موسسهٔ نیمروز Nimruz Institute

با نهایت تأسف و تأثر، درگذشت مادر گرامی جناب آقای دکتر اسماعیل مطلوب‌کاری، پژوهشگر ارجمند تاریخ ساسانی، را تسلیت عرض می‌کنیم. مرکز مطالعات ایران‌شناسی نیمروز، این رخداد اندوه‌بار را به جنابعالی و خانوادۀ محترم ایشان صمیمانه تسلیت گفته، از درگاه خداوند ایران‌زمین برای آن بانوی گرامی، شادی و آرامش و برای بازماندگان، شکیبایی خواستاریم. روان‌شان مینوی و یادشان گرامی باد. @nimruz_ir

چرا باید «ایران» را دوست داشت؟ (تأملی در بنیان‌های عقلانی و تاریخی میهن‌دوستی ایرانی) در یادداشت‌های پیشین، مرزهای نظری میان «میهن‌دوستی نهادمند» با پدیده‌های ویرانگری چون تمامیت‌خواهی و رادیکالیسم را از منظر «محافظه‌کاری عقلانی» روشن کردیم. اکنون، پس از تبیین چیستی و چرایی رویکرد محافظه‌کارانه به مفهوم «میهن»، نوبت به پرسشی وجودی‌تر و انضمامی‌تر می‌رسد: چرا در میانه‌ی این جهان پرآشوب و در برابر وسوسه‌های جهان‌وطنی انتزاعی، باید مشخصاً «ایران» را دوست داشت؟ اگر عینک رمانتیسیسم صرف و احساسات خام را کنار بگذاریم و با همان ابزار «خرد پاسداشت» به موضوع بنگریم، درخواهیم یافت که عشق به ایران، نه یک تعصب کورکورانه‌ی جغرافیایی، بلکه یک انتخاب کاملاً عقلانی، اخلاقی و تاریخی است. اثبات ضرورت این تعلق‌خاطر را می‌توان در چندین محور بنیادین واکاوی کرد که ما در این یادداشت به چهار محور آن خواهیم پرداخت. @nimruz_ir

سخنرانی زنده‌یاد دکتر کریم سلیمانی در ۱۳ مرداد ۱۴۰۲ دربارهٔ انقلاب مشروطه، مروری بر مبارزات مدنی ایرانیان از مطالبهٔ حاکمیت قانون تا رسیدن به سکولاریسم فرهنگی. ایده پرداز و مشاور: دکتر آرزو رسولی (طالقانی) تصویر پرداز و اجرا: سجاد شاهاندشتی @nimruz_ir

چرا میهن‌دوستی اصیل ذاتاً با محافظه‌کاری گره خورده است؟ در بحث قبلی با عنوان «میهن‌دوستی حقیقی، هرگز به تمامیت‌خواهی ختم نخواهد شد!» تلاش کردیم مرز پررنگ میان «میهن‌دوستی نهادمند» و پدیده‌ای مثل «تمامیت‌خواهی» را روشن کنیم. اما حالا وقت آن است که به سراغ یکی دیگر از سوءتفاهم‌های بزرگ و خطاهای رایج در فضای اندیشه سیاسی معاصر برویم: این تصورِ وهم‌آلود که گویا میهن‌دوستی با تندروی و رادیکالیسم هم‌نشین است. برای مطالعۀ کامل متن یادداشت تصاویر را برگ بزنید. @nimruz_ir