سکوتِ‌‌عقربه‌‌ها

اینبار برای خودَت کمی چای دم کن.

❛⁠❛⁠‌ حافظ «دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش وز شما پنهان نشاید کرد سِرِّ مِی‌فروش گفت آسان گیر بر خود کارها کز رویِ طبع سخت می‌گردد جهان بر مردمانِ سخت‌کوش وان گَهَم دَر داد جامی کز فروغش بر فلک زهره در رقص آمد و بَرْبَط زنان می‌گفت نوش با دلِ خونین لبِ خندان بیاور همچو جام نی گَرَت زخمی رسد، آیی چو چنگ اندر خروش تا نگردی آشْنا زین پرده رَمزی نشنوی گوشِ نامحرم نباشد جایِ پیغامِ سروش گوش کن پند ای پسر وز بهرِ دنیا غم مَخور گفتمت چون دُر حدیثی، گر توانی داشت هوش در حریمِ عشق نَتْوان زد دَم از گفت و شنید زان که آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش بر بساطِ نکته‌دانان خودفروشی شرط نیست یا سخن دانسته گو ای مردِ عاقل، یا خموش ساقیا مِی ده که رندی‌هایِ حافظ فهم کرد آصِفِ صاحب‌قرانِ جرم‌بخشِ عیب‌پوش»

آسمانِ تو چه رنگ است امروز؟

دیوار را بِشکن.

«برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که تو را منتظرند...» ❛⁠❛⁠‌ اخوان ثالث

و آدم‌هایی که دیگر آدم نیستند.

انسانی را می‌ربایند، روزها خانواده‌اش را میان امید و هراس معلق نگه می‌دارند و سرانجام، مرگش را به شکل فجیعی به نمایش می‌گذارند. ما با انسان طرفیم؟ با حیواناتی روبه‌روییم که در قساوت، حتی حرمتِ غریزه را نیز از یاد برده‌اند. درنده برای سیر شدن می‌درد، اینان برای به نمایش گذاشتن حرام‌زادگی‌شان. این خاک، جوانش را با هزار امید بزرگ می‌کند. مادری سال‌های عمرش را خرج قد کشیدنِ فرزندش می‌کند، پدری قامتش را زیر بارِ نان خم می‌کند تا چراغِ خانه خاموش نماند. آن‌وقت جماعتی تروریست از راه می‌رسند که در سودای به قدرت رسیدن شاه خون‌خوارشان، به جانِ مردم می‌افتند، می‌ربایند، می‌کشند و از خون، ابزارِ ارعاب می‌سازند. اما همین که نوبتِ قصاص می‌رسد، زوزه می‌کشند و زبانِ مظلوم‌نمایی باز می‌کنند و بر زخمِ دل‌های سوخته نمک می‌پاشند. ما ملت شهادتیم. شهادتِ عزیزانمان، عزممان را به خاک نمی‌نشاند. عهدمان را مستحکم‌تر می‌کند. هر قطرهٔ خون در این خاک اراده‌ای تازه می‌رویاند.

«از واقعه‌ای تورا خبر خواهم کرد وآنرا به دو حرف مختصر خواهم کرد با عشقِ تو در خاک نهان خواهَم شد با مهرِ تو سر زِ خاک برخواهَم کرد...» ❛⁠❛⁠‌ ابوسعید ابوالخیر

نازی، دارم نگاه می‌کنم و چیزها در من می‌روید. در این روز ابری، چه روشنم. همه رودهای جهان به من می‌ریزد. به من که با هیچ پر می‌شوم. خاک انباشته از زیبایی است. دیگر چشم‌های من جا ندارد… چشم‌های ما کوچک نیست. زیبایی کرانه ندارد. در زمانه‌ی ما نگاه کردن نیاموخته‌اند. و درخت، جز آرایش خانه نیست. و هیچ‌کس گل‌های حیاط همسایه را باور ندارد. پیوندها گسسته. کسی در مهتاب راه نمی‌رود. و از پرواز کلاغی هشیار نمی‌شود. و خدا را کنار نردۀ ایوان نمی‌بیند و ابدیت را در جام آب‌خوری نمی‌یابد. در چشم‌ها شاخه نیست. در رگ‌ها آسمان نیست. در این زمانه، درخت‌ها از مردمان خرم‌ترند. کوه‌ها از آرزوها بلندترند. نی‌ها از اندیشه‌ها راست‌ترند. برف‌ها از دل‌ها سپیدترند. میان این روز ابری من تو را صدا زدم. من تو را میان جهان صدا خواهم کرد و چشم‌به‌راه صدایت خواهم بود و در این دره تنهایی، تو آب روان باش و زمزمه کن. من خواهم شنید. #سهراب_سپهری ، هنوز در سفرم @tofanasim

و بعضی کتاب‌ها تورا با یک صفحه به پرواز در می‌آورند.

«او از هر نظر نابود شده بود، اما انسانی که شوری در سر دارد، هرگز شکست نمی‌خورد!» ❛⁠❛⁠‌ جوزف کنراد

📍 Alasht.

«شادمانی شاید فقط همین باشد، که دلت نخواهد جای دیگری باشی، کار دیگری بکنی، و آدم دیگری بشوی.» ❛⁠❛⁠‌ آیزاک آسیموف

کربلا مقصد نیست، مبدأ است.