پيرايه يغمايی

این کلیپ جالب را همراه با نوشته اش رفيعه جان شاعر- آن مهربان ترین یار- دیروز برایم فرستاده. عین نوشته را به همین جا منتقل می کنم: این کلیپ حاصل زندگی ۱۴ تن از شخصیت‌های نابغهٔ جهان اندیشه و فکر و علم ‌و دانش است، که هر کدام بعد از عمری مطالعه، تفکر و تجربهٔ آگاهانه و هوشمندانه ، نهایتاً عصارهٔ حاصل یافته‌های خود را پیرامون «زندگی چیست؟» در عمر پربار خود در چند جمله کوتاه به هم‌عصران خود، و آیندگان تاریخ نیز، به یادگار گذاشته‌اند…! و رفیعه زیرش اضافه کرده: پیرایه جان ببین با کدامیک از این عقاید موافقی؟ و حالا شما با کدامیک ار این عقاید موافقید و چرا؟ #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

شما ببینید این سگ در شب تولدش چه خوشحال است و چقدر نشاط و شور بین مهمانان تقسیم می کند واقعاً این حیوانات از چه تار و پودی ساخته شده اند که ما انسان ها از آن بی خبریم. من این کلیپ را از خانه یک فرانسوی پیدا کردم و آنقدر دوست داشتم که گفتم با شما عزیزانم شریک بشوم، شاید شما هم با دیدنش کمی شاد بشوید. #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

ایرج خواجه امیری درگذشت. ‌ این هنرمند در طول زندگی خود، بیش از دو هزار آواز، تصنیف و ترانه در برنامه‌های مختلف اجرا کرد. ايرج که به پهلوان آواز معروف بود، بعد از طی یک دوره بیماری امروز و در نود و سه سالگی درگذشت. روانش شاد و پروازش بالا بلند باد #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

به تفاوت این دو عکس خوب نگاه کنید و عوارض پرداخت نشدنی جنگ را در آن ببینید. فاصله این دو عکس فقط چهار سال است یوگن کوبیتف (Evgeny Stepanovich Kobytev) (صاحب عکس) عاشق نقاشی بود./ او در سال 1941 با نمرات عالی از مؤسسه هنری دولتی کی‌یف در اوکراین فارغ‌التحصیل شد و آماده بود تا زندگی حرفه‌ای خود را به عنوان یک هنرمند آغاز کند. اما با حمله ناگهانی آلمان نازی به اتحاد جماهیر شوروی، تمام رؤياهایش متوقف شد. اين دو عکس از او در دنيا به یکی از تکان‌دهنده‌ترین نمادهای بصری از تأثیرات وحشتناک، فشار روانی و پیری زودرس ناشی از جنگ بر روی انسان معروف شده است. اين دو عکس اکنون در موزه ی (آندری پوزدیف) روسیه نگهداری می شود و تعریف موزه از آن اين است: عکس اول به شما نگاه می کند عکس دوم از میان شما به نقطه ای دور و نامعلوم خیره شده لعنت به جنگ و هزاران برابر لعنت به دیوانگان جنگ افروز #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

این آقا دیوه کله گرگی تنبان قرمزی را دست کم نگیرید این آقا دیوه به نام (مره بن خرف) سازنده و نوازنده ی بربط است و اصلاً مخترع بربط است و اکنون نزد حضرت سلیمان رفته و دارد التماس و درخواست می کند که اجازه بربط نوازی به او بدهد اما حضرت سلیمان بی ذوق و هنر نشناس ، دستور می دهد که دست و پایش را با زنجیر ببندند و در بندش بیاندازند از کتاب عجايب المخلوقات. کتابخانه نيويورک. #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

من به تنهایی نیاز دارم. به فضا نیاز دارم. به هوا نیاز دارم. به مزارع خالی اطرافم، به پاهایم که در امتداد جاده‌ها به زمین می‌کوبند، به خواب، و به زندگی حیوانی نیاز دارم. ویرجینیا وولف "I need solitude. I need space. I need air. I need the empty fields round me, and my legs pounding along roads, and sleep, and animal existence." -Virginia Woolf #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

چه دردناک است که آدم با چشم خودش می بیند که خانواده،فرهنگ، آداب، عشق، عاطفه و تمام خصایل انسانی سقوط کرده این مرد 36 ساله که چهار دختر بچه را به همسری و اسارت خود درآورده و این ساده لوحان برایش تولد گرفته اند و یکی یکی می آيند برایش پیام تبریک می فرستند فکری ام که این بچه ها پدر- مادر ندارند؟ حیرت!

خانه متروک صادق هدایت، سال ۱۳۵۰ عکس از بهمن جلالی (واقعاً این خانه چرا اینطور ویرانه شده؟) عزیزان تصویر این خانه را چند سال قبل از اینکه به این حال و روز بیافتد، می توانند دربخش کامنت ها ببینند. #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

روایت مرتضی نی‌داووداز اخلاقیات عارف قزوینی مرتضی نی‌داوود از شاگردان درویش خان بوده و در کنسرت های زیادی به عنوان نوازنده‌ی تار و سرپرست گروه، عارف قزوینی را همراهی کرده است. نی داوود، آهنگساز بزرگ ایرانی و خالق تصنیف «مرغ سحر» بود که در سال ۱۳۶۹ در آمریکا درگذشت. #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

آفتابا، بار دیگر خانه را پرنور کن! جمعه به شما خوش... عزیزان امروز برای این خانه چه دست آوردی دارید؟ متاع های زیبایتان را رو کنید، منتظريم... از من مصراعی از مولانا بود و اینهم بیت کاملش: آفتابا بار دیگر خانه را پرنور کن! دوستان را شاد گردان، دشمنان را کور کن پيرايه

ناچارم ... پیرایه

چه جمع عزیزی منزل حمید مصدق، اواخر دهه ۶۰ از راست: علی بهبهانی، داریوش ارجمند، محمد حقوقی، (پشت سر) لاله مصدق، میهن بهرامی، سیمین بهبهانی، مهدی اخوان ثالث، حمید مصدق، (پشت سر) محمدعلی سپانلو، هوشنگ حسامی و همسرش ثریا صدر دانش، (نشسته روی زمین) امید بهبهانی. #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

يعنی ذوق کتابخوانی مردم ما در سال 1355 -دو سال قبل از انقلاب- این بوده؟ کتاب مفاتیح الجنان بوده که باید 500 هزار نسخه به فروش برسد؟ حيرت! #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

Why did we stop caring about beauty? Why? عزیزان؛ تصوير دیگری از همین عدم توجه به زیبایی ها در بخش کامنت هاست #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

(پلنگ نامه) رو ادامه میدیم با این شعر راستش من این تصویرو چند سال پیش دیدم و دلم خواست جای اون بچه باشم، و بعد این شعرو نوشتم آهای .. پلنگ خالدار مسافری تو انگار منم ميام باتو ... آی منو روی دوشت بذار ببر ، ببر ، از اينجا ببر ، به آسمونا ببر به بزم زهره ببر به شهر رؤيا پلنگ نازنينم دلزده از زمينم اينجا طنين مرگه خسته از اين طنينم اينجا همه ش دروغه قصه ها بی فروغه بالا که رفتی کشکه پايين بيايی دوغه پلنگ خط مخالی عشقا همه کلک شد عاشق با صداقت تو زندونا فلک شد « زنجير منو بافتی» زنجير بی سگک شد با ضربه های زنجير پشتا تَرک تَرک شد الک دولک بازیمون يکسره بی نمک شد تپ تپ خمير يادته؟ جدی شد و کتک شد هر چی که شادی کم شد غصه ها بيشترک شد اين آسمون آبی تابوت باد بادک شد يه قل دوقل بازيمون سنگ حلال شک شد آهای .... آقا پلنگه آفتاب، مهتاب چه رنگه؟ هیچی نپرس که حالا آفتاب - مهتاب کی دیده؟ رنگ از رخش پريده پلنگ خوش قواره بچه ميشم دوباره تو ابرای مخملی بازی چه حالی داره يه قل دو قل چه خوبه با تيله ی ستاره ببر منو با خودت فقط بگو که : آره فقط بگو که : آره پيرايه

از کنار این تصوير به سادگی رد نشويد - و حالا چرا؟ پلنگ سیاه از نوادر روزگار است. بیش از صد سال بودکه وجود و حضور پلنگ سیاه در آفریقا به صورت علمی ثبت نشده بود. تا اينکه سال 2020 عکاسی به نام ( Will Burrard-Lucas) بعد از کمین کردن يک سال تمام و تحمل صبر و انتظار بسیار توانست این پلنگ را در کنیا (آفريقا) ببیند و چندین عکس را از او بگيرد. اين عکس در رده ی عکس های بی نظير جهان و برنده ی مسابقه ی عکاسی سونی شناخته شده عزیزان به عکس های دیگری در بخش کامنت ها فراخوان می شوند #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

از جور روزگار ندارم شکایتی، این گرگ را به قیمت یوسف خریده‌ام صائب #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y

آخرین گفت و گوی من با اسماعیل در یادبود اول او صدا و ضبط خوب نیست البته و از حالا پوزش پیرایه t.me/pirayeh_y

■یاد می‌گیری کم‌کم ياد می‌گيری تفاوتِ ظريفِ گرفتنِ يک دست و زنجير کردنِ يک روح را کم‌کم ياد می‌گيری که عشق هم‌خوابگی نيست و همراهی ‌ اطمينانِ خاطر کم‌کم ياد می‌گيری که بوسه‌ها قراردادی نیستند و هديه‌ها معنای وعده ندارند. و کم‌کم ياد می‌گيری که شکست‌هایت را سربلند و با چشمانی باز بپذيری با ظرافتی زنانه، نه اندوهی کودکانه و ياد می‌گيری که تمام راه‌هایت را امروز بسازی زيرا زمين فردا برای طرح‌ها بسیار نامشخص است و آينده مسيری برای سقوط در ميانه‌ی پرواز خواهد داشت کم‌کم ياد می‌گيری که حتی آفتاب هم می‌سوزاند، اگر بیش‌ازحد بر تو بتابد. پس به جای اين‌که منتظر باشی کسی برايت گل بیاورد، باغچه ی خودت را بکار و روانِ خودت را بیارای! و ياد می‌گيری که به‌راستی می‌توانی بردباری کنی که به‌راستی استواری که به‌راستی بسیار ارزش‌مندی و ياد می‌گيری و ياد می‌گيری با هر خداحافظی ياد می‌گيری ■شاعر: #خورخه_لوئیس_بورخس [ Jorge Luis Borges | آرژانتین، ۱۹۸۶-۱۸۹۹ ] ■برگردان: #پیرایه_یغمایی (بر اساسِ برگردانِ انگلیسی)

تهران ، سال 1315 مراسم گشایش مدرسه دخترانه «انوشيروان دادگر» گروه موسیقی در سمت چپ تصوير قابل درنگ است و همچنین تابلوهای پندار نيک، گفتار نيک، کردار نيک بر دیوار و باز همچنين خوش پوشی زنان که کلاه مناسب بر سر دارند و اگر چه لباسشان پیدا نیست، اما باید کت و دامن باشد که معمول آن زمان بوده #پیرایه_یغمایی t.me/pirayeh_y