مکالمات روانکاوی

رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

«بی‌حسی عاطفی، نقص نیست، بلکه نوعی مهندسی هوشمندانه است که البته دیگر از کار افتاده» نکات کلیدی تروما به شکل قدرتمندی بخش‌هایی از توانایی ما برای تجربه کردن احساساتمان را خاموش می‌کند تا به ما کمک کند از چیزی که غیرقابل تحمل است، جان سالم به در ببریم. سیستم عصبی، احساسات، حس‌ها یا خاطرات را مانند یک مهندس صدا که کانال‌ها را خاموش می‌کند، ساکت می‌کند. درمان، درباره "شکستن" دفاع‌ها نیست، بلکه به آرامی به سیستم آموزش دادن است که دوباره احساس کردن ایمن است. مانند کلیدهای پیانویی که گیر کرده‌اند، پاسخ‌های تروماتیک می‌توانند با توجه دقیق، تدریجی و مهربانانه، آزاد شوند. مشکل غزال در دهه ۱۹۷۰، یک بیوفیزیکدان جوان به نام پیتر لوین چیزی عجیب متوجه شد. حیوانات در طبیعت دائماً با خطر مرگ روبرو هستند. توسط شکارچیان تعقیب می‌شوند و از مرگ‌هایی که نزدیک بود به وقوع بپیوندند، فرار می‌کنند. اما آنها به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مبتلا نمی‌شوند. غزال‌ها فلش‌بک ندارند. گورخرها بی‌حس نمی‌شوند. لوین متوجه شد که پس از فرار، حیوانات رفتارهای عجیبی انجام می‌دهند. آنها می‌لرزند. گاهی به شدت برای چند دقیقه می‌لرزند. سپس بلند می‌شوند، یک بار دیگر می‌لرزند و به چراگاه برمی‌گردند انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. انسان‌ها به ندرت این کار را می‌کنند. وقتی حادثه تمام می‌شود، وقتی حمله پایان می‌یابد، وقتی از آتش فرار می‌کنیم، "خودمان را نگه می‌داریم". می‌گوییم "من خوبم". به سؤالات پاسخ می‌دهیم. عادی رفتار می‌کنیم. و لوین نتیجه گرفت که دقیقاً همین مشکل است. مهندس صداگذاری در سر شما وقتی تجربه‌ای بیش از حد تحمل سیستم عصبی باشد، مغز محاسبه سریعی انجام می‌دهد. در واقع، به یک مهندس صداگذاری در بحران تبدیل می‌شود. به طور دیوانه‌وار فیدرها را روی میز میکس پایین می‌کشد. غم؟ خاموش. ترس؟ ساکت. خود خاطره؟ به قطعات جداگانه تقسیم‌شده. این یک باگ نیست. این یک ویژگی است. زنی که در حین فرار از ساختمان در حال سوختن هیچ احساسی نداشت، دیوانه نبود. سیستم عصبی او تصمیم گرفته بود احساس کردن او را کند کند. سربازی که جنگ را با لحن عاطفی یک لیست خرید توصیف می‌کند، احمق نیست. روان او یاد گرفته که اتصال کلمات به احساسات خیلی خطرناک است. بی‌حسی شما را زنده نگه داشت. شما را از آن شرایط سخت عبور داد. اما جالب اینجاست: سیستمی که شما را نجات داد، نمی‌داند که وضعیت اضطراری تمام شده. هنوز فیدرها را پایین می‌کشد. هنوز کانال‌ها را خاموش می‌کند. هنوز منتظر سیگنالی است که بگوید اوضاع امن است. کیبورد من فکر می‌کنم که مشکل مغز ترومازده مثل کیبورد گیرکرده پیانو است. تصور کنید تجربه درونی شما مانند یک پیانو است، که هر کلید نمایانگر یک کانال از بودن است: حس، تصویر، احساس، رفتار، معنا. در زندگی عادی، همه آنها را می‌نوازید. جهان را حس می‌کنید (حس). تصاویر درون آن را می‌بینید (تصویر). احساسات و عواطف دارید (احساس). اقدام می‌کنید (رفتار). و به جهان معنا می‌دهید (معنا). همه اینها با هم جریان می‌یابند تا یک کل منسجم بسازند. تروما کلیدهای خاصی را خاموش می‌کند. بخش‌هایی از ما می‌توانند در موقعیت روشن یا خاموش گیر کنند. من یک بار با مردی را درمان می‌کردم که پیمانکار ساختمان و در اواسط دهه پنجاه‌سالگی بود. مردی بسیار زمخت و قوی بود. انگار سالیان دراز وزنه‌برداری کرده بود و البته 30 سال بود که گریه نکرده بود. نه در مراسم خاکسپاری پدرش. نه در طلاقش. نه وقتی دخترش به دنیا آمد. او سرد نبود؛ کسانی که او را می‌شناختند، او را گرم، سخاوتمند و بامزه توصیف می‌کردند. اما جایی در مسیر زندگی‌اش، کلید غم در موقعیت خاموش گیر کرده بود. رفتاری آموخته شده برای به ظاهر خودمراقبتی که در کودکی فراگرفته بود و فراموش کرده بود چطور خود را از بند آن رها کند. گاهی خشم است که ساکت می‌شود. گاهی شادی. گاهی خود بدن. در چنین شرایطی زندگی اینطور تجربه می‌شود که گویی زندگی خودتان را از پشت شیشه تماشا می‌کنید. و گاهی تروما کلیدها را خاموش نمی‌کند. گاهی همه آنها را در حداکثر حجم گیر می‌اندازد: فلش‌بکی که متوقف نمی‌شود، خشمی که بدون دلیل شعله‌ور می‌شود، گوش‌بزنگی‌ای که هر اتاقی را اسکن می‌کند. درمان اقدامی که به بهبود حالتان و حس کردن دوباره احساساتتان کمکی نمی‌کند این است که بخواهید خودتان را مجبور به احساس کردن کنید. سیستم عصبی آن را به دلیل موجهی توانایی احساس کردن در شما را خاموش کرده است. همان‌طور که بسل ون در کولک در کتاب "بدن امتیاز را نگه می‌دارد" می‌نویسد، تروما به عنوان روایت ذخیره نمی‌شود. در بدن ذخیره می‌شود. نمی‌توانید با حرف زدن از چیزی که هرگز در کلمات ذخیره نشده، خارج شوید. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

دیسکالکولیا یک اختلال یادگیری است که بر درک و پردازش مفاهیم ریاضی تأثیر می‌گذارد. این مشکل اغلب نادیده گرفته می‌شود و می‌تواند کودکان را در فهم اعداد، محاسبات ساده و حل مسائل روزمره ریاضی با چالش روبرو کند. تشخیص زود هنگام آن اهمیت زیادی دارد، زیرا با حمایت مناسب، کودکان می‌توانند اعتماد به نفس خود را افزایش دهند و راهکارهایی برای غلبه بر این چالش‌ها بیاموزند. والدین نقش کلیدی در شناسایی علائم و جستجوی کمک دارند. دیسکالکولیا به عنوان یک ناتوانی یادگیری ریاضی شناخته می‌شود که بر شبکه‌های مغزی مرتبط با پردازش عددی اثر می‌گذارد. تحقیقات نشان می‌دهد که حدود ۷ درصد افراد ممکن است به آن مبتلا باشند. این اختلال از کودکی شروع می‌شود و می‌تواند بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد، مانند مشکل در شمارش پول، تخمین زمان یا اندازه‌ها. علائم دیسکالکولیا معمولاً در سنین پایین ظاهر می‌شود. کودکان ممکن است در درک ارزش اعداد مشکل داشته باشند، مفاهیم پایه ریاضی را به سختی به خاطر بسپارند یا در محاسبات ذهنی ساده ناتوان باشند. برای مثال، ممکن است نتوانند تعداد اشیاء را سریع شمارش کنند یا در تشخیص بزرگ‌تر و کوچک‌تر بودن اعداد گیج شوند. با بزرگ‌تر شدن، این مشکلات می‌تواند به مسائل عملی مانند محاسبه هزینه خرید یا مدیریت زمان منجر شود. والدین می‌توانند این علائم را زود متوجه شوند، زیرا از سنین پایین آشکار است. یکی از دلایل اصلی تشخیص ندادن دیسکالکولیا، نبود آزمایش تشخیصی خاص است. تشخیص بر اساس ارزیابی مهارت‌های ریاضی و رد سایر مشکلات انجام می‌شود. درمانی وجود ندارد، اما مداخله‌هایی مانند آموزش چندحسی (که از حواس مختلف برای یادگیری استفاده می‌کند) یا تسهیلات آموزشی مانند زمان اضافی در آزمون‌ها یا استفاده از ابزارهای کمکی می‌تواند کمک کند. مداخله زود هنگام حیاتی است، زیرا مغز کودکان در حال رشد است و می‌توانند مهارت‌های جبرانی بیاموزند. بدون حمایت، کودکان ممکن است با مشکلات عاطفی مانند کاهش اعتماد به نفس یا اضطراب روبرو شوند. تحقیقات درباره دیسکالکولیا هنوز محدود است و تعریف دقیق آن چالش‌برانگیز است، که باعث می‌شود تشخیص سخت‌تر شود. با این حال، آگاهی در حال افزایش است و برنامه‌های آموزشی برای شناسایی زود هنگام در حال توسعه هستند. کارشناسان تأکید می‌کنند که غربالگری منظم در مدارس می‌تواند کمک کند تا کودکان زودتر حمایت دریافت کنند. والدین می‌توانند نقش فعالی ایفا کنند. ابتدا علائم را در فرزند خود مشاهده کنید: آیا در شمارش اشیاء روزمره مشکل دارد؟ آیا از ریاضی می‌ترسد یا اجتناب می‌کند؟ اگر مشکوک هستید، با متخصصان آموزشی یا روانشناسان مشورت کنید. در خانه، یادگیری ریاضی را به شکل بازی درآورید: مثلاً با شمارش میوه‌ها در آشپزخانه یا بازی با اعداد در خرید روزانه. این فعالیت‌ها ترس را کاهش می‌دهد و یادگیری را لذت‌بخش می‌کند. همچنین، با مدارس صحبت کنید و بپرسید چگونه از دانش‌آموزان با مشکلات ریاضی حمایت می‌کنند. فشار برای برنامه‌های بهتر آموزشی می‌تواند تغییرات ایجاد کند. یادتان باشد، دیسکالکولیا مانع موفقیت نیست؛ بسیاری با حمایت مناسب پیشرفت می‌کنند. اگر فرزندتان علائم دارد، زود اقدام کنید تا آینده‌اش روشن‌تر شود. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

وضعیت اقتصادی ایران و تأثیر آن بر ازدواج جوانان در سال 1404، اقتصاد ایران همچنان زیر فشار تحریم‌های بین‌المللی، تورم افسارگسیخته و بیکاری گسترده دست‌وپنجه نرم می‌کند. نرخ تورم رسمی بیش از ۴۰ درصد گزارش شده و بیکاری جوانان به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده است. طبقه متوسط جامعه، به‌ویژه جوانان، در حال سقوط به زیر خط فقر هستند و این شرایط، زندگی روزمره را به چالشی بزرگ تبدیل کرده است. اما یکی از تلخ‌ترین پیامدهای این بحران، تأثیر آن بر ازدواج و تشکیل خانواده در میان نسل جوان است. جوانان ایرانی امروز با موانع اقتصادی عظیمی برای ازدواج روبرو هستند. هزینه‌های سرسام‌آور مسکن، جهیزیه و مراسم عروسی ازدواج را به رویایی دست‌نیافتنی تبدیل کرده است. مطالعات نشان می‌دهد که تورم و نابرابری درآمد، نرخ ازدواج را کاهش داده و حتی در برخی موارد به ازدواج زودرس برای فرار از فقر منجر شده است. بر اساس گزارش‌ها، بیکاری جوانان نه تنها درآمد لازم برای شروع زندگی مشترک را سلب می‌کند، بلکه ترس از آینده نامطمئن را نیز افزایش می‌دهد. بسیاری از جوانان، به‌ویژه دختران، ازدواج را به تعویق می‌اندازند یا از آن صرف‌نظر می‌کنند، زیرا نمی‌خواهند در گرداب اقتصادی غرق شوند. این وضعیت نه تنها خانواده‌ها را تضعیف می‌کند، بلکه جامعه را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. نرخ طلاق در ماه‌های اولیه ازدواج افزایش یافته و عامل اصلی آن، فشارهای مالی است. در شبکه‌های اجتماعی، جوانان از نبود چشم‌انداز روشن اقتصادی گلایه می‌کنند و می‌گویند که بدون امنیت مالی، نمی‌توان به تشکیل خانواده فکر کرد. حتی وام‌های ازدواج دولتی، که اغلب با تأخیر پرداخت می‌شوند، کافی نیستند و بیشتر به شوخی شبیه‌اند. علاوه بر این، فضای رواندرمانی و روانشناسی در ایران، هرچند با نیت خیرخواهانه عمل می‌کند، گاهی اوقات به متغیرهای مالی و اجتماعی کمتر توجه نشان می‌دهد. در حالی که متخصصان سلامت روان تلاش می‌کنند تا با تمرکز بر جنبه‌های فردی مانند مدیریت استرس یا روابط، به افراد کمک کنند، اما وقتی ریشه بسیاری از مشکلات – مانند اضطراب ناشی از بیکاری یا افسردگی به دلیل فقر – در ساختارهای اقتصادی نهفته است، وعده حل کامل مسائل با مراجعه تنها ممکن است ناکافی به نظر برسد. این رویکرد می‌تواند این تصور را ایجاد کند که مشکلات فردی هستند، در صورتی که عوامل اجتماعی-اقتصادی نقش کلیدی دارند. پیشنهاد می‌شود روانشناسان بیشتر به ادغام حمایت‌های اجتماعی و اقتصادی در برنامه‌های درمانی بپردازند تا درمان جامع‌تر شود و افراد احساس کنند که مشکلات‌شان به طور واقعی درک می‌شود. برای حل این بحران، نیاز به سیاست‌های اقتصادی مؤثر داریم: کاهش تحریم‌ها، کنترل تورم، ایجاد شغل برای جوانان و حمایت واقعی از خانواده‌ها. بدون این تغییرات، نسل جوان ایران نه تنها از ازدواج محروم می‌ماند، بلکه امید به آینده را هم از دست می‌دهد. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

چگونه شروع به درمان کنیم؟ هیچ راه‌حل واحدی وجود ندارد. ارتباط از چک‌لیست نمی‌آید. اما راه‌های کوچک و عمدی برای شروع وجود دارد: آن را نام‌گذاری کنید. گفتن «احساس تنهایی می‌کنم» با صدای بلند اغلب سخت‌ترین گام است. این درد نامرئی را به چیزی تبدیل می‌کند که می‌توان به آن توجه کرد. بدون برنامه دست دراز کنید. به کسی پیام دهید بدون منتظر ماندن برای داشتن یک دلیل موجه. تنهایی در تردید رشد می‌کند. فضاهایی را پیدا کنید که احساس کنید مثل خودتان هستند. برای افراد حاشیه‌ای، نوع درست ارتباط اغلب در فضاهایی شروع می‌شود که لازم نیست خودتان را ترجمه کنید. به یاد داشته باشید که درمان نوعی تمرین برای تعلق داشتن است. رابطه درمانی می‌تواند اولین جایی باشد که هم‌آوایی مداوم را تجربه می‌کنید و از آن طرحی برای ارتباط خارج از اتاق درمان می‌سازید. بازآموزی چگونگی تعلق داشتن اگر تنهایی یک بیماری باشد، پادزهر آن احساس تعلق داشتن است. اما تعلق داشتن در یک روز ساخته نمی‌شود. در لحظات اتفاق می‌افتد — وقتی کسی سفارش قهوه‌تان را به یاد می‌آورد، یا وقتی ریسک صداقت می‌کنید و با قضاوت روبرو نمی‌شوید. ما به فضاهای بیشتری نیاز داریم که این لحظات را ممکن کنند. شهرهایی که به نزدیکی ارزش می‌دهند. محل‌های کاری که به انسان بودن پاداش می‌دهند، نه فقط به بودن. دوستی‌هایی که می‌توانند سکوت را تحمل کنند و همچنان زنده بمانند. تا آن زمان، شاید رادیکال‌ترین کاری که هر کدام از ما می‌توانیم انجام دهیم، اول دست دراز کردن است. گفتن «آهای، دلم برات تنگ شده»، و ابراز کردن آن. نقطه مقابل تنهایی، حضور مداوم نیست. بلکه درک متقابل است.

تنهایی به معنای تنها بودن نیست. به معنای احساس بی‌اهمیت بودن است. نکات کلیدی تنهایی به معنای تنها بودن نیست. به معنای احساس دیده نشدن است. زندگی مدرن برای انزوا طراحی شده است. تنهایی به اندازه ذهن، به بدن نیز آسیب می‌رساند. تعلق داشتن، پادزهر آن است. اگر اخیراً نوعی درد مبهم احساس کرده‌اید — نه دقیقاً غم، بلکه چیزی آرام‌تر و سخت‌تر برای نام‌گذاری — شما تنها نیستید. جراح عمومی ایالات متحده اخیراً تنهایی را یک همه‌گیری سلامت عمومی نامیده و تأثیر آن بر سلامت ما را با کشیدن پانزده سیگار در روز مقایسه کرده است. این اغراق نیست. این یافته‌های آماری هستند. در یک نظرسنجی CDC، تقریباً یک سوم بزرگسالان گفتند که حداقل یک بار در هفته احساس تنهایی می‌کنند. در میان بزرگسالان جوان‌تر، این عدد به تقریباً نیمی می‌رسد. محققان هاروارد دریافتند که ۶۱ درصد جوانان و بیش از نیمی از مادرانی که کودکان کوچک دارند، «تنهایی جدی» گزارش می‌کنند. اما چیزی که بیشتر مردم به آن توجهی ندارند این است که تنهایی واقعاً درباره تنها بودن نیست. درباره برآورده نشدن است. دیده نشدن، شنیده نشدن، یا بی‌اهمیت بودن برای کسی به شیوه‌ای معنادار است. شما می‌توانید صد پیام خوانده‌نشده داشته باشید و همچنان احساس کنید که کسی به فکر شما نیست. می‌توانید هر شب کنار کسی بخوابید و همچنان احساس کنید که در حال محو شدن هستید. چگونه به اینجا رسیدیم؟ تنهایی به طور ناگهانی به سراغ ما نیامد. ما شرایط را برای آمدنش آماده کردیم. ما در جمع بودن را قربانی راحت‌طلبی کردیم، و به جای برقراری ارتباطات عمیق در پی ارتباطات موثر و کارا بودیم. شهرها پارک‌ها و فضاهای جمعی کمتری دارند. ساعات کاری بسیار طولانی هستند. دوستی‌ها با چت‌های گروهی جایگزین شده‌اند و به جای محبت و شوخی با میم‌ها شروع می‌شوند و در سکوت پایان می‌یابند. ما «مستقل بودن» را ستایش می‌کنیم، اما کسی به شما نمی‌گوید که این فقط راه دیگری برای اشاره به «تنها ماندن» است. فناوری علت اصلی تنهایی ما نیست. اما آن را بدتر کرده است. نتایج تحقیقات روشن است: هرچه زمان بیشتری را صرف ارتباط آنلاین کنیم، به ویژه وقتی که جایگزین ارتباط حضوری شود، احساس تنهایی بیشتری می‌کنیم. ما بیش از همیشه در در دسترس هستیم اما به نوعی، نامرئی‌تر شده‌ایم. تنهایی چه کاری با بدن می‌کند؟ بدن تنهایی را به عنوان خطر درمان تشخیص می‌دهد. وقتی ارتباط قطع می‌شود، سیستم عصبی وارد حالت حفظ بقا می‌شود، یعنی یکی از این سه پاسخ جنگ، فرار، یا یخ زدن را ایجاد می‌کند. کورتیزول افزایش می‌یابد، خواب بدتر می‌شود، فشار خون بالا می‌رود. با گذشت زمان، تنهایی مزمن خطر زوال عقل، بیماری قلبی، و مرگ زودرس را افزایش می‌دهد. این طنز تلخ است: هرچه تنهاتر شویم، بدن ما بیشتر برای تهدید آماده می‌شود. و هرچه بیشتر برای تهدید آماده شویم، اعتماد کردن یا دست دراز کردن به سوی فرد دیگری سخت‌تر می‌شود. شیوه‌های بروز و ظهور تنهایی در زندگی روزمره چیست؟ تنهایی به ندرت به عنوان «من تنهایم» ظاهر می‌شود بیشتر پشت کلمات دیگر پنهان می‌شود: «من خیلی خسته‌ام.» «احساس می‌کنم خیلی وقته که احساساتم مرده.» «همیشه مشغولم اما احساس پوچی می‌کنم.» گاهی اوقات به شکل تحریک‌پذیری، اعتیاد به کار، یا ناتوانی در استراحت ظاهر می‌شود. گاهی اوقات تنهایی مثل یک آهنگ پس‌زمینه است که عادری به نظر می‌رسد، اما عادی نیست. غالب اوقات تنهایی سپر محافظتی ما است. اگر نه شنیده‌اید، شرمنده شده‌اید، یا دیده نشده‌اید، عقب‌نشینی امن‌تر از ریسک دوباره به نظر می‌رسد. اما چنین محافظتی از خودتان می‌تواند زندگی‌تان را به یک زندان تبدیل کند.

یک مطالعه معروف در سال ۲۰۱۰ توسط برنده جایزه نوبل دانیل کانمن و آنگوس دیتون نشان داد که شادی با درآمد افزایش می‌یابد تا حدود ۷۵,۰۰۰ دلار آمریکا در سال (معادل ۱۱۰,۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵). با این حال، این جایی است که همبستگی پایان می‌یابد. طبق این مطالعه، پس از ۱۱۰,۰۰۰ دلار در سال، فرقی نمی‌کند چقدر ثروتمند شوید؛ شما را شادتر نمی‌کند. علاوه بر این، مطالعه دیگری توسط کانمن و همکاران دیگرش نشان داد که برای افرادی که مشغول تلاش برای موفقیت مالی هستند، رضایت از زندگی در واقع با افزایش درآمد کاهش می‌یابد. به طور کلی، شواهد پیشنهاد می‌کنند که افراد ثروتمند بعید است رضایت مورد نظر خود را تنها از طریق پول به دست آورند. ثروت و قدرتشان حس ناکاملی‌شان را از بین نمی‌برد. این ممکن است دلیل دیگری باشد که افراد بسیار ثروتمند تمایل به رفتار غیراخلاقی دارند، چون حس قطع ارتباط‌شان قوی‌تر می‌شود. در مقابل، تحقیقات نشان‌دهنده ارتباط بسیار قوی بین نوع‌دوستی و رفاه است. پس شاید این جایی باشد که باید توجه‌مان را متمرکز کنیم ، نه بر ثروتمند شدن، بلکه بر مهربان شدن رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

چند هفته پیش، میلیونر لهستانی و مدیرعامل پیوتر شچرک، وقتی در مسابقات تنیس آزاد آمریکا یک کلاه امضاشده را از دست یک کودک ربود، تیتر اخبار شد. واکنش منفی در رسانه‌های اجتماعی به دنبال آمد که منافع تجاری شچرک را تهدید کرد و او را وادار به عذرخواهی کرد. آیا عجیب است که یک تاجر ثروتمند با چنین بدجنسی رفتار کند؟ در واقع، تحقیقات ارتباط روشنی بین ثروت و رفتار غیراخلاقی یافته‌اند، از جمله تمایل بیشتر به تقلب و دزدی. یک مطالعه نشان داد که افراد ثروتمند و طبقه بالا بیشتر احتمال دارد به طور خودخواهانه بر منافع خود تمرکز کنند و دیگران را از دایره نگرانی خود خارج کنند. برعکس، مطالعه دیگری نشان داد که افراد از طبقات اجتماعی پایین‌تر بیشتر احتمال دارد نسبت به رنج دیگران همدردی احساس کنند. محققان حتی مشخص کرده‌اند که رانندگان خودروهای گران‌قیمت کمتر احتمال دارد رفتار نوع‌دوستانه داشته باشند نسبت به دیگر رانندگان. آنها کمتر تمایل دارند سرعت خود را کم کنند تا عابران پیاده عبور کنند یا اجازه دهند رانندگان دیگر وارد جاده شوند. همچنین بیشتر احتمال دارد رانندگی تهاجمی داشته باشند و قوانین ترافیکی را نادیده بگیرند. یک مطالعه نشان داد که احتمال کند کردن سرعت رانندگان برای اجازه عبور عابران پیاده، به ازای هر ۱۰۰۰ دلار ارزش خودرو، ۳ درصد کاهش می‌یابد. شخصیت‌های سه‌گانه تاریک به زبان ساده، به نظر می‌رسد که افراد ثروتمند بیشتر احتمال دارد بدجنس باشند و کمتر تمایل به نوع‌دوستی داشته باشند. چه چیزی می‌تواند این ارتباط را توضیح دهد؟ شاید ثروت افراد را بد می‌کند، آنها را از دیگران جدا می‌سازد و آنها را خودخواه‌تر می‌کند. یا اینکه افرادی که از قبل بی‌رحم و خودخواه هستند، بیشتر احتمال دارد بسیار ثروتمند شوند؟ یکی از راه‌های روشن کردن این موضوع، فکر کردن در مورد آنچه روانشناسان به عنوان شخصیت‌های سه‌گانه تاریک به آن اشاره می‌کنند، است. اینها افرادی هستند که ترکیبی از ویژگی‌های روان‌پریشی، خودشیفتگی و ماکیاولیسم دارند. این ویژگی‌ها که همگی شامل خودخواهی و همدلی پایین هستند، تقریباً همیشه با هم همپوشانی دارند و تمایز آنها از یکدیگر دشوار است. تحقیقات نشان می‌دهند که شخصیت‌های سه‌گانه تاریک تمایل دارند سطوح بالاتری از قدرت و ثروت داشته باشند. یک مطالعه که شرکت‌کنندگان را به مدت ۱۵ سال دنبال کرد، نشان داد که افراد با ویژگی‌های سه‌گانه تاریک به سمت بالای سلسله‌مراتب سازمانی گرایش دارند و ثروتمندتر هستند. در راستای این یافته‌ها، طبق برخی تخمین‌ها، نرخ پایه سطوح بالینی روان‌پریشی در هیئت‌های مدیره شرکت‌ها سه برابر بیشتر از جمعیت عمومی است. تحقیقات همچنین نشان می‌دهند که جوانان با ویژگی‌های سه‌گانه تاریک بیشتر در دوره‌های تجاری دانشگاه یا کالج نمایندگی دارند. چرا افراد بدجنس به دنبال ثروت هستند؟ به نظر من، همبستگی بین ثروت و بدجنسی کاملاً آسان توضیح داده می‌شود. در کتابم به نام «قطع‌شده»، پیشنهاد می‌کنم که برخی افراد حالتی از جدایی روانشناختی شدید را تجربه می‌کنند. مرزهای روانشناختی آنها چنان قوی است که احساس قطع ارتباط از دیگران و جهان می‌کنند، که این امر کمبود همدلی و ارتباط عاطفی ایجاد می‌کند. یکی از اثرات این حالت قطع ارتباط، حس کمبود روانشناختی است. افراد احساس ناکاملی می‌کنند، گویی چیزی کم است. به نوبه خود، این امر انگیزه‌ای برای انباشت ثروت و قدرت به عنوان راهی برای جبران ایجاد می‌کند. از سوی دیگر، افرادی که حس ارتباط با دیگران و جهان دارند، حس ناکاملی ندارند و بنابراین تمایل قوی به قدرت یا ثروت ندارند. در عین حال، کمبود همدلی می‌تواند دستیابی به موفقیت را آسان‌تر کند. این به معنای آن است که می‌توانید در پیگیری ثروت و قدرت بی‌رحم باشید، دیگران را دستکاری و بهره‌برداری کنید. اگر دیگران در نتیجه اقدامات شما رنج ببرند و شغل یا شهرت خود را از دست بدهند، این امر شما را نگران نمی‌کند. بدون همدلی، نمی‌توانید رنجی که ایجاد می‌کنید را حس کنید. بنابراین، قطع ارتباط روانشناختی دو اثر فاجعه‌بار دارد: تمایل قوی به ثروت و قدرت ایجاد می‌کند، همراه با بی‌رحمی که ثروت و موفقیت را آسان‌تر قابل دستیابی می‌سازد. ثروت و رفاه البته، من ادعا نمی‌کنم که همه افراد ثروتمند بدجنس هستند. برخی افراد به طور تصادفی ثروتمند می‌شوند، یا به دلیل ایده‌های درخشان‌شان، یا حتی چون می‌خواهند از ثروت‌شان برای سود رساندن به دیگران استفاده کنند. اما با توجه به عوامل توصیف‌شده در بالا، تعجب‌آور نیست که شیوع بدجنسی در میان ثروتمندان بالا باشد. تحقیقات زیادی در روانشناسی نشان داده‌اند که تنها همبستگی ضعیفی بین ثروت و رفاه وجود دارد.

تمرینی که خطر فروپاشی روانی شما را تا ۳۱ درصد کاهش می‌دهد. نکات کلیدی تحقیقی روی بیش از ۱۰۰۰ کارمند نشان داد که خودشفقت‌ورزی خطر فروپاشی روانی را کاهش می‌دهد. خودانتقادی سیستم‌های مغزی را فعال می‌کند که باعث مهار خود و خودتنبیهی می‌شود، در حالی که خودشفقت‌ورزی سیستم مراقبتی را فعال می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد که ضربه زدن به نقاط خاص بدن در حالی که از زبان دلسوزانه استفاده می‌کنید، می‌تواند سیستم عصبی شما را آرام کند. آیا متوجه شده‌اید که صدای منتقدانه در سرتان اخیراً بلندتر شده است؟ وقتی در حال فروپاشی روانی هستید، یعنی هنگامی که سعی دارید عملکرد حرفه‌ای خود را حفظ کنید، اما از درون دچار ناراحتی شدید هستید، منتقد درونیتان اغلب بی‌رحمانه با شما برخورد می‌کند. به شما می‌گوید که دیگران بهتر از شما با مسائل کنار می‌آیند. شما ضعیف هستید چون کارها را به راحتی انجام نمی‌دهید و باید سخت‌تر تلاش کنید. اما تحقیق اخیر ما روی بیش از ۱۰۰۰ نفر نشان می‌دهد که چنین صدای منتقدانه‌ای نه تنها کمک نمی‌کند، بلکه اوضاع را بدتر می‌کند. آیا به سمت خودانتقادی می‌روید یا خودشفقت‌ورزی؟ وقتی خودمان را با بی‌رحمی قضاوت می‌کنیم، سیستم تهدید مغزمان را فعال می‌کنیم. این اقدام را به سمت دست از کار و تلاش کشیدن و خودتنبیهی سوق می‌دهد و ناامیدمان می‌کند ما را در چرخه‌های نشخوار فکری و تعلل گیر می‌اندازد. برای مثال، محققان که صدها نفر را که در حال تلاش برای رسیدن به اهدافشان بودند دنبال کردند و دریافتند که هرچه افراد بیشتر از خود انتقاد می‌کنند، پیشرفتشان کندتر می‌شود و احتمال دستیابی آنها به اهدافشان کمتر می‌شود. اما خودشفقت‌ورزی متفاوت عمل می‌کند. کریستین نف از دانشگاه تگزاس توضیح می‌دهد که خودشفقت‌ورزی به معنای رفتار با خود مانند یک دوست مهربان و حمایت‌کننده است. یعنی این که شرایطمان را درک کنیم و به خاطر داشته باشیم که همه در حال دست‌وپنجه نرم کردن با مشکلات زندگی و کار هستند و در چنین شرایط با انصاف و مهربانی با خودمان رفتار کنیم. چنین رویکردی، سیستم مراقبتی مغزمان را بیدار می‌کند و به ما کمک می‌کند تا الگوهای ریشه‌دار خودانتقادی را بشکنیم در عین حال درباره مشکلات زندگی و کار و وضعیت فعلی‌مان به خود دروغ نگوییم. مطالعات نشان داده‌اند که تمرین خودشفقت‌ورزی سطوح استرس، اضطراب و تردید نسبت به خودمان را کاهش می‌دهد. چنین روحیه‌ای، عملکرد و تاب‌آوری‌مان را افزایش می‌دهد و به ما اجازه می‌دهد که از صداهای خشن درونی عبور کنیم و بدانیم که این صداها حقیقت ندارند و صرفا انعکاسی از احساس نا امنی ما درباره زندگی هستند. حقیقت این است که همه ما در حال تجربه یک "ابرچرخه تغییرات" بی‌سابقه هستیم که در آن چندین اختلال جهانی—محیطی، اقتصادی، فناوری، سیاسی و اجتماعی—به طور همزمان بر ما تأثیر می‌گذارد. تمرین خودشفقت‌ورزی سیستم‌های معیوب را تعمیر نمی‌کند. اما می‌تواند به شما کمک کند تا هر روز را پشت سر بگذارید در حالی که به سمت راه‌حل‌های بهتر برای حل مشکلات زندگی و کار حرکت می‌کنید. وقتی با چالش‌ها با مهربانی به جای انتقاد با خود رفتار کنید، ظرفیت خود را برای ادامه دادن حفظ می‌کنید. پس چگونه می‌توانید خوددلسوزی را تمرین کنید؟ ضربه زدن برای خودشفقت‌ورزی تحقیق پتا استاپلتون و همکارانش نشان داده است که ضربه زدن به نقاط خاص بدن در حالی که از زبان دلسوزانه استفاده می‌کنید، می‌تواند کمک‌کننده باشد. این تمرین هورمون‌های استرس مانند کورتیزول را کاهش می‌دهد و چرخه‌های ناراحتی عاطفی را قطع می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد که برنامه‌های مبتنی بر ضربه زدن به طور قابل توجهی خودشفقت‌ورزی را افزایش می‌دهد و خودانتقادی را کاهش می‌دهد و اثرات آن تا دو ماه باقی می‌ماند. وقتی احساس می‌کنید غرق در اضطراب و شرم شدید: شدت ناراحتی خود را ارزیابی کنید. در مقیاس ۰ تا ۱۰، چقدر احساس می‌کنید؟ بزرگ‌ترین ترس شما درباره این چالش چیست؟ شروع به ضربه زدن کنید. با نوک انگشتان خود به آرامی پنج تا هفت بار روی هر نقطه ضربه بزنید در حالی که می‌گویید: "حتی اگر احساس ترس می‌کنم [ترس خاص شما]، من مثل همه دیگران از این چالش عبور می‌کنم." این نقاط را به ترتیب ضربه بزنید و سه دور کامل انجام دهید: ضربه کاراته (لبه بیرونی دست) بین ابروها زیر چشم‌ها استخوان ترقوه زیر بغل‌ها دوباره بررسی کنید. حالا در مقیاس ۰-۱۰ چقدر احساس می‌کنید؟ رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

تفاوت سنی در روابط: ۷ واقعیت علمی مردانی که خیلی جوان‌تر از همسرانشان هستند، بسیار نادرند. نکات کلیدی تفاوت سنی در روابط رایج است. تنها ۱۰ درصد مردان شریک زن خیلی مسن‌تری دارند. معمولاً شریک مسن‌تر در روابط با تفاوت سنی، خوشحال‌تر است. به طور متوسط، مردان ۴.۲ سال از شرکای زن خود بزرگ‌تر هستند. تفاوت سنی در روابط، موضوع داغی در تحقیقات روانشناختی است. در اینجا ۷ یافته علمی اخیر در مورد آن‌ها آورده شده است: ۱. مردان اگر شریک جوان‌تری داشته باشند، عمر طولانی‌تری می‌کنند و زنان اگر شریک هم‌سن خود داشته باشند، عمر طولانی‌تری دارند. یک مطالعه دانمارکی (Drefahl, ۲۰۱۰) نشان داد که مردان اگر شریک زن جوان‌تری داشته باشند، عمر طولانی‌تری می‌کنند. این می‌تواند با اثرات مثبت اجتماعی و عاطفی داشتن شریک جوان‌تر توضیح داده شود، اما همچنین ممکن است به دلیل توانایی شریک جوان‌تر در ارائه مراقبت در مراحل بعدی زندگی باشد. برای مثال، مردانی که همسری ۱۵ سال جوان‌تر از خود دارند، ۴ درصد شانس مرگ کمتری نسبت به دیگر مردان دارند. اما برای زنان، کمترین خطر مرگ زمانی است که با شوهر هم‌سن خود باشند، که احتمالاً نشان‌دهنده تفاوت‌های مراقبتی بین مردان و زنان است. ۲. مردانی که خیلی جوان‌تر از همسرانشان هستند، بسیار نادرند. همان مطالعه گزارش داد که در روابط دگرجنس‌گرا، معمولاً مرد شریک مسن‌تر است. ۷۵ درصد مردان با زنی ازدواج کرده‌اند که حداقل یک سال جوان‌تر از آن‌ها است (Drefahl, ۲۰۱۰). در مقابل، تنها ۱۰ درصد مردان یک یا چند سال جوان‌تر از همسرانشان هستند. ۱۵ درصد باقی‌مانده تقریباً هم‌سن همسرانشان هستند. ۳. هم مردان و هم زنان شریک جوان‌تر را ترجیح می‌دهند، اما مردان بیشتر. یک مطالعه از سال ۲۰۲۴ (Gottfried و همکاران، ۲۰۲۴) نشان داد که هرچه افراد مسن‌تر می‌شوند، بیشتر ترجیح می‌دهند شریک جوان‌تری داشته باشند. این برای هر دو مرد و زن صادق بود، اما اثر آن برای مردان قوی‌تر بود. برای مثال، مردان ۷۰ ساله به طور متوسط شریک زن ۵۸ ساله را ترجیح می‌دادند. در مقابل، زنان ۷۰ ساله به طور متوسط شریک مرد ۶۸.۵ ساله را ترجیح می‌دادند. ۴. متوسط تفاوت سنی در روابط در سراسر جهان ۴.۲ سال است. یک مطالعه از سال ۲۰۲۲ که داده‌های تفاوت سنی در روابط دگرجنس‌گرا از ۱۳۰ کشور را تحلیل کرد، نشان داد که در سراسر جهان، مردان به طور متوسط ۴.۲ سال از شرکای زن خود بزرگ‌تر هستند (Ausubel و همکاران، ۲۰۲۲). ۵. تفاوت سنی در روابط بین کشورها تفاوت‌های زیادی نشان می‌دهد. همان مطالعه گزارش داد که متوسط تفاوت سنی در روابط دگرجنس‌گرا بین کشورهای مختلف بسیار متفاوت است. در آمریکای شمالی، مردان به طور متوسط تنها ۲.۲ سال از شرکای زن خود بزرگ‌تر هستند، در حالی که در اروپا، مردان به طور متوسط ۲.۷ سال بزرگ‌تر از شرکای زن خود هستند. در مقابل، متوسط تفاوت سنی ۸.۷ سال در بنگلادش، ۱۱.۸ سال در نیجریه و حتی ۱۴.۸ سال در گامبیا است (Ausubel و همکاران، ۲۰۲۲). ۶. شریک مسن‌تر از رابطه خوشحال‌تر است نسبت به شریک جوان‌تر. برای مردان، مشاهده شد که مردان دگرجنس‌گرا که با زنی حداقل هفت سال جوان‌تر از خود قرار می‌گیرند، رضایت کلی از رابطه‌شان به طور قابل توجهی بالاتر از مردانی است که با زنان حداقل هفت سال بزرگ‌تر از خود قرار می‌گیرند (Banbury و همکاران، ۲۰۲۵). این اثر برای زنان یافت نشد، که می‌توانند با هر دو شریک مسن‌تر و جوان‌تر بسیار راضی باشند. ۷. پایداری مالی ادراک‌شده برای زنان جوان که با مردان مسن‌تر قرار می‌گیرند، بالاتر است. همان مطالعه گزارش داد که پایداری مالی ادراک‌شده چیزی است که در آن شریک جوان‌تر خوشحال‌تر از شریک مسن‌تر است. در این مطالعه، زنان جوانی که با مردان مسن‌تر قرار می‌گرفتند، پایداری مالی را با شریک مسن‌تر بالاتر از بودن با شریک جوان‌تر می‌دانستند. چنین اثری برای مردان جوان که با زنان مسن‌تر قرار می‌گیرند، یافت نشد (Banbury و همکاران، ۲۰۲۵). رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

چگونه عشق به ما کمک می‌کند تا شکوفا شویم عشق یکی از قدرتمندترین احساسات انسانی است. نه تنها قلب ما را گرم می‌کند، بلکه به ما کمک می‌کند تا در زندگی شکوفا شویم. روانشناسی مثبت نشان می‌دهد که عشق – چه رمانتیک، خانوادگی یا دوستی – مزایای زیادی برای سلامت جسمی، روانی و عاطفی ما دارد. در این مقاله، به بررسی این مزایا می‌پردازیم و می‌بینیم چگونه عشق می‌تواند زندگی‌مان را بهتر کند. عشق چیست و چرا مهم است؟ عشق چیزی بیش از یک احساس عاطفی است؛ آن یک نیروی زیستی است که بر مغز و بدن ما تأثیر می‌گذارد. وقتی عاشق هستیم یا عشق دریافت می‌کنیم، هورمون‌هایی مثل اکسی‌توسین (هورمون "پیوند") آزاد می‌شود که احساس امنیت و ارتباط ایجاد می‌کند. این احساس نه تنها شادی می‌آورد، بلکه به ما کمک می‌کند تا با چالش‌های زندگی بهتر کنار بیاییم. روانشناسان مثل باربارا فردریکسون معتقدند که عشق بخشی از "احساسات مثبت" است که افق دید ما را باز می‌کند و خلاقیت، انعطاف‌پذیری و روابط اجتماعی‌مان را تقویت می‌کند. بدون عشق، زندگی می‌تواند خالی و پر از استرس باشد، اما با عشق، ما شکوفا می‌شویم – یعنی به بهترین نسخه‌ی خودمان تبدیل می‌شویم. مزایای عشق برای سلامت و شکوفایی تحقیقات نشان می‌دهد عشق تأثیرات شگفت‌انگیزی دارد. اینجا چند مورد کلیدی: کاهش استرس و اضطراب: عشق مانند یک سپر عمل می‌کند. وقتی احساس عشق می‌کنیم، سطح کورتیزول (هورمون استرس) پایین می‌آید. مثلاً یک مطالعه نشان داد که زوج‌هایی که عشق بیشتری به هم نشان می‌دهند، فشار خون پایین‌تری دارند و کمتر به بیماری‌های قلبی مبتلا می‌شوند. حتی فکر کردن به کسی که دوستش داریم، می‌تواند اضطراب را کاهش دهد. بهبود سلامت جسمی: افراد عاشق یا کسانی که روابط حمایتی دارند، سیستم ایمنی قوی‌تری دارند. آن‌ها کمتر بیمار می‌شوند، سریع‌تر بهبود می‌یابند و حتی عمر طولانی‌تری دارند. یک تحقیق بلندمدت از دانشگاه هاروارد نشان داد که روابط نزدیک و عاشقانه، بهترین پیش‌بینی‌کننده‌ی سلامت و شادی در سنین بالا است – حتی بیشتر از رژیم غذایی یا ورزش! افزایش شادی و رضایت از زندگی: عشق احساسات مثبت را تقویت می‌کند. وقتی عشق می‌دهیم یا دریافت می‌کنیم، مغز ما دوپامین (هورمون لذت) آزاد می‌کند که شادی و انگیزه ایجاد می‌کند. این چرخه‌ی مثبت باعث می‌شود بیشتر به اهدافمان برسیم و زندگی پرمعناتری داشته باشیم. تقویت روابط اجتماعی: عشق فقط به روابط رمانتیک محدود نیست. عشق به دوستان، خانواده یا حتی حیوانات خانگی هم مفید است. این روابط شبکه‌ی حمایتی ایجاد می‌کنند که در زمان‌های سخت، ما را نگه می‌دارند. مثلاً مهربانی و عشق به دیگران (مثل کمک به همسایه) نه تنها به آن‌ها کمک می‌کند، بلکه خودمان را هم شادتر می‌کند. رشد شخصی و انعطاف‌پذیری: عشق ما را تشویق می‌کند تا بهتر شویم. در روابط عاشقانه سالم، شریکمان ما را حمایت می‌کند تا ریسک کنیم، یاد بگیریم و رشد کنیم. حتی شکست‌های عاطفی (اگر از آن‌ها درس بگیریم) می‌توانند ما را قوی‌تر کنند. انواع عشق و چگونگی پرورش آن عشق انواع مختلفی دارد و همه‌ی آن‌ها به شکوفایی کمک می‌کنند: عشق رمانتیک: هیجان‌انگیز و عمیق، اما نیاز به تلاش دارد. ارتباط باز، قدردانی و زمان مشترک کلیدی است. عشق خانوادگی و دوستی: این عشق پایدارتر است و پایه‌ی زندگی ماست. با تماس منظم و حمایت متقابل، آن را تقویت کنید. عشق به خود: فراموش نکنید! عشق به خود (self-love) پایه‌ی همه‌ی عشق‌هاست. با مراقبت از خود، مرزها گذاشتن و مهربانی با خودتان، شروع کنید. برای پرورش عشق، این نکات را امتحان کنید: مهربانی روزانه: هر روز یک کار مهربانانه انجام دهید، مثل تعریف از کسی یا کمک به دوست. مدیتیشن عشق-مهربانی: یک تمرین ساده که در آن برای خود و دیگران آرزوی خوبی می‌کنید. تحقیقات نشان می‌دهد این کار احساسات مثبت را افزایش می‌دهد. ارتباط عمیق: زمان بگذارید برای صحبت‌های واقعی، نه فقط سطحی. گوش دادن فعال و همدلی کلید است. اگر عشق کم است: اگر احساس کمبود عشق می‌کنید، به گروه‌های اجتماعی بپیوندید، داوطلب شوید یا حتی حیوان خانگی بگیرید. عشق از راه‌های مختلفی می‌آید. نتیجه‌گیری: عشق، کلید شکوفایی عشق نه تنها یک احساس خوب است، بلکه ابزاری قدرتمند برای زندگی بهتر. با پرورش عشق در زندگی‌مان، استرس را کاهش می‌دهیم، سلامت را بهبود می‌بخشیم و شادی پایداری پیدا می‌کنیم. به یاد داشته باشید: عشق یک خیابان دوطرفه است – هرچه بیشتر بدهید، بیشتر دریافت می‌کنید. اگر می‌خواهید شکوفا شوید، از امروز عشق را اولویت قرار دهید. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

«حتی در مدرسه، وقتی می‌پرسیدند وقتی بزرگ شدی می‌خوای چی باشی، همیشه می‌نوشتم، 'پسر خانه‌نشین'،» پارکهرست می‌گوید. او قبلاً با راست افراطی همسو بود اما در انتخابات ریاست‌جمهوری گذشته رأی نداد. حالا خودش را «جستجوگر حقیقت» می‌نامد، و باور دارد که ارزش‌های مردانه بیش از آنچه فرهنگ جمهوری‌خواه معمولاً ترویج می‌کند، وجود دارد. رهبران جمهوری‌خواه مانند چارلی کرک فقید و جی‌دی ونس خواستار بازگشت به مردانگی سنتی شده‌اند، یکی که بر خانواده، ازدواج، و استقلال تمرکز دارد. «من بچه‌های بیشتری می‌خواهم،» ونس در اولین سخنرانی‌اش به عنوان معاون رئیس‌جمهور در ژانویه گفت، بعداً گفت، «فکر می‌کنم فرهنگ ما پیامی به مردان جوان می‌فرستد که باید هر تمایل مردانه‌ای را سرکوب کنند،» در CPAC امسال. «وقتی صحبت از ساخت خانه یا کار با تجهیزات سنگین یا کشاورزی یا هر چیز دیگری می‌شود، فکر می‌کنم می‌توانم از آن‌ها پیشی بگیرم،» پارکهرست می‌گوید. «وقتی می‌گویند، هی، این چیزی است که یک مرد باید انجام دهد، نمی‌گویم اشتباه می‌کنند، اما من دیدگاه‌های متفاوتی در مورد آنچه فکر می‌کنم یک مرد باید انجام دهد، دارم.» برای پارکهرست، بسیاری از این‌ها حول رفتن به باشگاه، توانایی تعمیر چیزها در خانه، و مراقبت از مادرش می‌چرخد. «فکر می‌کنم به عنوان مردان یا انسان‌ها، در طبیعت ذاتی ما پیشرفت یا تأمین است، و به نظر می‌رسد گامی دور از آن است،» دوست نزدیکش، تایلر جکسون، به VF می‌گوید. «اما من لوک را بدون توجه دوست دارم؛ او قلبی از طلا دارد و هر کاری برای خانواده‌اش می‌کند.» پارکهرست، مانند دیگر پسران سنتی، به مستندسازی فعالیت‌های روزمره‌اش در رسانه‌های اجتماعی روی آورده است. گاهی ویدیوهایی از مادربزرگش پست می‌کند، و گاهی از خودش که از پشت‌بام یکی از املاک اجاره‌ای مادرش پشتک می‌زند. دیگر کاربران تیک‌تاک، مانند ایتان لاول، از فرمت «شغل من امروز به عنوان یک SAHS» استفاده می‌کنند، خودش را در حالی که گل‌ها را در پس‌زمینه یک آشپزخانه زیبا مرتب می‌کند، فیلم می‌گیرد. خالق دیگری، شاویر نورانی، در ویدیویی با تقریباً نیم میلیون بازدید، بینندگانش را دعوت می‌کند تا «بیایید و روز را با من به عنوان یک پسر خانه‌نشین ۲۸ ساله بگذرانید،» در حالی که قهوه درست می‌کند، بسته‌های لباس را باز می‌کند، و از یک پله مرمرین پیچیده در آنچه باید خانه کودکی‌اش باشد، پایین می‌رود. در حالی که مادران‌شان ممکن است از بازگشت پسران‌شان خوشحال باشند، مردان خودشان مشغول دفع اتهامات رفتار ناخوشایند هستند. در فاکس نیوز، لورا اینگراهام آن‌ها را «مردان در حال افول» نامید، در حالی که تومی لارن در مورد «زنانه‌سازی مردان» هشدار داد. حتی همسران سنتی، به نظر می‌رسد، از این روند ناخوشایند هستند. «دلیلی وجود دارد که اکثر زنان ایده یک پسر سنتی را ناخوشایند، نامطلوب، یا غیرقابل احترام می‌دانند،» جینا الیزابت، خالق محتوایی که سبک زندگی سنتی را به بیش از ۱۰۰ هزار دنبال‌کننده اینستاگرامش ترویج می‌کند، گفت. «ما به طور طبیعی رهبران، تأمین‌کنندگان، و مردان توانمند خارج از خانه را می‌خواهیم.» اما برای همسر سنتی دیگری، گوبا هومستد، همانطور که به ۲ میلیون دنبال‌کننده‌اش شناخته می‌شود، «پسرهای خانه‌نشین یک عقب‌گرد فرهنگی نیست؛ این یک احیا است.» «پسرت رو در ۱۸ سالگی بیرون کن و جهان او رو بزرگ می‌کنه،» او از طریق تلفن به من می‌گوید. «او رو با هدف در خانه نگه دار، و یک خانواده یک مرد بزرگ می‌کنه.»

نسل بی‌پروای جوانان مرد نه تنها از زندگی در خانه خوشحال هستند، بلکه زندگی خود را به عنوان «هاب-سان‌ها» در رسانه‌های اجتماعی مستند می‌کنند. هنگامی که برندن لیو، ۲۸ ساله، در ماه مه تقریباً ۶۰ هزار دلار در برنامه jeopardy! برنده شد، همچنین به چهره یک پدیده فرهنگی جدید تبدیل شد وقتی که مجری کن جنینگز او را به عنوان یک پسر خانه‌نشین معرفی کرد. «این یک شغل خیلی خوب است، اما نگرانم که در نهایت مرا یک ولگرد خطاب کنند،» لیو گفت. همچنین به عنوان پسران سنتی یا «هاب-سان‌ها» شناخته می‌شوند، این اصطلاحات نسلی بی‌پروا از جوانان مرد را توصیف می‌کنند که به خانه والدین خود بازمی‌گردند. این را به عنوان همتای مردانه و عضلانی روند همسران سنتی تصور کنید (بدون خمیر مایه نان) و با یک جزئیات بسیار مهم اضافی: آن‌ها کاملاً از برچسب «پسر مامانی» نمی‌ترسند. «من واقعاً این را به عنوان یک شوخی کوچک مطرح کردم؛ نمی‌خواهم برای همیشه با چهره بیکاری مرتبط باشم،» لیو می‌گوید، در حالی که از دانشگاه بریتیش کلمبیا صحبت می‌کند، جایی که برای تحصیل حقوق رفته است. «اما فکر می‌کنم جالب است که بتوانیم در مورد اینکه بودن یک مرد جوان چطور است، و پیمایش بازار کار فعلی، صحبت کنیم. فکر می‌کنم خیلی متفاوت از آنچه برای والدین من یا افراد نسل‌های دیگر بود، است.» تا این تابستان، لیو در همان خانه شهری ریچموند زندگی می‌کرد که در آن بزرگ شده بود، با اتاق خواب کودکی‌اش که در طول سال‌ها تکامل یافته بود، اما کتاب‌ها، میز و کامپیوترش همان باقی مانده بودند. «فکر می‌کنم هر احساسی که در مورد مردانگی دارید، توسط اینکه چقدر همه چیز گران است، نادیده گرفته می‌شود،» او می‌گوید. «فکر نمی‌کنم این علامتی علیه ارزش شما باشد.» طبق تحلیلی که توسط روهان شاه، استاد اقتصاد در دانشگاه میسیسیپی منتشر شده، حدود ۱.۵ میلیون بزرگسال زیر ۳۵ سال امروز بیشتر از یک دهه پیش با والدین خود زندگی می‌کنند—یک جهش ۶.۳ درصدی. انتقال به شهر بزرگ پس از فارغ‌التحصیلی برای بسیاری غیرقابل تحمل شده است، بنابراین نسل زد و millennials انتظارات خود را پایین می‌آورند و به خانه‌های کودکی خود بازمی‌گردند. افزایش قیمت مسکن و تورم همچنان از افزایش دستمزدها پیشی گرفته است. یک پسر سنتی ۲۶ ساله به VF می‌گوید که وقتی در دسامبر از یک رابطه چهار ساله خارج شد، نمی‌خواست بلافاصله به جستجوی مکان جدیدی بپردازد. «گفتم، می‌دونی چی؟ فقط می‌رم خونه،» او می‌گوید. «این واقعاً فرصت خوبی بود تا زمانی را با والدینم بگذرانم که فکر نمی‌کردم دوباره در زندگی‌ام بتوانم انجام دهم.» مزیت اضافی البته این بود که مادرش «نوعی بهترین دوستش» است، و سگش، مورتی، افراد بیشتری برای توجه به او داشت. او همچنین به کارهای خانه کمک می‌کرد، قایق والدینش را تعمیر می‌کرد، زباله‌ها را بیرون می‌برد، و وقتی تحویل‌ها به در می‌رسیدند، آن‌ها را می‌آورد. او در نهایت تقریباً ۱۰ ماه ماند، از خانه کار می‌کرد و بیشتر وقت خود را صرف توسعه یک اپلیکیشن کرد. یک وزنه‌بردار رقابتی، خودش را «نه خیلی سیاسی» توصیف می‌کند. او می‌گوید که برخی «پسران سنتی» که در خانه زندگی می‌کنند خارج از «مردانگی معمولی» ایستاده‌اند، همانطور که او می‌گوید. «آیا به خاطر فشار است که در خانه زندگی می‌کنی، نمی‌تونی بیرون بری، و نمی‌تونی زندگی‌ات رو زندگی کنی؟» او می‌پرسد. اما در مورد او، «این هوشمندانه است؛ کارآمد است،» او می‌گوید. «اتفاقاتی در زندگی‌ات رخ می‌دهد، و اگر این کار را به خاطر فرصت خوبی انجام می‌دهی، مثل من، و واقعاً موقتی است.» برای دیگر پسران سنتی، تصمیم به بازگشت به خانه کمتر یک فکر بعدی بود و بیشتر یک انتخاب. لوک جاناتان پارکهرست ۳۳ ساله را بگیرید، که شغلش به عنوان فروشنده درب‌به‌در را ترک کرد تا با مادرش، پتی، در لاس وگاس زندگی کند. «آنچه باعث شد این کار را بکنم، فقط می‌خواستم،» او به ونتی فر می‌گوید. «وسایلم را جمع کردم و به خانه نقل مکان کردم و خانه‌ام را فروختم.» پتی کاملاً از تصمیم او حمایت کرد. «ما نمی‌دانیم، به ویژه مردان، وضعیت سلامت روان‌شان کجاست؛ آن‌ها همیشه آموزش دیده‌اند که گریه نکنند، قوی باشند،» او می‌گوید. «همه بچه‌های من واقعاً زود در زندگی پرتاب شدند، از جمله لوک. اگر هر کدام از آن‌ها نیاز به تنظیم مجدد داشته باشند، می‌خواهم آن شخصی باشم که بتوانم برای‌شان باشم.» یک روز معمولی برای پارکهرست به عنوان یک «هاب-سان»، عبارتی که مادرش در مصاحبه با نیویورک پست ابداع کرد، با رفتن به باشگاه در حالی که او سگش را پیاده می‌برد، شروع می‌شود. سپس از کارت کاستکو او برای خرید مواد غذایی استفاده می‌کند، به خانه می‌رود، و برای‌شان ناهار می‌پزد. بعد از آن، برنامه بعدازظهر شامل دراز کشیدن کنار استخر، انجام کارهای خانه، و سپس تماشای خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌هایش در بازی فوتبال است.

نورون‌های آینه‌ای و غذا خوردن: دوست یا دشمن؟ نورون‌های آینه‌ای سلول‌های مغزی خاصی هستند که هنگام انجام یا مشاهده یک کار فعال می‌شوند و به درک رفتار دیگران کمک می‌کنند. اما این نورون‌ها چه ارتباطی با غذا خوردن دارند؟ نورون‌های آینه‌ای چیستند؟ نورون‌های آینه‌ای در دهه ۱۹۹۰ در مغز میمون‌ها کشف شدند. وقتی میمونی چیزی برمی‌داشت یا می‌دید میمون دیگری این کار را می‌کند، این نورون‌ها فعال می‌شدند. انسان‌ها هم این نورون‌ها را دارند که در یادگیری، تقلید و همدلی نقش دارند. مثلاً وقتی کسی لبخند می‌زند، ممکن است شما هم ناخودآگاه لبخند بزنید. نورون‌های آینه‌ای و غذا خوردن وقتی با دیگران غذا می‌خوریم، نورون‌های آینه‌ای باعث تقلید رفتارهای غذایی آن‌ها می‌شوند. اگر دوست‌تان با لذت پیتزا بخورد، شاید شما هم هوس کنید. تحقیقات نشان می‌دهد اگر کسی تند غذا بخورد یا زیاد بخورد، ما هم ممکن است همین کار را بکنیم. دوست یا دشمن؟ نورون‌های آینه‌ای غذا خوردن در جمع را لذت‌بخش می‌کنند، اما گاهی باعث تقلید غذاهای ناسالم یا پرخوری می‌شوند، به‌خصوص برای کسانی که می‌خواهند رژیم سالمی داشته باشند. تأثیرات اجتماعی غذا خوردن غذا خوردن یک فعالیت اجتماعی است. نورون‌های آینه‌ای باعث می‌شوند از رفتار غذایی دیگران تقلید کنیم. اگر دوستان‌تان غذای سالم بخورند، شما هم ممکن است سالم‌تر انتخاب کنید، اما اگر فست‌فود بخورند، شاید شما هم همان را بخواهید. چطور از نورون‌های آینه‌ای به نفع خودمان استفاده کنیم؟ ۱. با افراد سالم‌خور غذا بخورید: غذا خوردن با کسانی که غذای سالم انتخاب می‌کنند، شما را تشویق به انتخاب بهتر می‌کند. ۲. محیط را کنترل کنید: قبل از مهمانی تصمیم بگیرید چه بخورید تا کمتر تقلید کنید. ۳. آگاه باشید: با آگاهی از تأثیر نورون‌ها، انتخاب‌های بهتری داشته باشید. ۴. از غذا لذت ببرید: از حس خوب غذا خوردن در جمع لذت ببرید. نقش نورون‌های آینه‌ای در مشکلات غذایی نورون‌های آینه‌ای ممکن است در پرخوری یا بی‌اشتهایی نقش داشته باشند. مثلاً دیدن پرخوری دیگران می‌تواند پرخوری را تشدید کند. نتیجه‌گیری نورون‌های آینه‌ای به ارتباط با دیگران کمک می‌کنند، اما در غذا خوردن ممکن است باعث تقلید ناسالم شوند. با آگاهی و انتخاب‌های هوشمندانه، می‌توانیم از آن‌ها برای لذت بردن از غذا و زندگی سالم‌تر استفاده کنیم.

این دوگانگی – احساسات متضاد – ریشه در روانمان دارد و اغلب ناخودآگاه است. مثل اینکه بخواهیم پرواز کنیم اما از ارتفاع بترسیم. تصور کنید در درمان نشسته‌اید و می‌گویید: «من بی‌ارزشم.» درمانگر شواهدی پیدا می‌کند که خلاف این را ثابت کند – مثلاً موفقیت‌های گذشته‌تان – و ناگهان احساس بهتری می‌کنید. اما یک صدای درونی می‌گوید: «صبر کن، این خطرناکه!» این دوگانگی است: سطح آگاه می‌خواهد تغییر، اما عمق روان مقاومت می‌کند. گاربر می‌گوید این مقاومت، تعهد به غیرمنطقی است. ما باورهای منفی‌مان را مثل گنج محافظت می‌کنیم، بدون اینکه متوجه باشیم. اروین یالوم، روان‌درمانگر اگزیستانسیال، سؤال جالبی می‌پرسد: «فکر کردن به این شکل چه سودی عاطفی دارد؟» یعنی، ما آنچه می‌خواهیم باور می‌کنیم. برای اعتماد به نفس، مزایایش واضح است: کمتر اضطراب، کمتر خودنفرتی. اما ترس می‌گوید: «اعتماد به نفس بد است!» به خصوص برای کمال‌گراها. آن‌ها از «بدبینی دفاعی» استفاده می‌کنند: همیشه بدترین را تصور می‌کنند تا انگیزه بگیرند. اگر احساس رضایت کنند، فکر می‌کنند آسوده می‌شوند و شکست می‌خورند. «خوب دشمن عالی است»، اما عالی هم دشمن آزادی! کمال‌گراهای اخلاقی جهان را مثل بازی پاداش و مجازات می‌بینند. اعتماد به نفس یعنی خودنمایی، که مجازات می‌آورد – شاید دیگران تحقیرت کنند یا شکستت خجالت‌آور باشد. در عوض، فروتنی پاداش می‌دهد: همدردی می‌گیری، ناامیدی کمتری داری (چون شکست را پیش‌بینی کردی)، و اگر موفق شوی هم برنده‌ای! فروید می‌گوید زندگی پر از دوگانگی است: تمایل به زندگی و نابودی همزمان. این توضیح می‌دهد چرا علیه خودمان عمل می‌کنیم. یاروم می‌گوید زندگی بی‌پایه است، هیچ معنای عینی ندارد، هیچ «راه درست»ی وجود ندارد. اخلاق مرکز جهان نیست. باور به سیستم پاداش/مجازات امن به نظر می‌رسد، اما مانع می‌شود خودت را بشناسی، ریسک کنی، از شکست یاد بگیری و آرامش پیدا کنی. به جای قدردانی از حالا، رویاپردازی می‌کنی برای بهشتی خیالی – خلوص ابدی. این مثل وسواس است: ارضا را همیشه به تعویق می‌اندازی. گاربر پیشنهاد می‌کند: اضطراب‌هایت درباره اعتماد به نفس را کاوش کن، دیدگاه سیاه‌سفید اخلاقی‌ات را زیر سؤال ببر. با بی‌پایگی زندگی صلح کن. این کار نه تنها اعتماد به نفس می‌آورد، بلکه آزادی واقعی. مقاله با این پیام تمام می‌شود: ترس از اعتماد به نفس، زندان خودساخته است. وقتشه در رو باز کنی. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

با وجود این‌که وسواس مقدار زیادی امید می‌دهد، تمایل دارد به بن‌بست ختم شود، حتی اگر فرد به همه آنچه می‌خواست برسد. فیلسوف وجودی، سورن کی‌یرکگور، این حقیقت را خلاصه کرد وقتی نوشت: «زندگی مشکلی نیست که حل شود، بلکه واقعیتی است که باید تجربه شود.» در نهایت، همه آنچه داریم تجربیات‌مان و احساساتی است که آن‌ها برمی‌انگیزند. اما کلید این است که باید آن‌ها را فعالانه انتخاب کنیم، بدون انتظار این‌که به نحوی همه مشکلات‌مان را حل کنند. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

چرا بزرگترین موفقیت‌ها هم احساس عمیق شرم را درمان نمی‌کند؟ وسواس مانند پوششی است بر حقیقت‌های ناخوشایند و دشوار، چه شخصی و چه وجودی. کسانی که با وسواس دست و پنجه نرم می‌کنند، اغلب نمی‌توانند توضیح دهند که چرا به آنچه بر آن وسواس دارند، علاقه‌مند هستند یا داشتن و نگه داشتن آن چگونه آن‌ها را شاد می‌کند. وسواس به عنوان یک پرت‌کننده توجه، در پیگیری شهرت، عشق و موفقیت مالی ظاهر می‌شود. این اهداف ذاتاً بد نیستند (و ذاتاً خوب هم نیستند)؛ بلکه کمال‌گرایان آن‌ها را پیگیری می‌کنند تا به دستاوردهای‌شان اضافه کنند. در اصل، این اهداف در نهایت برای آن‌ها معنای چندانی ندارند. درست است که کمال‌گرایان با تفکر سیاه و سفید دست و پنجه نرم می‌کنند و بنابراین، هر چیزی را که قبلاً ایده‌آل می‌دانستند، پس از به دست آوردن، بی‌ارزش می‌شمارند. اما چیزی عمیق‌تر در میان است. کمال‌گرایان تمایل دارند بیشتر چیزها را به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به هدفی ببینند. برای مثال، گفت‌وگو با یک غریبه در مهمانی، امکان تأیید را به همراه دارد که ممکن است اعتماد به نفس را افزایش دهد. این‌که آیا آن غریبه با فرد سازگار است یا نه، اهمیت چندانی ندارد. از آن‌جا که بسیاری از افراد وسواسی به تصویر خود اهمیت می‌دهند، طرد شدن معمولاً ویران‌کننده است. بنابراین، این واقعیت که ممکن است حتی به فرد طردکننده علاقه‌ای نداشته باشند، بی‌ربط به نظر می‌رسد. در اینجا، پیگیری وسواسی محبت، شرم فرد را پنهان می‌کند؛ احساس ناخواسته و دوست‌نداشته شدن. فرد مورد پیگیری، به نقش یک سد تبدیل می‌شود؛ شیئی بی‌روح که قرار است کمال‌گرا را از موج رو به رشد احساسات محافظت کند. روان‌درمانگر وجودی، اروین یالوم، مشهور است که از یک بیمار پرسید: «مردم برای چه هستند؟» اما ما می‌توانیم سؤال او را گسترده‌تر کنیم و بپرسیم: «چه چیزی، چه یک رابطه یا یک هدف شخصی، ارزش پیگیری دارد؟» آیا هدف آن فقط حفظ حس امنیت عاطفی یا دوست داشتن خود است؟ کمال‌گرایان تا حدی آنچه را که دارند، بی‌ارزش می‌شمارند زیرا یک دستاورد، هر چه باشد، نمی‌تواند چیزی معنادار درباره هویت کلی فرد بگوید (مگر آن‌که هر لحظه به طور مؤثر به یادآوری کند که شما خاص هستید، بدون آن‌که در نهایت خسته شوید) و از آن‌جایی که فرآیند دست‌یابی به آن، به ندرت پر از شادی است. فرد وسواسی همیشه در انتظار است—در انتظار چیزی که به او ثابت کند مهم است، در انتظار چیزی که بار او را سبک کند، و در انتظار چیزی که باعث شود وسواس را رها کند. اما در واقعیت، برای توقف وسواس، کمال‌گرا باید به مجموعه مسائل زیربنایی بی‌وقفگی خود بپردازد. جهان بیرونی نمی‌تواند حس خود را تعمیر کند؛ نمی‌تواند معنای عینی به شما بدهد (فقط باعث می‌شود احساس کنید «باید» چیزی را پیگیری کنید)؛ نمی‌تواند به شما بگوید شادی برای شما از چه تشکیل شده؛ و نمی‌تواند به شما کمک کند تا آگاهی از مرگ را تحمل کنید. در نهایت، وسواس یک پارادوکس است، ترکیبی از استقلال بیش از حد و وابستگی—کمال‌گرا به طور انحصاری به دنبال زندگی‌ای است که در آن مراقبت شود، زندگی‌ای پر از تأمین مادی و فلسفی. و در این پیگیری، کمال‌گرا شکست می‌خورد در این‌که بپرسد آیا گزینه‌های دیگری وجود دارد که او را شاد کند، به ویژه آن‌هایی که معمولی‌تر و تأثیر کمتری دارند. سؤال کلیشه‌ای که از جوانان می‌پرسیم این است: «اگر یک میلیون دلار داشتی، چه می‌کردی؟» و ما می‌توانیم این را برای کمال‌گرا تنظیم کنیم و بپرسیم: «اگر بهشت‌ات را داشتی، چه می‌کردی؟» آیا هنوز به دنبال تأیید غریبه‌هایی می‌رفتی که ممکن است علایق، نگرانی‌ها یا ارزش‌های تو را به اشتراک نگذارند؟ آیا همچنان با جایگاه اجتماعی‌ات مشغول بودی؟ و آیا به فعالیت‌های معمول‌ات ادامه می‌دادی؟ یادگیری تحمل شرم ممکن است مانند تناقضی به نظر برسد، زیرا ما اغلب از بیماران‌مان می‌خواهیم با مشکلات‌شان رو در رو برخورد کنند. اما شرم و ترس وجودی اغلب بهترین راه حل‌شان این است که خود را در زندگی غوطه‌ور کنیم و کمتر به معنای آن فکر کنیم. امتحان کردن فعالیت‌های مختلف، حتی دشوار، می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید چه چیزی را بیشتر دوست دارید انجام دهید. ارتباط با افراد متفاوت می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید با چه کسانی بیشتر دوست دارید ارتباط برقرار کنید. به جای این‌که سؤال زیربنایی «این درباره من چه می‌گوید؟» باشد، می‌توانید از خود بپرسید: «این در لحظه چه احساسی به من می‌دهد؟» آیا کاری که انجام می‌دهی، تو را هیجان‌زده و کنجکاو می‌کند؟ آیا اگر این فعالیت وسیله‌ای برای چیزی بهتر نبود، به آن ادامه می‌دادی؟ و اگر بپذیری که هیچ راه حل دائمی برای شرم و ترس‌ات وجود ندارد، چه می‌کردی؟

هر چند وقت یک‌بار باید دوستانمان را ببینیم؟ قبلاً درباره فواید معاشرت با دیگران، به‌ویژه در پیشگیری از زوال عقل، صحبت کرده‌ایم. اما به نظر می‌رسد این موضوع فراتر از تقویت مغز است. علم نشان می‌دهد که وقت گذراندن با عزیزان و داشتن یک شبکه اجتماعی قوی می‌تواند به شما کمک کند عمر طولانی‌تری داشته باشید، قلب سالم‌تری داشته باشید و حتی تنوع باکتری‌های روده‌تان افزایش یابد. در واقع، بر اساس یک تحلیل جامع از 148 مطالعه که در مجله ساینتیفیک امریکن منتشر شده، شبکه‌های اجتماعی و روابط بین‌فردی از نظر تأثیر بر سلامت جسمی حتی از ورزش کردن یا مبارزه با چاقی مهم‌تر هستند. این مطالعه نشان داد که تأثیر معاشرت منظم با دوستان و عزیزان بر سلامت، با ترک عادت سیگار کشیدن (15 نخ در روز) قابل مقایسه است. این واقعاً شگفت‌انگیز است! اما برخلاف توصیه‌های ورزشی که معمولاً تعداد و زمان مشخصی دارند، درباره اینکه هر هفته چند بار باید با عزیزانمان وقت بگذرانیم، عدد دقیقی وجود ندارد. پس نسخه چیست؟ دوز مناسب چقدر است؟ پاسخ ساده این است: «هرچه بیشتر، بهتر»! جولیان هولت-لونستاد، استاد روان‌شناسی و علوم اعصاب که یکی از نویسندگان این تحلیل جامع بوده، به ساینتیفیک امریکن گفته است که بسیاری از افراد فکر می‌کنند اگر از انزوای اجتماعی دور باشند و فقط یک نفر در کنارشان باشد، کافی است. اما تحقیقات او نشان می‌دهد که هرچه روابط اجتماعی گسترده‌تر و عمیق‌تر باشند، خطر مشکلات سلامتی کمتر می‌شود. البته، همه ما زندگی‌های شلوغی داریم و برای بسیاری از بزرگسالان، داشتن معاشرت‌های پرشور و حال دوران دبیرستان به‌صورت روزانه واقع‌بینانه نیست. دکتر رابین دانبار، استاد روان‌شناسی تکاملی در دانشگاه آکسفورد، در گفت‌وگو با هاف‌پست پیشنهاد کرده که حداقل باید هفته‌ای دو بار با بهترین دوستان یا اعضای نزدیک خانواده‌مان دیدار کنیم. چرا هفته‌ای دو بار؟ دکتر دانبار توضیح می‌دهد: «این عدد از یافته‌های ما به دست آمده که نشان می‌دهد افراد معمولاً هفته‌ای دو بار با نزدیک‌ترین دوستان یا اعضای خانواده‌شان وقت می‌گذرانند.» او می‌افزاید: «برای هر دو جنس، داشتن یک شبکه اجتماعی بزرگ و منسجم تأثیر قابل‌توجهی بر سلامت جسمی و روانی دارد. افرادی که شبکه‌های اجتماعی گسترده‌تر و منسجم‌تری دارند، کمتر بیمار می‌شوند، پس از جراحی سریع‌تر بهبود می‌یابند، احتمال مرگ زودهنگام در آن‌ها کمتر است و حتی فرزندانشان نیز احتمال مرگ کمتری دارند.» اگر فکر می‌کنید که این دوستان باید چقدر به شما نزدیک باشند، دکتر دانبار می‌گوید این موضوع خیلی سیاه‌وسفید نیست. او توضیح می‌دهد: «در اینجا صحبت از افرادی است که شما با میل و رغبت برای دیدار با آن‌ها وقت می‌گذارید و برایشان تلاش می‌کنید؛ کسانی که وقتی اوضاع برایتان سخت می‌شود، اولین کسانی هستند که به کمکتان می‌آیند.» البته، این موضوع از فردی به فرد دیگر متفاوت است و باید در نظر داشت که هفته‌ای دو بار حداقل میزان توصیه‌شده است. باز هم تأکید می‌شود که هرچه بیشتر با دوستان و عزیزان وقت بگذرانید، بهتر است. حالا وقتش رسیده که تقویممان را باز کنیم و برنامه‌ریزی کنیم! رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

در دنیایی که اخبار آن بی‌وقفه و آزاردهنده است، زندگی سخت‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. گزارش‌هایی از افزایش قیمت‌ها، از دست دادن مشاغل، بمباران‌ها، فروپاشی دولت‌ها، و حتی تهدیدهایی مانند پیشرفت بی‌رویه هوش مصنوعی، همگی ما را در بر گرفته‌اند. فناوری که قرار بود زندگی را آسان‌تر کند، گاه مشکلات را بزرگ‌تر کرده است. شبکه‌های اجتماعی پر از خشم و دوقطبی‌سازی هستند و گوشی‌هایمان با اعلان‌های مداوم، بازتابی از آشوب درونی‌مان شده‌اند. ما خسته و ترسیده‌ایم و بیش از هر زمان دیگری احساس تنهایی می‌کنیم، چرا که پیوندهای اجتماعی‌مان در حال فروپاشی است. وقتی دشواری‌ها معنادار می‌شوند در فرهنگ ما، روبه‌رو شدن با سختی‌ها و ناراضی بودن نوعی تابو تلقی می‌شود. گویی غمگین بودن گناهی نابخشودنی است. این تابو یکی از خسته‌کننده‌ترین جنبه‌های زمانه دشوار کنونی است. صدایی درونی به ما می‌گوید که نباید با مشکلات دست‌وپنجه نرم کنیم، که باید همیشه شکرگزار باشیم، آرامش خود را حفظ کنیم و با ذهنیتی مثبت، حتی فاجعه‌ها را به فرصتی برای رشد تبدیل کنیم. گرچه شکرگزاری و ذهنیت رشد ارزشمند هستند، اما جایی برای غم و خشم نیز وجود دارد. حقیقت این است که زندگی در حال حاضر دشوار است. در دنیایی که ارزش‌ها وارونه شده‌اند، رنج کشیدن نشانه ضعف نیست، بلکه گواهی بر وجود چیزی پاک و راستین در درون ماست. رنج نشان می‌دهد که هنوز می‌توانیم عشق، زیبایی و امید را احساس کنیم. در چنین دنیایی، رنجیدن نشانه‌ای از زنده بودن ماست. همراهی با درد در آیین بودا، داستانی درباره دو تیر وجود دارد که انسان را زخمی می‌کنند. تیر اول، رنجی است که زندگی به‌طور مستقیم به ما تحمیل می‌کند؛ مانند درد جسمانی، غم از دست دادن عزیزان، یا خشم در برابر بی‌عدالتی. در دنیای امروز، این تیر شامل ترس، خشم و اندوهی است که از وضعیت جهان احساس می‌کنیم. این تیر اجتناب‌ناپذیر است. اما تیر دوم، رنجی است که خودمان با واکنش‌هایمان به تیر اول ایجاد می‌کنیم. به جای پذیرش خشم، خود را سرزنش می‌کنیم که چرا خشمگینیم. به جای پذیرش غم، با مقاومت در برابر آن، خود را ضعیف می‌پنداریم. به گفته پما چودرون، معلم بودایی، واکنش معمول ما این است که از تیر اول فرار کنیم. خود را سرگرم می‌کنیم، احساساتمان را سرکوب می‌کنیم یا سعی می‌کنیم با گفت‌وگوهای درونی حالمان را بهتر کنیم. اما این کار نتیجه معکوس دارد. هرچه بیشتر احساسات را پس بزنیم، رنج بیشتری متحمل می‌شویم. چودرون پیشنهاد می‌کند که به جای فرار، با شجاعت با درد خود روبه‌رو شویم. این به معنای تجربه کردن رنج بدون مقاومت است. می‌توانیم به احساساتمان با کنجکاوی نگاه کنیم، نه با قضاوت. مثلاً وقتی ترس می‌آید، به خود بگوییم: «این ترس است، نفس‌هایم کوتاه شده‌اند.» یا وقتی غم احساس می‌کنیم، به آن فضا بدهیم: «این غم است، در گلویم سنگینی می‌کند.» این نوع توجه، رنج ناشی از تیر دوم را کاهش می‌دهد. قدرت درد وقتی با درد خود همراه می‌شویم، چیزی تغییر می‌کند. درد تنها باری سنگین نیست، بلکه اطلاعاتی ارزشمند به ما می‌دهد. احساسات ما، چه مثبت و چه منفی، برای زندگی معنادار ضروری‌اند. خشم، اگرچه دشوار است، گاهی واکنشی درست است و می‌تواند ما را به مبارزه با بی‌عدالتی ترغیب کند. وقتی با غم و خشم خود صادقانه و با مهربانی روبه‌رو می‌شویم، این احساسات به مسیری برای یافتن معنا تبدیل می‌شوند. آنها به ما نشان می‌دهند چه چیزی اهمیت دارد و راه پیش رو را روشن می‌کنند. همراهی با درد یعنی پایبندی به ارزش‌هایمان و شجاعت رنج کشیدن برای آن‌ها. نویسنده این متن از تجربه شخصی خود می‌گوید: وقتی پسر نوجوانش به سرطان مبتلا شد، از دل درد، هدفی معنادار برخاست. هدیه معنا انسان‌ها از قدرتی شگفت‌انگیز برخوردارند که کلید آن، یافتن معناست. ویکتور فرانکل، که تجربه‌اش در اردوگاه‌های کار اجباری را شرح داده، می‌گوید کسانی که در آن شرایط معنا یافتند، توانستند مقاومت کنند. عشق به یک نفر، انجام یک وظیفه، یا داشتن چشم‌اندازی برای آینده، حتی یک رشته کوچک از معنا، می‌تواند به ما قدرت تحمل هر سختی‌ای را بدهد. معنا رنج را از بین نمی‌برد، بلکه آن را در داستانی بزرگ‌تر قرار می‌دهد. معنا ما را به آنچه دوست داریم متصل می‌کند و به ما یادآوری می‌کند که چرا مبارزه می‌کنیم. معنا عشقی است که تسلیم نمی‌شود؛ شمعی در تاریکی و مقاومتی در برابر سختی‌هاست. برای یافتن معنا در زندگی روزمره، دو تمرین ساده پیشنهاد شده است: نخست، بازگشت به بدن با گرفتن چند نفس عمیق، شل کردن فک و احساس تماس پاها با زمین تا خود را در لحظه حاضر حس کنیم. دوم، یادآوری دلیل و انگیزه‌مان؛ وقتی احساس غرق شدن می‌کنیم، لحظه‌ای توقف کنیم و آنچه برایمان مهم است—یک شخص، ارزش یا هدف—را به یاد بیاوریم و آن را بنویسیم یا بلند بگوییم. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza

چرا کمال‌گراها از موفقیت می‌ترسند؟ کمال‌گرایی اغلب با رفتارهایی همراه است که به جای کمک به رسیدن به اهداف، مانع آن‌ها می‌شود. کمال‌گراها معمولاً باور دارند که دقیقاً می‌دانند چه چیزی باعث موفقیت یا خوبی می‌شود و این دیدگاه سخت‌گیرانه باعث می‌شود به جای حفظ موفقیت، به دنبال دستیابی مداوم به آن باشند. کمال‌گرایی معمولاً از احساس عمیقی ناشی می‌شود که فرد خود را ناکافی یا ناقص می‌داند و سعی دارد با رسیدن به کمال، این احساس را جبران کند. این امید به دستیابی به موفقیت یا خوبی، کمال‌گرا را پیش می‌راند، اما در عین حال، تعریف سخت‌گیرانه‌ای که از موفقیت دارند، آن‌ها را با شک و تردید به خود آزار می‌دهد. پرسش «آیا من شایسته این موفقیت هستم؟» بارها در ذهنشان تکرار می‌شود و هر نشانه‌ای که نشان دهد شایسته هستند، به دلیل همان احساس ناکافی بودن و ترس از پذیرش پاداشی که فکر می‌کنند لیاقتش را ندارند، کم اهمیت جلوه می‌کند. مقابله با این نوع تفکر دشوار است، زیرا کمال‌گراها معمولاً به سه باور اساسی پایبندند: اول، احساس عمیق ناکافی بودن؛ دوم، اعتقاد به اینکه موفقیت تنها زمانی ارزشمند است که کامل باشد؛ و سوم، دیدگاهی صفر و یکی که افراد را یا شایسته می‌داند یا ناشایسته. به همین دلیل، موفقیت‌هایی که به دست می‌آورند اغلب کم اهمیت جلوه می‌کند و گاهی حتی اهدافشان را کنار می‌گذارند. برای مثال، نویسنده‌ای که مقاله‌ای موفق نوشته بود، پس از بررسی دوباره کارش احساس کرد که به دلیل وجود برخی اشتباهات، این موفقیت شایسته او نیست. به همین خاطر، تصمیم گرفت مقاله دیگری بنویسد تا خود را اثبات کند، اما وقتی مقاله دوم موفقیت کمتری داشت، احساس کرد که اصلاً شایسته موفقیت اولیه نبوده است. این پارادوکس کمال‌گرایی است: فرد به شدت به دنبال موفقیت است، اما وقتی به آن می‌رسد، به دنبال راه‌هایی برای کم ارزش کردن آن می‌گردد. کمال‌گراها معمولاً از این می‌ترسند که دیگران متوجه نقص‌هایشان شوند و به همین دلیل، وجود هر گونه اشتباه در دستاوردهایشان باعث تنش درونی می‌شود. این تنش گاهی با کنار کشیدن از موقعیت حل می‌شود. بسیاری از کمال‌گراها به جای لذت بردن از موفقیت، بیشتر به دنبال رهایی از احساس بد هستند. برخی ممکن است تصور کنند که کامل هستند، اما بسیاری دیگر از تحسین خود می‌ترسند، چون نگرانند که اشتباه کرده باشند. برای کمال‌گراها، احساس رضایت واقعی تقریباً غیرممکن است، زیرا آن‌ها هم پاداش موفقیت را می‌خواهند و هم می‌خواهند مطمئن شوند که این موفقیت را با معیارهای سخت‌گیرانه خودشان به دست آورده‌اند. پیشنهاد می‌شود که کمال‌گراها کمی کنترل خود را رها کنند و اجازه دهند دیگران درباره ارزش کارشان قضاوت کنند. بخش مهمی از رشد فردی و درمان، یادگیری پذیرش موفقیت و کنار آمدن با رد شدن است، بدون اینکه منتظر تبدیل شدن موفقیت به شکست باشند. موفقیت، برخلاف تصور کمال‌گراها، چیزی جادویی یا تغییر دهنده زندگی نیست. موفقیت مانند هر چیز دیگری، ترکیبی از خوب و بد است. کمال‌گراها موفقیت را بیش از حد بزرگ می‌کنند، در حالی که گاهی معنای واقعی آن را نادیده می‌گیرند. برای مثال، موفقیت یک مقاله لزوماً زندگی نویسنده را تغییر نمی‌دهد، نه به دلیل نقص در آن، بلکه به این دلیل که موفقیت به ندرت چنین قدرتی دارد. کمال‌گراها معمولاً بیش از حد خود را مسئول نتایج می‌دانند و اگر موفقیتی به موفقیت‌های بعدی منجر نشود، احساس می‌کنند که ناکافی هستند. اما واقعیت این است که یک موفقیت لزوماً به موفقیت‌های دیگر منجر نمی‌شود و این موضوع نباید به معنای ناکافی بودن فرد باشد. در درمان، هدف این است که کمال‌گراها یاد بگیرند موفقیت‌ها و شکست‌هایشان را بپذیرند تا درک بهتری از معنای آن‌ها پیدا کنند. موفقیت و شکست، هر دو، هویت فرد را بیشتر و کمتر از آنچه فکر می‌کنند، تعریف می‌کنند. گاهی دیگران واقعاً از کار شما لذت می‌برند و گاهی شکست به معنای واقعی شکست است، اما این لزوماً مانع موفقیت‌های آینده نیست. کمال‌گراها از ناپیوستگی در موفقیت‌هایشان می‌ترسند، چون فکر می‌کنند برای اثبات ارزش خود باید همیشه موفق باشند. اما حقیقت این است که اگر کسی به خود شک داشته باشد، حتی با وجود موفقیت‌های زیاد، باز هم دلیلی برای شک پیدا می‌کند، مگر اینکه فعالانه این دیدگاه را به چالش بکشد. موفقیت امری گذرا و گاهی غیرقابل پیش‌بینی است و نباید بیش از حد شخصی تلقی شود. رزرو وقت مشاوره: @therapywithreza