مُندَمِج

چگونه قاتل زهرا امامِ خلق شود؟! مدینه مُرد، شرف نیست، یا علی تنهاست چگونه مهر بورزم به آن ستم‌گستر که دود آتش او دور خانه‌ی زهراست

از رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله خطاب به امیرالمومنین علیه‌السلام اى على بپرهيز از حسدهایى كه در سينه‌هاى مردم است از براى تو كه ظاهر نخواهند ساخت مگر بعد از من، آن گروه را حق سبحانه و تعالى ميراند از رحمت خود، و دور می‌كند و لعنت مى‌كنند ايشان را لعنت‌كنندگان يعنى ملائكه با همه آفريدگان؛ و همه اين طايفه سزاوار لعنت‌اند. بعد از آن پيغمبر صلى‌الله‌عليه‌وآله گريست، گفتند: يا رسول اللّٰه سبب گريه چيست‌؟ فرمود كه: جبرئيل به من خبر داد كه نابكاران بر او ظلم كنند، و حق او را بنا حق بستانند، و با وى مقاتله نمايند؛ و فرزند او را شهيد كنند، و بعد از او بر اهل بيتم ظلم بى‌حساب نمايند، و خبر داد جبرئيل كه اين همچنين باشد تا قائم ايشان قیام کنند ، و شعار ايشان بلند شود؛ و همه امت اجتماع نمايند و محبت ايشان، و دشمنان ايشان كم شوند، و بدخواهان ايشان ذليل گردند، و مادح ايشان بسيار گردند، و چون بلاد متغير گردد و عباد ضعيف شود و مأيوس شوند از فرج آنگاه قائم ما در ميان ايشان ظاهر شود. و او هم نام من باشد، و پدر او هم نام پدر من، و او از فرزند دختر من باشد كه حق را ظاهر سازد، و باطل را ناچيز گرداند، و شمشير در ميان ايشان نهد تا مردم رغبت نمايند به وى، و بترسند از وى. بعد از آن گريه آن حضرت تسكين يافت. قَالَ لَهُ اِتَّقِ اَلضَّغَائِنَ اَلَّتِي لَكَ فِي صُدُورِ مَنْ لاَ يُظْهِرُهَا إِلاَّ بَعْدَ مَوْتِي أُولٰئِكَ يَلْعَنُهُمُ اَللّٰهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اَللاّٰعِنُونَ ثُمَّ بَكَى اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَقِيلَ مِمَّ تَبْكِي يَا رَسُولَ اَللَّهِ فَقَالَ أَخْبَرَنِي جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَنَّهُمْ يَظْلِمُونَهُ وَ يَمْنَعُونَهُ حَقَّهُ وَ يُقَاتِلُونَهُ وَ يَقْتُلُونَ وُلْدَهُ وَ يَظْلِمُونَهُمْ بَعْدَهُ وَ أَخْبَرَنِي جَبْرَئِيلُ عَنِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّ ذَلِكَ يَزُولُ إِذَا قَامَ قَائِمُهَا وَ عَلَتْ كَلِمَتُهُمْ وَ اِجْتَمَعَتِ اَلْأُمَّةُ عَلَى مَحَبَّتِهِمْ وَ كَانَ اَلشَّانِئُ لَهُمْ قَلِيلاً وَ اَلْكَارِهُ لَهُمْ ذَلِيلاً وَ كَثُرَ اَلْمَادِحُ لَهُمْ وَ ذَلِكَ حِينَ تَغَيَّرَ اَلْبِلاَدُ وَ ضَعُفَ اَلْعِبَادُ وَ اَلْإِيَاسُ مِنَ اَلْفَرَجِ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَظْهَرُ اَلْقَائِمُ فِيهِمْ قَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اِسْمُهُ كَاسْمِي وَ اِسْمُ أَبِيهِ كَاسِمِ أَبِي هُوَ مِنْ وُلْدِ اِبْنَتِي يُظْهِرُ اَللَّهُ اَلْحَقَّ بِهِمْ وَ يُخْمِدُ اَلْبَاطِلَ بِأَسْيَافِهِمْ وَ يَتْبَعُهُمُ اَلنَّاسُ بَيْنَ رَاغِبٍ إِلَيْهِمْ وَ خَائِفٍ لَهُمْ قَالَ وَ سَكَنَ اَلْبُكَاءُ عَنْ رَسُولِ اَللَّهِ _کشف الغمة في معرفة الأئمة ج ۱، ص ۳۹۸

توصیه‌ای از میرزا محمدعلی شاه آبادی رحمة‌الله‌علیه امضای ذیل دعا از فرزند ایشان مرحوم آیت الله آقا نصرالله شاه آبادی اللهمَّ صلِّ علی محمّدٍ و آلِ محمّدٍ اللهم أدْفَعْ عَنَّا البَلاءَ المُبْرَمَ مِن السَّماءِ إنَّكَ عَلى کُلِّ شَئٍ قَدِیرٌ اللهمَّ صلِّ علی محمّدٍ و آلِ محمّدٍ

بگویید کودتای سقیفه فایل pdf کتاب سقیفه مرحوم علامه عسکری

از مسلمات اهل حکمت افتقار معلول از علت هم از جهت حدوث و هم از جهت بقاء ست. مادامی که علت محقق شد معلول نیز محقق شده است و این حقیقت ظاهرا در عالم مُلک مقیّد به زمان است و در عالم ملکوت مجرّد از زمان است و این تجرّد یعنی هست که هست. طبق روایات هم شیعیان بر این اعتقاد باید باشند که علت تمام مصائب و درد‌ها یک واقعه شوم و تلخ است و آن را نباید فراموش کنند. مرحوم ابوصلاح حلبی از علمای قرن پنجم در کتابش، تقریب المعارف، از حضرت باقر علیه‌السلام نقل می‌کنند ما قطرت قطرة من دمائنا و لا من دماء أحد من المسلمين إلا و هي في اعناقهما قطره‌ای از خون ما و خون احدی از مسلمانان بر زمین نچکید مگر اینکه بر گردن آن دو نفر است. همین نکته‌ی ظریف‌ را مرحوم ملاصدرا در رساله سه اصل بعد از بحث نفاق و ریا می‌نویسند قُتِل الحُسین علیه‌السلام یوم السقیفه و چه نیکو شهید مدافع ولایت قاضی نورالله شوشتری در مصائب النواصب نقل کرده بر فلان لعنت که آیین جفا از کیش اوست خون مظلومان دشت کربلا از نیش اوست

بر اهل گمراه سقیفه و تابعین سیاه‌دل آن لعنت

لیلة المبيت است و شب بسیار مبارکی‌ست.

مثل امشبی یکی از هزاران فضائل امیرالمومنین علیه‌السلام به وقوع پیوست و آن فضیلت جان فشانی و جان‌فدا شدن ایشان بود برای رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله. لیلة المبيت است و شب بسیار مبارکی‌ست. غاصب ثانی هم برای کم رنگ کردن این فضیلت و ایجاد بدعت، شروع سال قمری که شروع حرکت رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وآله از مکه به مدینه بود را به محرّم الحرام تغییر داد.

اشک غمت همیشه جوان می‌چکد حسین چشم من است اینکه چنین پیر می‌شود

بعد از ۲ ماه عزاداری، این طور به ساحت مقدس سیدالشهدا علیه‌السلام عرض کنیم ما هر چه در خودمان نگاه می‌کنیم می‌بینیم از پس ما کاری بر نیامده که در شأن شما باشد. ما هر چه نگاه می‌کنیم‌ با شما به ما خوش گذشته ، از طرفی به شما مبتلا هستیم، نمی‌توانیم اسم شما را نبریم. شما مثل هوا می‌مانید، نمی‌توانیم‌ نفس نکشیمتان. الحمدلله که امسال هم گوشه چشمی نگاهمان کردید تا عمرمان زیر بیرق شما بگذرد.

از مقامات بلند عبد نسبت به پروردگار مقام رضا و خشنودی قلبی او نسبت به قضا و قدر و ناملایمات روزگار مثل بیماری و ... است زیرا شخص به اطمینان قلبی نسبت به خداوند رسیده و هیچ کس در هیچ نقطه‌ای از عالم به این مقام رفیع رضا نمی‌رسد مگر به عنایت و وساطت امام رضا علیه‌السلام. آن مجرای عظیم فیض از امام رضا علیه‌ااسلام است.

یَتَمَلمَلُ تَمَلمُلَ السَّلیم مانند مار گزیده به خود می‌پیچید.

الا ای دردمندی که به دل مهر رضا داری

ایمان از امور تشکیکی است به این معنا که شدت و ضعف دارد. به نقطه اوج آن کمال و نقطه حضیض و پست آن را نقصان می‌گویند. آیه کریمه (یا ایها الذین آمَنوا آمِنوا) ای کسانی که ایمان آوردید ایمان بیاورید، هم بر همین تشکیکی بودن دلالت می‌کند. در روایتی امام رضا علیه‌السلام کمال دینداری و ایمان را دو رکن تولّی و تبرّی معرفی کرده‌اند. قال الرضا علیه‌السلام كَمالُ الدّينِ وَلايَتُنا وَالبَراءَةُ مِن عَدُوِّنا. كمال دين ، در ایمان بر ولایت ما و بيزارى جستن از دشمن ماست.

زخم تو مرهمی نداشت، ای مرهم همه

شهادت از تو شد میراث اولاد شریفت را کدامین مرگ! شهید فتنه‌ای و زهر،قربانیِ نیرنگ زنان یعنی فلک پرداخت بین شعله‌ها مزد رسالت را که بعد از تو قدم دشوار برمی‌داشت زهرا، آه با قد کمان یعنی

شهادت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله در برخی از احادیث شیعه ۱_علی بن یونس عاملی نباطی روایتی را از امام صادق علیه‌السلام نقل کرده که فرمود پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله حفصه را آگاه کردند که پدرش عمر بن خطاب و ابوبکر امارت را غصب می‌کنند، حفصه این سر را برای عایشه فاش کرد و عایشه هم برای پدرش گفت و ابوبکر هم به عمر بن خطاب گفت پس آن دو ابوبکر و عمر بن خطاب جمع شدند برای این که این امر زودتر اتفاق بیفتد،پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله را مسموم کنند. الصراط المستقيم، تالیف علی بن یونس عاملی، ج ‏۳ ص ۱۶۸ ۲_امام حسن مجتبی علیه‌السلام به اهل خود فرمودند: من به وسيله سم به شهادت میرسم، همان طور كه پيامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله شهید شدند گفتند: چه كسى شما را مسموم می‌نمايد؟ فرمودند: جعده دختر اشعث بن قيس، زيرا معاويه وى را تحریک می‌كند و اين دستور را به او می‌دهد، گفتند: پس جعده را از خانه‌ات خارج و از خودت دور كن! فرمودند: چگونه او را خارج كنم در صورتى كه هنوز عملى انجام نداده است؟ اگر من وى را خارج كنم باز هم مرا می‌كشد علاوه بر اينكه نزد مردم عذرى خواهد داشت. الخرائج و الجرائح ج ۱ ص ۲۴۱ ، مناقب ابن شهر آشوب ج ۳ ص ۱۷۵ ، بحارالانوار ج ۴۴ ص ۱۵۳ ۳_حسین بن مُنذِر می‌گوید: در مورد آیۀ أَ فَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى‏ أَعْقَابِكُمْ‏؛‌ پس آيا اگر او بميرد يا كشته شود، به روش گذشتگان و نياكان خود برمى‏گرديد؟! از امام صادق علیه‌السلام پرسیدم که آیا قتل بوده یا موت؟! حضرت فرمود: يَعْنِي أَصْحَابَهُ الَّذِينَ فَعَلُوا مَا فَعَلُوا هرچه کردند اصحاب او کردند. تفسير العياشي، جلد ۱، صفحه ۲۰۰

تحرکات منافقین از اواخر روز‌های پایانی عمر مبارک پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله تا شروع سقیفه