطی که متهم تحت فشار و ترس هست ارزش و اعتبار ندارد. ما کدام دین را قبول کردیم؟ دین عمری یا دین علی‌بن ابیطالب؟ فکر کردیم ولایت علی‌بن ابیطالب همین است که وقتی وضو می‌گیریم آب را از بالا بریزیم یا از پایین بریزیم این شد ولایت علی‌بن ابیطالب؟ بعد امیرالمومنین فرمودند که مگر از پیامبر نشنیدی که رسول خدا فرمود که هیچ کس که اعتراف می‌کند پس از آن که تحت فشار قرار گرفته باشد قابل مجازات نیست. مجازات و اعتراف او کان‌لم یکن می‌شود. هر کسی را که در بند انداختی ، زندان کردی ، تهدید کردی، فشار بر او آوردی، اقرار او نافذ نیست. آنان که دشمن علی‌بن ابیطالب بودند وقتی حقیقت و عدالت را برای آنان بیان کرد، حرفی نداشتند و بعد این جمله تاریخی را عمر گفت: زنان عالم عقیم‌اند از این که کسی را مانند علی‌بن ابطالب بزایند که اگر علی نبود عمر به هلاکت رسیده بود. استقبال کردند، نگفت من حکم کردم دیگر ، قضیه تمام شده، نظر من این بوده، اینگونه رفتار نمی‌کردند. علی‌بن ابیطالب می‌توانست حرف بزند، فرصت به او می‌دادند، استقبال می‌کردند، تازه بعدش هم می‌گفتند اگر علی نبود عمر هلاک می‌شد. منبع: کانال تلگرام سخنرانی‌ها @Kaleme

🔴 فرانسه و ۲۵ کشور دیگر، اعدام‌ها در ایران را محکوم کردند. فرانسه و ۲۵ کشور دیگر، به همراه مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، اعدام‌ شماری از معترضان و استفاده ایران از مجازات اعدام را «به شدیدترین لحن ممکن» محکوم کردند. بیانیه‌ای که وزارت خارجه فرانسه منتشر کرده است، می‌گوید: «استفاده از مجازات مرگ برای به سکوت کشاندن مخالفان، ایجاد ارعاب در جوامع و مجازات افراد به دلیل اعمال حقوق بنیادینشان هرگز قابل توجیه نیست.» امضاکنندگان این بیانیه تأکید کردند که مردم ایران باید بتوانند حقوق خود در زمینه آزادی بیان و تجمع مسالمت‌آمیز را بدون ترس اعمال کنند. در این بیانیه آمده است: «ما از رژیم ایران می‌خواهیم که فورا به استفاده از مجازات اعدام پایان دهد و تمامی بازداشت‌شدگان خودسرانه را آزاد کند.» ادامه این گزارش را در وبسایت نیماد بخوانید منبع: پایگاه خبری نیماد @Kaleme

🔴 آینده را نمی‌توان با گذشته ساخت ✍ جواد امام به‌عنوان یک رزمنده دوران دفاع مقدس، بیش از هر چیز بر ارزش تجربه و فداکاری نسل خود واقفم. اما دقیقاً به همین دلیل معتقدم تجربه جنگ نباید به سرمایه‌ای دائمی برای تصدی همه مسئولیت‌های امنیتی و مدیریتی کشور تبدیل شود. احترام به گذشته یک موضوع است و تناسب تجربه و کارآمدی با نیازهای امروز موضوعی دیگر. جنگ ایران و عراق متعلق به شرایطی با منطق، تهدیدها و ابزارهای متفاوت بود. امروز امنیت ملی فقط با قدرت نظامی تعریف نمی‌شود؛ اقتصاد، دیپلماسی، فناوری، افکار عمومی، سرمایه اجتماعی، همگرایی اقشار و جریان‌های سیاسی، رضایت مردم و توان گفت‌وگو و مذاکره نیز بخش جدایی‌ناپذیر قدرت ملی‌اند. از این رو، مسئله من صرفاً شخص آقای محسن رضایی نیست و … ؛ مسئله، رویکردی است که با این انتصابات انتخاب می‌شود. پرسش این است: آیا شورای عالی امنیت ملی امروز بیش از هر چیز به یک چهره نظامی ـ امنیتی نیاز دارد، یا مدیری که بتواند میان قدرت بازدارندگی، دیپلماسی، منافع اقتصادی و مطالبات جامعه توازن برقرار کرده و به تقویت انسجام و همبستگی ملی کمک کند؟ در شرایطی که کشور بیش از هر زمان دیگری به کاهش تنش، دیپلماسی فعال، مذاکره، بازسازی اعتماد عمومی و اجماع داخلی نیاز دارد، دبیر شورای عالی امنیت ملی باید بتواند صدای جامعه و طیف‌های مختلف نظام تصمیم‌گیری را بشنود و میان مؤلفه‌های مختلف جامعه و قدرت ملی پیوند ایجاد کند. دفاع مقدس نیز برای ما فقط خاطره و افتخار نیست؛ تجربه و درس تاریخی است. یکی از مهم‌ترین درس‌های آن دوران این بود که ادامه یک منازعه، صرفاً به دلیل هزینه‌هایی که تاکنون پرداخت شده، الزاماً تأمین‌کننده منافع ملی نیست و گاه باید زمان مناسب برای پایان دادن به منازعه و استفاده از دیپلماسی را تشخیص داد. پس باید صریح پرسید: آیا از تاریخ درس گرفته‌ایم، یا صرفاً تاریخ خود را با خود به آینده آورده‌ایم؟ امنیت پایدار نیز بدون رضایت و همراهی مردم امکان‌پذیر نیست. قدرت ملی زمانی پایدار می‌ماند که میان بازدارندگی، دیپلماسی و اعتماد عمومی توازن برقرار باشد؛ تضعیف هر یک، دو مؤلفه دیگر را نیز آسیب‌پذیر می‌کند. و در کنار همه اینها، یک پرسش اساسی‌تر وجود دارد: تا کی قرار است شاهد بازتولید چهره‌ها و مدیران چند دهه گذشته در مهم‌ترین سطوح تصمیم‌گیری کشور باشیم؟ کشوری که می‌خواهد آینده‌اش را بسازد، نمی‌تواند دائماً با مدیران و ذهنیت‌های چند دهه گذشته، بدون در نظر گرفتن واقعیت جامعه و مطالبات نسل جدید اداره شود. تجربه محترم و ارزشمند است؛ اما نباید به امتیاز دائمی برای ماندن در قدرت تبدیل شود. نسل‌های گذشته باید تجربه خود را منتقل کنند؛ اما نسل جدید نیز باید فرصت تصمیم‌گیری، مسئولیت‌پذیری و اداره کشور را پیدا کند. احترام به نسل گذشته، نباید به قیمت محروم کردن نسل آینده از فرصت ساختن آینده ایران تمام شود. و شاید پرسش نهایی همین باشد: نسل جدید ایران، کِی قرار است فرصت اداره ایران را پیدا کند؟ این پرسش نه جناحی است و نه شخصی؛ پرسشِ آینده ایران است. منبع: کانال تلگرام نگارنده @Kaleme

🔴 امید فراغت از زندان به محسنی اژه‌ای: خشم، خشم تولید می‌کند؛ ایران برای همه ایرانیان است امید فراغت، روزنامه‌نگار محبوس در ندامتگاه مرکزی کرج، در نامه‌ای خطاب به غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، با انتقاد از برخوردهای امنیتی با روزنامه‌نگاران و منتقدان، خواستار تغییر رویکرد دستگاه قضایی و جایگزینی مهر و محبت به جای خشم و ارعاب شد. او که حدود دو ماه است به دلیل نوشتن در مورد مشکلات کشور و نقد عملکرد مسئولان در زندان و بلاتکلیفی به سر می‌برد، در این نامه تأکید کرده است: ایران برای همه ایرانیان است و هشدار داده که برخوردهای خشم‌آلود و امنیتی با نقد و اعتراض، به جای حل مشکلات، بر خشم موجود در جامعه می‌افزاید. متن کامل نامه امید فراغت به شرح زیر است: به نام خدا حضرت حجت‌الاسلام والمسلمین محسنی اژه‌ای ریاست محترم قوه قضاییه با درود و مهر من، امید فراغت، روزنامه‌نگار، از سالن ۲ ندامتگاه مرکزی کرج، به اتهام پرداختن به مشکلات کشور و نقد و انتقاد از عملکرد مسئولان، گرفتار حبس و بلاتکلیفی شده‌ام. دو ماه است که در زندان هستم. 1️⃣در کجای دنیا سراغ دارید که یک سرهنگ امنیتی مملکت، پیش از آنکه روزنامه‌نگار در طبقه نخست دادگاه انقلاب کرج تفهیم اتهام شود، به متهم بگوید: «این بار جایی می‌اندازمت که عرب نی انداخت!» آیا چنین گزاره‌ای خطرناک و نشان از بی‌تدبیری نیست؟ 2️⃣ تمام حکومت‌هایی که برای مردم خود نقش پدرانه ایفا کرده‌اند، دوام و قوام بیشتری پیدا کرده و در تاریخ نیز از آنان به نیکی یاد شده است. ادبیات قدرت را همه می‌دانند؛ اما اینکه مدام بر طبل فضای دوقطبی بکوبند، نه‌تنها هیچ مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه روزبه‌روز بر خشم افزوده می‌شود. 3️⃣خواهشمند است سری به ندامتگاه مرکزی کرج، اندرزگاه ۲ (سالن ۲) بزنید تا خودتان با چشم، به عمق وضعیت جامعه امروز که در آن قرار داریم، پی ببرید. 4️⃣ ایران برای همه ایرانیان است؛ از ملت تا امت، از داخل تا خارج. در خانه‌ای که نقد، انتقاد و اعتراض نباشد، آن خانه در فرآیند زمان فرسوده و ویران خواهد شد. تضاد، تعادل می‌آورد.ای کاش برخی از کارشناسان امنیتی و... درک و شناخت عمیق‌تری از جامعه‌شناسی و روان‌شناسی داشتند تا می‌توانستند دورنمای تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های خود را درک کنند و به همگرایی بیشتر کمک کنند. 5️⃣جناب اژه‌ای، باید مهر و محبت جایگزین خشم شود. دادستان‌ها باید نقشی پدرانه، هوشمندانه و بی‌طرفانه ایفا کنند. در غیر این صورت، خشم، خشم تولید می‌کند و هیچ جامعه‌ای در دنیا با ارعاب و ترساندن از حق و حقوق خود نمی‌گذرد؛ چراکه جوامع امروز، به دلیل اتصال به خرد عمومی جامعه جهانی، تفاوت شهروند درجه یک، درجه دو و درجه سه را می‌دانند. 7️⃣ وحدت و انسجام زمانی شکل می‌گیرد که بپذیریم ایران برای همه ایرانیان است و تمام اقشار و اصناف حق دارند. I’m 8️⃣به عنوان یک روزنامه‌نگار از زندان درخواست می‌کنم نگاه پدرانه و میهن‌دوستانه‌تان را در تمام ساختار قوه قضاییه جاری و ساری کنید و اجازه ندهید با بغض و گاه با خطای محاسباتی کارشناسان امنیتی و... گره‌ای را که می‌شود با دست باز کرد، به جایی برسانند که با دندان هم باز نشود. دوستدار ایران و همه ایرانیان امید فراغت، روزنامه‌نگار ۱۴۰۵/۰۵/۲۱ ندامتگاه مرکزی کرج، سالن ۲ منبع: کانال تلگرام مهدی محمودیان @Kaleme