زیباترین‌گناهِ‌من؛

دانه‌ی برف در آغوش گرمای خورشید آرام می‌میرد، بی‌آنکه شکایتی داشته باشد؛ چون مرگ در چنین حضوری، خود شیرین‌ترین زندگی‌ست. ذوب شدنش نه پایان، که رسیدنی آرام است، انگار هر قطره‌اش نام عشق را تکرار می‌کند. و خورشید، بی‌آنکه بداند، با گرمای خود قصه‌ای جاودانه می‌سازد؛ روایتی از عشقی کوتاه اما ناب، که در لحظه‌ای کوچک، جهانی از معنا را به جا می‌گذارد.

من عـاشقـانـہ‌ دوستش مـے‌داشتـم و او عـاقـلانـہ‌ طـردم کـرد . مـنطـق او حـتـے از حمـاقـت من احـمقـانـہ‌‌تـر بود .

𝗧𝗐𝗈 𝘆𝖾𝖺𝗿𝗌 𝘁𝗈𝗴𝖾𝗍𝗵𝖾𝗋 .

‍ بـی تـو اینجا هـمـہ در حـبـس ابد تـبعـیدنـد سـالهـا ، هجـری و شمسـے ، همـہ بـی خـورشـیدنـد از همـان لحـظـہ ڪـہ از چشم یـقیـن افتـادنـد چـشـم هـای نـگـران آینه‌ی تـردیـدنـد نشـد از سـایه‌ی خود هـم بگـریـزنـد دمـے هـر چــہ بـیهـوده بــہ گـرد خـودشـان چـرخـیدنـد چـون بــہ جـز سـایـہ نـدیـدنـد کـسے در پے خـود هـمـہ از دیـدن تـنهـایے خـود تـرسـیدنـد غـرق دریـای تـو بـودنـد ولـے مـاهـے وار بـاز هـم نـام و نـشـان تـو زهـم پـرسـیدنـد در پـے دوسـت هـمـہ جـای جهـان را گـشتـند کـس نـدیـدنـد در آیـیـنـہ بـه خـود خـندیـدنـد سیـر تقـویـم جـلالـے بـہ جـمـال تـو خـوش اسـت فـصـل‌هـا را هـمـہ بـا فـاصـلـہ‌ات سـنجـیدنـد تـو بـیایـے هـمـہ سـاعـت‌هـا و ثـانـیـہ‌هـا از هـمین روز ، همـین لحـظـہ ، هـمیـن دم عـیدنـد.. ؛

𝖨'𝗆 𝗍𝗋𝗒𝗂𝗇𝗀 𝗌𝗈 𝗁𝖺𝗋𝖽 𝗍𝗈 𝖿𝗈𝗋𝗀𝖾𝗍 𝗒𝗈𝗎, 𝖺𝗇𝖽 𝗅𝖾𝖺𝗏𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝗂𝖿𝖾 𝗐𝖾 𝗁𝖺𝖽 𝖻𝖾𝗁𝗂𝗇𝖽 . 𝖠𝗇𝖽 𝗍𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖺𝗋𝖾 𝗍𝗂𝗆𝖾𝗌 𝖨 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝗍𝗁𝖾 𝖽𝖺𝗒 𝗁𝖺𝗌 𝖼𝗈𝗆𝖾 𝖨'𝗏𝖾 𝖼𝗁𝖺𝗌𝖾𝖽 𝗒𝗈𝗎 𝖿𝗋𝗈𝗆 𝗆𝗒 𝗆𝗂𝗇𝖽, 𝖻𝗎𝗍 𝖨'𝗆 𝖺𝖿𝗋𝖺𝗂𝖽 𝗍𝗁𝖾𝗋𝖾'𝗌 𝖺𝗅𝗐𝖺𝗒𝗌 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗌𝖾𝗍𝗌 𝗆𝖾 𝖻𝖺𝖼𝗄 𝖺𝗇𝖽 𝗆𝖺𝗄𝖾𝗌 𝗆𝖾 𝗌𝖾𝖾 𝗒𝗈𝗎'𝗋𝖾 𝗆𝗈𝗋𝖾 𝗍𝗁𝖺𝗇 𝗃𝗎𝗌𝗍 𝖺 𝗆𝖾𝗆𝗈𝗋𝗒 𝗂𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝖺𝗌𝗍.. 𝗒𝗈𝗎'𝗋𝖾 𝗌𝗍𝗂𝗅𝗅 𝖺 𝗉𝖺𝗋𝗍 𝗈𝖿 𝗆𝖾 . 𝖲𝗈 𝗁𝗈𝗐 𝖽𝗈 𝖨 𝗌𝗍𝗈𝗉 𝗅𝗈𝗏𝗂𝗇𝗀 𝗒𝗈𝗎 ? 𝖥𝗈𝗋𝗀𝖾𝗍 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀𝗌 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗐𝖾 𝗎𝗌𝖾𝖽 𝗍𝗈 𝖽𝗈.. 𝖥𝗈𝗋𝗀𝖾𝗍 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝖾 𝖽𝗋𝖾𝖺𝗆𝗌 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗐𝖾 𝗌𝗁𝖺𝗋𝖾𝖽.. 𝖠𝗇𝖽 𝗁𝗈𝗐 𝗆𝗒 𝗅𝗂𝖿𝖾 𝗐𝖺𝗌 𝗄𝗇𝗈𝗐𝗂𝗇𝗀 𝗒𝗈𝗎 𝖼𝖺𝗋𝖾𝖽 ? 𝖶𝗁𝗒 𝖽𝗈 𝖨 𝖾𝗇𝖽 𝗎𝗉 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖨 𝗌𝗍𝖺𝗋𝗍, 𝖾𝖺𝖼𝗁 𝗍𝗂𝗆𝖾 𝖨 𝗍𝗋𝗒 ? 𝖩𝗎𝗌𝗍 𝗍𝖾𝗅𝗅 𝗆𝖾 𝗁𝗈𝗐 𝖨 𝖼𝖺𝗇 𝖿𝗈𝗋𝗀𝖾𝗍 𝗌𝗈 𝖨 𝖼𝖺𝗇 𝗌𝖺𝗒 𝗀𝗈𝗈𝖽𝖻𝗒𝖾.. 𝖨'𝗆 𝗍𝗂𝗋𝖾𝖽 𝗈𝖿 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝗈𝗇𝖾𝗅𝗒 𝖾𝗏𝖾𝗇𝗂𝗇𝗀𝗌, 𝖺𝗇𝖽 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝖺𝗇𝗒 𝗍𝗂𝗆𝖾𝗌 𝖨'𝗏𝖾 𝖼𝗋𝗂𝖾𝖽 . 𝖨'𝗆 𝗍𝗂𝗋𝖾𝖽 𝗈𝖿 𝗐𝗈𝗇𝖽𝖾𝗋𝗂𝗇𝗀 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝖨 𝗆𝗂𝗀𝗁𝗍 𝗁𝖺𝗏𝖾 𝖽𝗈𝗇𝖾 𝗍𝗈 𝗄𝖾𝖾𝗉 𝗒𝗈𝗎 𝖻𝗒 𝗆𝗒 𝗌𝗂𝖽𝖾.. .