Dark Realism | رئالیسم تاریک

Dark Realism | رئالیسم تاریک pinned «چهارشنبه ۲۱ مرداد، پس از هشت ماه تأخیر ناخواسته، هفتمین جلسه از سلسله‌نشست‌ها درباره‌ی مفهوم حیوانیت را با حضور رضا نگارستانی، فیلسوف ایرانی-آمریکایی، برگزار کردیم. بحث از الکساندر بوگدانوف و تکتولوژی شروع شد؛ از ایده‌ی علم عام سازمان، از این‌که بتوان زیست،…»

اینکه «بارش شهابی» و «خورشید گرفتگی» همزمان بود با نشست #رضا_نگارستانی هم جالبه.

چهارشنبه ۲۱ مرداد، پس از هشت ماه تأخیر ناخواسته، هفتمین جلسه از سلسله‌نشست‌ها درباره‌ی مفهوم حیوانیت را با حضور رضا نگارستانی، فیلسوف ایرانی-آمریکایی، برگزار کردیم. بحث از الکساندر بوگدانوف و تکتولوژی شروع شد؛ از ایده‌ی علم عام سازمان، از این‌که بتوان زیست، جامعه، فناوری، اندیشه و در نهایت هر آنچه را که سازمان می‌یابد، از خلال فرایندهای اتصال، گسست، تعادل و بازسازمان‌یابی فهمید. اما مسئله خیلی زود از صورت فعلی چیزها عبور می‌کند و به تاریخ ساخته‌شدن‌شان می‌رسد؛ به این‌که آنچه اکنون در برابر ماست، احتمالاً فقط آخرین برش از مسیری بسیار طولانی از شکست، محاسبه، کار، یادگیری و بازسازی‌ست. مفهوم عمق منطقی و ابژه‌ی ژرف‌ساختی از همین نقطه وارد بحث می‌شود. ساده‌ترین شی هم ممکن است تاریخی بسیار طولانی از طراحی، آزمون، خطا و اصلاح را در خود فشرده کرده باشد؛ تاریخی که دیگر در صورت نهایی به چشم نمی‌آید و بااین‌حال عمق شی چیزی جز همین تاریخ انباشته نیست. همین منطق وقتی به انسان می‌رسد کمی پیچیده‌تر می‌شود: انسان هم از خودش آغاز نمی‌شود. زبان، کار، تکنیک، نهاد، حافظه و مناسبات جمعی پیشاپیش در ساختن صورت انسانی دخالت داشته‌اند و همچنان دارند. ژرفای انسان، در این معنا، در امتداد همان تن جمعی شکل می‌گیرد؛ آنجا که فرد تنها یکی از صورت‌های موقت و موضعی تاریخ بسیار طولانی سازمان‌یابی آن است. - طبعاً نزد نگارستانی، حیوانیت نمی‌تواند چیزی باشد که در سوی دیگر انسان، همچون حدی بیرونی و ازپیش‌معلوم، قرار گرفته باشد. اگر خود انسان محصول تاریخی از سازمان‌یابی، انباشت، تمایزگذاری و بازسازی‌ست، آن مرزی هم که میان انسان و حیوان کشیده شده چیزی طبیعی و نهادینه نیست. مسئله دیگر این نیست که انسان در کجا از حیوان جدا می‌شود، شاید حتی برعکس، باید پرسید چه فرایندهایی این جدایی را ساخته‌اند و چه چیزهایی برای برپا ماندن آن پیوسته باید سازمان داده شوند. در این معنا، حیوانیت، بیرون انسان نمی‌ماند؛ در عمق تاریخ او رسوب می‌کند و خودِ صورت انسانی هم از دل همین درهم‌رفتگی بیرون می‌زند. یکی از مناقشه‌برانگیزترین مفاهیم نگارستانی هم از همین‌جا دوباره سر برمی‌آورد: The Inhuman، یا دقیق‌تر Inhumanism؛ مفهومی که خود نگارستانی آن را «انسان‌گشایی» یا «انسان‌کاوی» ترجمه می‌کند. درواقع چیزی که در نگاه اول ممکن است به نفی انسان اشاره کند، نزد او درست به گشودن خودِ انسان مربوط است؛ به بیرون کشیدن هسته‌ی هنجاری انسان‌گرایی از صورت‌های منجمد و ذات‌گرایانه‌ی آن و امکان بازبینی و بازساختن چیزی که «انسان» نامیده می‌شود. - اگر در این جلسه حضور نداشتید، نسخه‌ی ضبط‌شده‌ی آن در یوتیوب در دسترس است؛ نزدیک به دو ساعت جابه‌جایی مداوم میان تکتولوژی، نظریه‌ی اطلاعات الگوریتمی، عمق منطقی، سازمان، حیوانیت و پروژه‌ی انسان‌گشایی، با اتصالاتی که مدام یک مسئله را به سطحی دیگر پرتاب می‌کنند. از آن جلسه‌ها که در آن ایده‌ها دائماً به هم برخورد می‌کنند و دستگاهی موقت از مفاهیم می‌سازند که تا پایان در حال بازآرایی خودش است. دیدنش را از دست ندهید؛ دو ساعت آتش‌بازی نظری و فوران بی‌وقفه‌ی اندیشه است. تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک

نیک زمین در حال پخت و پز است. رئالیسم تاریک

طوفان المعارف type shit رئالیسم تاریک

The restoration of order required restoring difference. -> Difference required hierarchy. -> Hierarchy required hiddenness. -> Hiddenness required the death of Resurrection. History resumed. Fast forward almost nine centuries, and a strange inversion seems to haunt the political theology of contemporary Iran. The Islamic Republic began as a revolution claiming immediate access to divine legitimacy. Over decades, however, its authority increasingly migrated away from visible institutions toward invisible networks. Today, many observers speculate that Mojtaba Khamenei has become something like a political phantom, the Twelfth Imam himself. Not seen in public. Not speaking. Never appearing as an ordinary political figure. His authority, if it exists, seems to circulate primarily through whispers, institutional rumors, intelligence circles, AI-generated imagery, and narratives produced by those surrounding the state using ChatGPT. Whether one believes these narratives is beside the point. Power no longer depends entirely upon physical presence. It depends upon collective belief. Within Twelver Shi'ism, the Twelfth Imam entered occultation and remains hidden until the end of time. Absence itself became a source of authority. The invisible governs the visible. Here, the contemporary Iranian political mythology has generated an uncanny inversion of Alamut's Qiyāmah. At Alamut, Hassan II attempted to abolish the distinction between hidden and visible. In today's Islamic Republic, the distinction is intensified. The hidden becomes everything. Visibility becomes almost unnecessary. One might provocatively say that Mojtaba Khamenei, AKA Khamenei II, increasingly exists not merely as an individual but as a hyperstition—an idea whose circulation helps produce the political reality it describes. Hyperstitions do not require empirical verification. They operate because institutions behave as though they are true. Whether the hidden sovereign is physically present becomes less important than the fact that everyone organizes themselves around the possibility of his presence. The ghost governs. The rumor commands. The invisible administers the visible. In this sense, contemporary power appears less concerned with revelation than with perpetual occultation. Alamut briefly imagined a world where no secret remained. IRGC seems increasingly invested in producing a world where secrecy itself becomes sovereignty. One system accelerated toward total manifestation. The other stabilizes itself through endless concealment. رئالیسم تاریک

On August 8, 1164, within the mountain fortress of Alamut, Hassan II of Alamut proclaimed what remains one of the most radical theological and political events in Islamic history: the Qiyāmah (Resurrection). The event is often misunderstood as merely a religious declaration. It was much more than that. It was an attempt to dissolve the architecture of mediation itself. In the Isma'ili cosmology, the esoterics, reality had always been understood through two intertwined dimensions: ẓāhir, the outward and visible order of forms, Sharyaat, laws, rituals, and institutions; and bāṭin, the hidden interior reality accessible through initiation and esoteric knowledge, Taryqaat. Traditionally, these worlds existed in tension. The visible concealed the invisible. Access to truth required hierarchy, guidance, and spiritual hermeneutics (Tāwil). The proclamation of Qiyāmah shattered this distinction. Hassan II announced that the Resurrection was not a distant apocalyptic event waiting at the end of history. It had already arrived. If Resurrection is present, then the separation between appearance and essence collapses. The veil itself disappears. The world of signs and the world of meanings become one continuous field. The implication was staggering. If ẓāhir and bāṭin have become identical, then no privileged class can claim exclusive access to hidden truth. No mystical elite possesses a secret unavailable to everyone else. The distinction between initiate and ordinary believer loses its metaphysical foundation. One could read this as one of history's earliest attempts at what might now be called an accelerationist theology. Rather than patiently waiting for the end of time to reconcile appearance and reality, Hassan II accelerated the eschaton into the present. Instead of history progressing toward unity, unity was declared to have already occurred. The distance between God and creation contracted. The distance between symbol and reality vanished. The distance between law (shariāt) and mysticism (tariqat) dissolved. Within this framework, one can even detect a movement toward something resembling waḥdat al-wujūd—the unity of existence—long before the doctrine would become associated with later Sufi metaphysics. Reality was no longer divided into external obedience and internal illumination. They had become indistinguishable. The fortress of Alamut briefly became an experimental Accelerationist laboratory in living after the end of history. This was revolutionary not simply because it challenged Sunni orthodoxy or Twelver Shi'ism. It challenged every hierarchy that depended upon scarcity. Knowledge had been scarce. Interpretation had been scarce. Access to God had been scarce. Qiyāmah abolished scarcity. Everyone now stood before the same unveiled reality. Even the outermost circles of the Nizari community—including the famous fidā'īs, the dagger-bearers later mythologized in Europe as the "Assassins"—were no longer metaphysically inferior to the scholars and mystics inhabiting the highest circles of initiation. That was perhaps the most dangerous consequence. Every esoteric order contains a paradox. It promises ultimate equality before truth while simultaneously organizing itself through unequal access to truth. The moment everyone becomes equally illuminated, the institution that administered illumination loses its function. One does not need conspiracies to explain what happened next. One only needs sociology. If Qiyāmah succeeds completely, the privileged custodians of hidden knowledge become unnecessary. The gatekeepers disappear because there are no more gates. Only two years after proclaiming the Resurrection, Hassan II was assassinated. Official chronicles provide different explanations, but viewed structurally, the event appears almost inevitable. The revolutionary abolition of mediation threatened precisely those who had built their authority upon mediation. رئالیسم تاریک

https://www.egu.eu/news/1777/new-research-proposes-dantes-inferno-modelled-a-planetary-impact-500-years-before-modern-science/ پژوهش تازه‌ای از تیموتی بربری، استاد دانشگاه مارشال، پیشنهاد می‌کند که کمدی الهی دانته را می‌توان نه فقط به‌عنوان یک شاهکار ادبی و الهیاتی، بلکه به‌مثابه نوعی «آزمایش فکری» در فیزیک برخوردهای سیاره‌ای خواند. در این خوانش، سقوط شیطان در دوزخ نه صرفاً سقوطی معنوی، بلکه برخورد جرمی عظیم و پرسرعت با زمین است؛ جرمی که از نیمکرهٔ جنوبی وارد زمین شده و تا مرکز آن نفوذ می‌کند. در نتیجهٔ این برخورد، گودال‌های متحدالمرکز دوزخ شکل می‌گیرند و مهمات جابه‌جا‌شده، کوه برزخ را در نقطه‌ای مقابل آن پدید می‌آورند. به این ترتیب، حلقه‌های نه‌گانهٔ جهنم صرفاً نه طبقات نمادین گناه، بلکه می‌توانند شبیه ساختارهای حلقوی دهانه‌های برخوردی روی زمین خوانده شوند. خوانشی که دانته را، هفت قرن پیش از شکل‌گیری علوم مدرن شهاب‌سنگ‌شناسی، به نوعی «زمین‌شناسِ گمانه‌زن» یا حتی مدل‌سازِ یک فاجعهٔ سیاره‌ای تبدیل می‌کند. رئالیسم تاریک

Dark Realism | رئالیسم تاریک pinned «معرفی رسوب رسوب کارگاهی‌ای برای شکل‌گیری گفت‌وگوها و پروژه‌های مستقل است؛ جایی که هر فصل حول یک مسئله، ماده یا پرسش مشخص شکل می‌گیرد. در دل وضعیتی در هنر معاصر ایران که کمبود رخدادهای مستقل هنری و تحقیق‌محور چشم‌گیر است، رسوب شرایطی را بوجود می‌آورد که در…»

معرفی رسوب رسوب کارگاهی‌ای برای شکل‌گیری گفت‌وگوها و پروژه‌های مستقل است؛ جایی که هر فصل حول یک مسئله، ماده یا پرسش مشخص شکل می‌گیرد. در دل وضعیتی در هنر معاصر ایران که کمبود رخدادهای مستقل هنری و تحقیق‌محور چشم‌گیر است، رسوب شرایطی را بوجود می‌آورد که در آن هر دانشجو با دسترسی به داده‌های جدید و بستر آموزشی متفاوت به مسیر تحقیقاتی خود ادامه دهد. هدف، ارائه‌ی یک پاسخ نهایی نیست، بلکه ایجاد شرایطی است که در آن یک ایده بتواند گسترش پیدا کند، مورد پرسش قرار گیرد و به پروژه‌های بدیع تبدیل شود. هر دانشجو با یک مسئله یا پروژه‌ی اولیه وارد برنامه می‌شود و در طول فصل، آن را از خلال مطالعه، گفت‌وگو، ارائه و نقد زیر نظر هدایت کنندگان گسترش می‌دهد. نخستین فصل رسوب با دو برنامه‌ی مستقل و موازی و در ۹ جلسه آغاز می‌شود: "رسالاتی در باب شورش ارضیه" هدایت برنامه: عرفان غیاثی و راه استودیو 🔙مهمانان رسالاتی در باب شورش ارضیه پاملا کریمی- تاریخ نگار هنر و استاد معماری در دانشگاه کرنل رضا نگارستانی- فیلسوف و نویسنده محمدهادی فروزش‌نیا- مترجم فلسفه و ادبیات رها خادمی- پژوهشگر هنر و فرهنگ دیداری ایران مریم کتان و شاهین پیمانی - هنرمند چند رسانه‌ای محمد غزالی- عکاس _____________________________________________ "رتوش" هدایت برنامه: محمد غزالی و راه استودیو 🔙مهمانان رتوش رضا حائری-فیلم ساز کاوه اقدامی-فلاح نگار باقری-روزنامه نگار بابک کبود-نقاش کوروش محمدی-کارگردان و طراح حرکت عرفان غیاثی-هنرمند و کیوریتور مستقل ثمر صارمی-معمار _____________________________ 🔹نحوه‌ی درخواست برای حضور برای دریافت توضیحات کامل درباره‌ی شرایط حضور و مدارک موردنیاز، ابتدا به نشانی زیر ایمیل بزنید: info@raah.studio و یا با صفحه اینستاگرام این رخداد تماس بگیرید: 🔗 https://www.instagram.com/rosoob.research/ 📅 آخرین مهلت تکمیل و ارسال مدارک: ۲ شهریور ۱۴۰۵

🔻 جلسه‌ی هفتم از سلسله‌نشست حیوانیت ژرفنای تنِ جمعی: بوگدانوف و مسئلهٔ تکتولوژی با رضا نگارستانی در نشست هفتم از سلسله‌نشست‌های «حیوانیت» میزبان رضا نگارستانی، فیلسوف و نظریه‌پرداز ایرانی خواهیم بود. نگارستانی از متفکرانی‌ست که فلسفه را به ابزاری برای بازطراحی جهان تبدیل می‌کنند. در آثار او، منطق، علم، هنر و سیاست در ساختاری دقیق و جسورانه به هم می‌رسند و مرزهای معمول اندیشیدن از نو ترسیم می‌شوند. برای شرکت در این نشست، در این گروه تلگرامی عضو شوید: [لینک گروه] ◄ زمان نشست: چهارشنبه بیست‌ویک مرداد (دوازده آگوست)، رأس ساعت ۲۰:۳۰ به‌وقت ایران ◄ شرکت در این سلسله‌نشست برای عموم آزاد است. تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک

https://youtube.com/shorts/35LyIdjwlDk آرشیو همایش تهران — سال پنجم با ورود به پنجمین سال همایش تهران، بار دیگر به سراغ گفت‌وگوها و ایده‌هایی می‌رویم که در طول این سال‌ها این پلتفرم را شکل داده‌اند. در هفته‌های پیشِ رو، بخش‌هایی منتخب از سخنرانی‌ها و گفت‌وگوهای دوره‌های پیشین را بازنشر خواهیم کرد؛ ایده‌هایی که هنوز طنین‌اندازند، ما را به تأمل وامی‌دارند و همچنان امکان گشوده‌شدن و ادامه‌یافتن دارند. این ویدئو کوتاه بخشی از سخنرانی گراهام هارمن در نخستین دورهٔ همایش تهران با عنوان «فراتر از افق: ابداع واقعیت» است. هارمن در این جلسه، با تکیه بر هستی‌شناسی شیءمحور، به رابطه‌ی میان واقعیت، ادراک و بازنمایی می‌پردازد. از نظر او، واقعیت هرگز به‌طور کامل در دسترس ما قرار نمی‌گیرد؛ همواره چیزی در ابژه وجود دارد که از ادراک، شناخت و هرگونه رابطه‌ی مستقیم عقب می‌نشیند. آنچه می‌بینیم و می‌شناسیم، بنابراین، هرگز نمی‌تواند تمامیتِ امر واقع را در خود جای دهد. اما همین فاصله و عقب‌نشینی، امکان تخیل و گمانه‌زنی را فراهم می‌کند. هنر می‌تواند از مرزهای آنچه «هست» عبور کند و به سوی آنچه «می‌تواند باشد» حرکت کند؛ نه برای ساختن واقعیتی خیالی در برابر واقعیت موجود، بلکه برای آشکارکردن امکان‌هایی که در دلِ واقعیت پنهان مانده‌اند. گراهام هارمن فیلسوف آمریکایی و از چهره‌های مهم در شکل‌گیری رئالیسم گمانه‌زن و هستی‌شناسی ابژه‌محور است. آثار او به ماهیت ابژه‌ها، عقب‌نشینی آن‌ها از دسترسی مستقیم و محدودیت‌های رابطه‌ی انسان و جهان می‌پردازند. پنج سال بعد، پرسش‌هایی که در نخستین دوره‌ی همایش تهران مطرح شدند همچنان ناتمام باقی مانده‌اند: واقعیت را چگونه می‌توان ابداع کرد؟ اگر هیچ بازنمایی‌ای قادر به دربرگرفتن تمامیتِ واقعیت نیست، هنر چه امکان‌هایی برای مواجهه با آن پیش روی ما می‌گذارد؟ و آیا می‌توان از خلال هنر، راهی به سوی ناشناخته گشود؟ (برای دیدن مطالب بیشتر، لطفاً به وب سایت همایش تهران مراجعه کنید.) Www.thetehransummit.com #TehranSummit01 #TehranSummitArchive #GrahamHarman #ObjectOrientedOntology #SpeculativeRealism #BeyondTheHorizon #PhilosophyAndArt #ContemporaryArt #SpeculativeThinking

🔻 بعد از هشت‌ماه، ‌قراره سلسله‌ نشست‌های حیوانیت را ادامه دهیم. در نشستِ هفت‌ام، دعوت کرده‌ایم از "یکی از مهمترین‌ فیگورهایِ ایرانی در فلسفه و نظریه" تا برای نخستین‌بار و به زبان فارسی، با او هم‌کلام شوید. زمان نشست: چهارشنبه بیست‌ویک مرداد (دوازده آگوست)، رأس ساعت ۲۰:۳۰ به‌وقت ایران برای شرکت در این نشست، در این گروه تلگرامی عضو شوید: [لینک گروه] ◄هزینه‌ی شرکت: رایگان. تصویر و زندگی | سینمانیا | رئالیسم تاریک

Dark Realism | رئالیسم تاریک pinned «⁨🟡🟡🟡🟡🟡 #گارگاه_آنلاین ورکشاپ مبانی پروپوزال نویسی و تهیه پورتفولیو برای 🟢فراخوان‌های هنری، رزیدنسی‌ها و کمک هزینه هنری🟢 🔴 توضیحات پروژه این ورکشاپ به معرفی اصول و ساختار نگارش پروپوزال هنری و آماده‌سازی یک پورتفولیوی حرفه‌ای برای اپلای به فراخوان‌های هنری،…»

⁨🟡🟡🟡🟡🟡 #گارگاه_آنلاین ورکشاپ مبانی پروپوزال نویسی و تهیه پورتفولیو برای 🟢فراخوان‌های هنری، رزیدنسی‌ها و کمک هزینه هنری🟢 🔴 توضیحات پروژه این ورکشاپ به معرفی اصول و ساختار نگارش پروپوزال هنری و آماده‌سازی یک پورتفولیوی حرفه‌ای برای اپلای به فراخوان‌های هنری، رزیدنسی‌ها، فلوشیپ‌ها و گرنت‌های بین‌المللی می‌پردازد. شرکت‌کنندگان با شیوه تدوین استیتمنت هنری، نگارش پروژه، انتخاب و سازماندهی آثار، معرفی سوابق حرفه‌ای و پرهیز از خطاهای رایج در فرایند اپلای آشنا خواهند شد. هدف این دوره، ارائه ابزارهای عملی برای افزایش کیفیت پرونده‌های ارسالی و تقویت شانس موفقیت در فرصت‌های حرفه‌ای هنر معاصر است. 🟢مدرس:عرفان غیاثی ❎برای اطلاعات بیشتر از طریق شماره ۰۹۳۸۱۰۳۸۶۴۲ در واتساپ و دایرکت با ما در تماس باشید.⁩⁩⁩⁩ 🟢🟢🟢 معرفی مدرس "عرفان غیاثی" هنرمند، کیوریتور و پژوهشگر هنر معاصر است که فعالیت او بر تقاطع هنر، نظریه انتقادی و تفکر گمانه‌زن متمرکز است. او دارای کارشناسی کارگردانی سینما از دانشگاه هنر تهران و کارشناسی ارشد عکاسی از دانشگاه ایالتی لوئیزیانا در آمریکا است و دوره‌های تخصصی کیوریتوریال را در آکادمی بین‌المللی کیوریتوری دوسالانه گوانگژو کره جنوبی، دوره فشرده کیوریتوری کوج، دهلی نو هند و مدرسه پاییزه کیوریتوری کلوژ رومانی گذرانده است. عرفان غیاثی علاوه بر فعالیت‌های هنری و کیوریتوریال و همکاری با نهادها و هنرمندان مطرح بین المللی، سال‌ها تجربه عملی در نگارش پروپوزال، تهیه پورتفولیو و اپلای برای رزیدنسی‌ها، گرنت‌ها، فلوشیپ‌ها و برنامه‌های بین‌المللی هنری دارد و در این ورکشاپ، تجربه‌های عملی خود را در زمینه تدوین پرونده‌های حرفه‌ای و افزایش شانس موفقیت در فراخوان‌های هنری با شرکت‌کنندگان به اشتراک خواهد گذاشت.⁩

Dark Realism | رئالیسم تاریک

‍ 🔻 وب‌سایت فولدرا به‌روز شد. - میان به‌روزرسانی پیشین و کنونی، بیضایی را از دست دادیم؛ این به‌روزرسانی به او پیشکش می‌شود، به پاس جهانی که با واژه، تصویر و تاریخ ساخت. - بخش زمین‌تاریخ ◄ نامه‌ای به کمیته‌ی مرکزی حزب کمونیست؛ تقاضای رادمنش برای اسکندری و روستا جهت تسهیل سفرِ تاجیکستان | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ سهروردی و خلاء نورانی و‌ آفریده‌های تک‌معنا | یوجین تکر | برگردان پویا غلامی ◄ ابلیس،‌ نور سیاه | حکیم بی | برگردان پویا غلامی ◄ شبدیز، اسب خسروپرویز، در روایت‌های یاقوت حموی و قاضی ناصح‌الدین ارگانی | برگردان امید عبادی ◄ نامه‌ی محرمانه‌ی استالین به لنین درباره‌ی ایران ـ‌۱۶ نوامبر ۱۹۲۰ | بایگانی دیجیتالی ویلسن ◄ اسناد عراق درباره‌ی سازماندهی عرب‌های ایرانی در اهواز ـ مارس ۱۹۷۹ | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ تماس نماینده‌ی کرد سوری، علی بوظو، با ملا مصطفی بارزانی در باکو- ۷ اکتبر ۱۹۴۶ | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ اِعمال نفوذ عوامل شوروی کمونیستی بر سرنوشت کُردها، ۱۹۵۱ | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ یادداشت اطلاعات نظامی شوروی «درباره‌ی کمک ایالات متحده به ضدانقلابیون»، مارس ۱۹۸۸ | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ یادداشت حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی درباره‌ی «موضع جمهوری خلق چین در مورد افغانستان» | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ تحلیلی درباره‌ی «عامل اسلام» در وضعیت افغانستان، نوشته‌ی آ. بلوسوف، معاون رئیس کا.گ.ب.، جولای ۱۹۹۱ | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ اطلاعات کمیته‌ی مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی برای رهبران سازمان‌های سیاسی «پرچم» و «خلق» | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ یادداشتی از بایگانی آلمان شرقی، اطلاعاتی در مورد وضعیت افغانستان، ۸ سپتامبر ۱۹۸۳ | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ نامه‌ی احمدشاه مسعود به معاون اول وزیر امور خارجه شوروی و فرستاده‌ی ویژه‌ی افغانستان | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ نامه‌ی احمدشاه مسعود به مشاور نظامی ارشد اتحاد جماهیر شوروی | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ صورت‌جلسه‌ی گفتگوی میان رفیق استالین و شهدخت اشرف پهلوی | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ گزارش محرمانه‌ی ژنرال والنتین وارنیکف به وزیر دفاع شوروی، دیمیتری ت. یازُف، درباره‌ی احمدشاه مسعود | بایگانی دیجیتالی مرکز ویلسن ◄ ده سند از بایگانی دیجیتالی ویلسن درباره‌ی نفوذ حزب کمونیست شوروی در ایران ◄ اصول کرونادیوشناسی | جیسون بابک محقق | برگردان رامین اعلایی - بخش نظریه ◄ گوشتِ قُدسی: رستاخیز و وحشتِ دینی در اندیشه‌ی باتای | یوجین تکر | برگردان آری سرازش، رامین اعلایی ◄ بدن فوکو | تام ایپز | برگردان رامین اعلایی ◄ عمل شقاوت‌بار هنر | ژرژ باتای | برگردان آری سرازش ◄ اندیشه‌ی ناممکن لینگچی در اشک‌های اروس | دارن یورگنسن | برگردان آری سرازش ◄ مرز چیزها | نیما حیاتی‌مهر ◄ روشنگری سرگیجه‌وار | رضا نگارستانی | برگردان آری سرازش، رامین اعلایی ◄ نور هرمنوتیکی چیست؟ | الکساندر ر. گَلُوِی | برگردان پویا غلامی ◄ پرومتئیسم (فصل ششم و آخر) | جیسن رضا جرجانی | برگردان صدف احمدی (متافون) - بخش هنر و ادبیات ◄ با برگمان کجا ایستاده‌ایم؟ | اولیویه آسایاس | برگردان کیارش انوری ◄ جنگ ستارگان و بدن مصادره‌شده‌ی قدرت؛ یا چه کسی پشت نقاب دارت ویدر نفس می‌کشد؟ | کیارش انوری ◄ آیا هندریک تِر بروخن مالیخولیایی بود؟ | مارتن یان بوک | برگردان رامین اعلایی ◄ جاده‌ای به‌سوی ۱۹۸۴ | توماس پینچن | برگردان رامین اعلایی ◄ هر چه سخت‌تر زمین بخورند، ما بیشتر تظاهر می‌کنیم | کیارش انوری ◄ دو شعر از شهاب‌الدین قناطیر ارگانی لیکان، با صدای شاعر ◄ دیروز امروز فردا دیروز: یک نمایشنامه | رضا مقصودی ◄ ترجمه فن است یا هنر؟ | گفت‌وگوی رضا قیصریه و مهدی فتوحی - مدیا ◄ سخنرانی بهرام بیضایی به‌مناسبت اجرای «سلطان مار» ◄ باد هر کجا که بخواهد می‌وزد | هرمان حیدری، ایمان ذاکری ◄ دو مانیفست [۱/ ده تز برای براندازی یک اثر تئاتری؛ ۲/ ده تز درباره‌ی هیولاها و هیولاوشی] از الن اس. وایس | تدوین امیرمؤید باوند ► 001 (2023) | gmj ► abplication (2023) ► Eyehand (2015) | Excreta Film Group ◄ دو ویدئو | گروه مگوش ◄ سه فیلم تجربی (۲۰۱۹-۲۰۲۳) | پیمان غلامی [ Website / Telegram ] [ Instagram / YouTube ]

Dear friends, If you're interested in interdisciplinary research, philosophy, critical theory, contemporary art, architecture, AI, the humanities, and experimental forms of knowledge production, applications are now open for “The New Centre for Research & Practice’s” “Fall/Winter 2026–27” programs. Applications for “scholarships” are open from “July 16 to August 25” (11:59 PM ET). Over the past few years, I have had the pleasure of attending and collaborating with The New Centre, and I consider it one of the most important independent platforms for online research, critical dialogue, and learning across philosophy, art, and theory. Bringing together artists, researchers, and thinkers from around the world, it offers an exceptional intellectual community, high-quality seminars, and an extensive archive of lectures and discussions. This season features a broad range of seminars, workshops, and roundtables, with #Reza_Negarestani serving as Dean of Academic Affairs alongside an expanded programming team covering critical philosophy, transdisciplinary studies, information architecture, intelligence design, and more. Apply here: https://thenewcentre.org/programs/admissions/apply-now/ Explore the offerings: • Programs: https://thenewcentre.org/programs • Seminars: https://thenewcentre.org/seminars • Workshops: https://thenewcentre.org/workshops • Roundtables: https://thenewcentre.org/roundtables If you know someone who would benefit from this opportunity, please consider sharing this call with them. رئالیسم تاریک