خطِ فاج

تولدت مبارک زیباترین حدیث دنیا💫، باشد که زندگی به تو بازگرداند، تمام عشقی را که تو به دیگران می‌بخشی.✨

من هم شیشه‌هایِ خالیِ عطر، جعبه‌هایِ رنگارنگ، کاغذ کادویِ کتابی که هدیه گرفتم، برگِ یه درخت که اسمِ آدمِ عزیزِ زندگیم رو روش نوشتم، دکمه‌ها، مهره‌ها، نخ‌ها، روبان‌ها، فالی که تویِ یه کافهٔ رندوم خریدم و نخ‌هایِ تزئینیِ جالب و بامزه رو از هر جا و هر طوری که بهم برسه، نگه می‌دارم. ما از اون آدم‌هاییم که از کلکسیون‌ها خاطرهٔ عمیق می‌سازن و بهشون هویت می‌بخشن.

بعضی چیزا رو نگه می‌دارم که از نظر بقیه رسما به درد هیچ‌چی نمی‌خورن؛ یه بلیت مچاله، یه عکس مات، یه روبان قدیمی، یه رد نوشته؛ شاید کاربردشون تموم شده باشه، ولی برای من قصه‌شون نه.

آرامش واقعی از اون روزی شروع میشه که دست از تلاش برای قانع کردن آدمایی برداری که از قبل تصمیم گرفتن تو رو اشتباه بفهمن.

هرچی خیال کردن ازت کم کردن، تو عوضش چشم و گوش تیزتری برای آدم‌ها، اعتماد بیشتری به خودت، مرزهای محکم‌تر و جرئتی پیدا کردی که اون موقع هنوز توی وجودت نبود.

اگه زنده‌ موندم، فقط بخاطرِ اینه که خودمو نجات بدم.

انقدر ادامه میدم که در نهایت اون حس خوب، مهمون قلبم بشه.

نذار اون بخش متفاوت و زنده‌ات، فقط برای اینکه بقیه راحت‌تر باشن، ساکت بشه و دَم نزنه.

عزیزم، همه قرار نیست تو رو بفهمن، همه قرار نیست دوستت داشته باشن، بعضیا هم اصلا قرار نیست منصف باشن؛ مهم اینه که انقدر خودتو دست‌به‌دستِ نظر این و اون نکنی.

کاشکی اکسیر جاودانگی داشتیم که می‌گرفتم برای کسایی‌که دوست‌ِشون دارم.

حق بده؛ تو که از آخر داستان خبر نداشتی. اون موقع نه نسخه‌ی امروزت رو داشتی، نه می‌دونستی اون آدم قراره چه رویی از خودش رو دیرتر نشونت بده.

به زمین‌خوردنم‌ نخند؛ من فقط داشتم دورخیز می‌کردم واسه پریدن.