yoganidra_practice

...در هنگام برگزاری انجمن ششم بودایی، برنامه‌های آن از رادیو پخش می‌شد و بیشتر مردم آن را بسیار می‌ستودند. اما به گوش من رسید، زنی تا واژه‌های «یام تِنا» را شنید که آغاز خوانش‌های سانگا بود، رادیوی خود را خاموش کرد و گفت این آوا برای گوشش ناخوشایند است. این اندازه ی توانمندی یک فرزانه و یک انسان ساده را به شما نشان می‌دهد. «به رود رسیده» هر واژه‌ای را که آموزگاران بر زبان می‌رانند، همانند گوهری گران‌بها در دل می‌گیرد. A Discourse on the Sīlavanta Sutta by The Venerable Mahāsi Sayādaw of Burma Translated by U Htin Fatt (Maung Htin) 🪷🍃

کوشش و باورِ استوار ارزشمند است و رسیدن به آرمان ممکن است و در زمانی کوتاه روی دهد؛ حتی برای برخی سالکانِ برخوردار از پارمیِ بسیار نیرومند، در هفت روز. با رسیدن به راه و بَرِ برین، یوگی از دیدگاهِ نادرست نسبت به خویشتن و دودلیِ مینوی رها می‌شود و دیگر در چرخه‌ی باززایش (saṃsāra) و جهان‌هایِ رنج‌بار گرفتار نمی‌ماند. ده واژهٔ بنیادی در این نوشته: نپایندگی (anicca)، رنج (dukkha)، بی‌خویشتنی (anattā)، نیبانا (Nibbāna)، ویپاسانا (vipassanā)، ساتی‌پاتانا (satipaṭṭhāna)، آریا (ariya)، پارمی (pāramī)، کانون‌مندی (samādhi)، خرد (paññā). 🍂🍃🪷

هنگامی که یوگی دانشِ نپایندگی (anicca)، رنج (dukkha) و بی‌خویشتنی (anattā) را به‌کمال پرورانده باشد، نیبانا (Nibbāna) را درمی‌یابد. این راه، همان ویپاسانا (vipassanā) و چهار ساتی‌پاتانا (satipaṭṭhāna) است؛ بزرگ‌راهی که بوداها، ارهت‌ها و آریاها (ariya) در گذشته پیموده‌اند و به نیبانا رسیده‌اند. این فرصت، از پارمی (pāramī)، یعنی کوشش‌ها و خواست‌هایِ پیشینِ سالک، و نیز از پختگیِ شرایطِ کنونی او پدید آمده است. ازاین‌رو، یوگی باید از داشتنِ چنین فرصتی شادمان باشد و با دلی استوار و بی‌دودلی، کارورزیِ ژرف‌نگری را پی گیرد. با ادامه‌ی این راه، کانون‌مندی (samādhi) و خرد (paññā) به‌گونه‌ای ژرف پرورش می‌یابند و یوگی می‌تواند به آزمونی درونی و بی‌میانجی از نپایندگی، رنج و بی‌خویشتنی دست یابد. با کامل‌شدنِ این دانش‌ها، نیبانا دریافته می‌شود.

در کارورزیِ ژرف‌نگری، یوگی با نگریستنِ پیوسته به پدیده‌هایی مانند «برآمدن و فرونشستن» درمی‌یابد که در هر بار نگریستن، دو چیز همزمان پدیدارند: پدیده‌ای مادّی و ذهنی که آن را می‌شناسد. این دریافت، به شناختِ بازشناساننده‌یِ تن و ذهن (nāma-rūpa-pariccheda-ñāṇa) می‌انجامد و پایه‌ی نخستینِ شناختِ بینش به‌شمار می‌رود. با ژرف‌ترشدنِ هوشیاری (sati) و کانون‌مندی (samādhi)، یوگی درمی‌یابد که هر روند در همان دمِ پدیدآمدن از میان می‌رود. از این راه، شناختِ ژرف‌نگرانه‌یِ نپایندگی پدید می‌آید و روشن می‌شود که هیچ پدیده‌ای پایدار نیست. سپس، با دیدنِ دگرگونیِ پیوسته و تجربه‌یِ حس‌هایِ دردناک، این آمیزه‌یِ تن و ذهن همچون توده‌ای از رنج دیده می‌شود؛ این شناخت، ژرف‌نگریِ رنج است. در ادامه، یوگی درمی‌یابد که تن و ذهن از خواستِ آدمی پیروی نمی‌کنند، بلکه بر پایه‌یِ سرشت و چگونگیِ خود پدید می‌آیند؛ پس نه کس‌اند، نه هستیِ زنده و نه خویشتن. این دریافت، ژرف‌نگریِ بی‌خویشتنی است. با پرورشِ کاملِ این سه شناخت، راه به نیبانا گشوده می‌شود. این راه، همان ویپاسانا و چهار ساتی‌پاتانا است که بوداها، ارهت‌ها و آریاها پیموده‌اند. 🍂🍃🪷

🔻واژه‌گزینی 🔻زَندامه پارسی‌انجمن 🔻 @Parsi_anjoman

🔷 چرا سَره‌گرایی؟ 🔻 جایگزین کردن واژه‌های بیگانه با واژگان پارسی (سَره‌گرایی)، تنها از سرِ نگرانی برای «کیستی» نیست؛ که بنیادی دانشی دارد و مایه‌ی پاسداشتِ ارجِ زبان، دریافتِ آسان‌تر، گسترشِ واژه‌سازی و پاسداری از دستور زبان پارسی می‌شود. 👈 یادداشت «چرا سره‌گرایی» نوشته‌ی کورش جنتی را در «اینجا» بخوانید. پارسی‌انجمن 🔻 @Parsi_anjoman

🌹🍃🌹 مانگالا سوتا( سوتای سعادت) اینگونه شنیدم، که زمانی آن فرخنده در نزدیکی ساوتّی اقامت می‌کرد، در درختزار جتا، در آرام آناتاپندیکا. آنگاه در ژرفای شبی یک دِوا در حالیکه (با ورودش) تمام درختزار جتا را روشن ساخت به آن فرخنده نزدیک شد. به آن فرخنده احترام گذاشت و کناری ایستاد. آنگاه این گاتا را گفت: بسیاری از دواها و انسان‌ها در آرزوی خوشبختی‌اند، در پی ایمن بودنند. بگو بالاترین خوشبختی را. (بودا گفت:) گسستن از نادانان، و در تماس بودن با خردمندان، و ارج نهادن به آنچه شایسته‌ی ارج است، این بالاترین خوشبختی است. زیستن در محل زندگی مناسب، از پیش کارمای خوب داشتن، درست جهت دادن به خود، این بالاترین خوشبختی است. آموزش بسیار دیدن و ماهر شدن، و به خوبی انضباط شخصی یافتن، و در هرچه گفته می‌شود نرم‌سخن بودن، این بالاترین خوشبختی است. از مادر و پدر مراقبت کردن، از همسر و فرزند حمایت کردن، کار غیر پیچیده داشتن، این بالاترین خوشبختی است. بخشش دادن و رفتار دامّایی داشتن، از بستگان حمایت کردن، عمل غیر قابل سرزنش داشتن، این بالاترین خوشبختی است. ترک کردن و پشت سر گذاشتن جرم و بدی، پرهیز از مستی و تخدیر، در هر حالی هوشیار بودن، این بالاترین خوشبختی است. احترام داشتن و فروتن بودن، قدردان و خرسند بودن، و به وقتش شنیدن دامّا، این بالاترین خوشبختی است. شکیبا بودن و پذیرا بودن، و دیدن رهروان دامّا، گفتگو در مورد دامّا در وقت مناسب، این بالاترین خوشبختی است. گرم‌ و کوشا بودن، و زیستن در تجرّد پاک قدسی، دیدن حقیقت‌های شریف، و تجربه‌ی وجودیِ نیبّانا، این بالاترین خوشبختی است. در مواجهه با فراز و نشیب جهان، ذهن استوار داشتن، بدون تأسف، بدون آسیب، و ایمن ماندن، این بالاترین خوشبختی است. این چنین عمل کردن، همه جا از درون شکست‌ناپذیر، به هرجا با احساس ایمنی پا نهادن، این بالاترین خوشبختی است. maṅgalasuttaṃ (KN 1.5) @palipersian 🙏🌹🙏 https://www.instagram.com/reel/Dbnj6M4Asx7/?igsh=a3g1NnlmMnU2eWtv

...درستی شناخته شود. در مراقبه‌ی بینش، با هر بار پیوسته نگریستن به پدیده‌ها، چهار خویشکاری هم‌زمان به انجام می‌رسند: ۱. شناختِ راستیِ رنج (پارینیا) از راهِ نگریستن به ناپایداری پدیده‌ها. ۲. رها کردنِ خاستگاهِ رنج (پاهانا) با ریشه‌کنیِ دَم‌به‌دَمِ تشنگی و دلبستگی. ۳. آزمودنِ فرونشستن (ساچّی‌کریا) از راهِ خاموشیِ کوتاه‌زمانِ آلودگی‌ها. ۴. پروراندنِ راه (باوانا) با بالندگیِ دیدگاهِ درست. انجامِ این خویشکاری‌ها نیازمندِ سه دانش است: «دانشِ راستی» (شناختِ ماهیت رنج)، «دانشِ بایستگی» (دانستنِ این‌که باید پدیده‌ها را نگریست) و «دانشِ انجام‌یافتگی» (رسیدن به رهاییِ کامل). با استوار شدنِ راهِ بینش، «راهِ برین» (آریا ماگا) پدیدار گشته و رهاییِ راستین (نیبانا) دریافت می‌شود. گفتارِ بزرگ درباره‌یِ چرخِ دامّا THE GREAT DISCOURSE ON THE WHEEL OF DHAMMA #مراقبه #ویپاسانا #ماهاسی_سایادو #بودیسم #خودآگاهی #رهایی #نیبانا #چهار_راستی #آرامش_درونی 🪷🍃🍂

آیا می‌توان تنها با نگریستن به رنج، به رهایی و شادکامی رسید؟ در آموزه‌های راهب ارجمند «ماهاشی سایادو»، مراقبه‌ی بینش (ویپاسانا) راهی بی‌میانجی برای آزمودنِ راستی‌هاست. در میانه‌ی مراقبه، هنگامی که لحظه‌به‌لحظه به برآمدن و فرونشستنِ پدیده‌ها در شش درگاهِ حس می‌نگریم، هیچ بختی برای گفتار، کردار یا زیستِ نادرست باقی نمی‌ماند. با بازشناسیِ سرشتِ ناپایدار و بی‌خویشتنِ تن و ذهن، «دیدگاهِ درست» همراه با راهِ هشت‌گانه بالنده می‌شود. برخی به اشتباه می‌پندارند که نگریستن بر توده‌های رنج‌آور (تن، ذهن و برساخته‌ها) تنها رنج می‌آورد و برای رسیدن به آرامش باید یک‌راست بر رهایی (نیبانا) نگریست. اما ماهاشی سایادو یادآور می‌شود که «راستیِ رنج» همان پدیده‌ای است که باید به درستی شناخته شود. ...

در آموزه‌های «چهار راستی»، تنها با ژرف‌نگری و شناختِ کاملِ «راستیِ رنج» (دوکّا)، سه راستیِ دیگر نیز در یک دَم و به طور هم‌زمان دریافت می‌شوند. این فرایندِ شگفت‌انگیز و درون‌نگرانه، از راه به انجام رساندن سه خویشکاریِ بنیادی رخ می‌دهد: رهاسازیِ تشنگی (پاهانا): هنگامی که پدیدارها را نپاینده، رنج‌آور و بی‌خویشتن می‌بینیم، «تشنگی» و دلبستگیِ فریبکارانه به آن‌ها دیگر مجالی برای برخاستن نیافته و به‌گونه‌ای گذرا رها می‌شود. فرونشستنِ نادانی (نیرودا): با رهایی از تشنگی، نادانی و فریب‌هایی که چیزها را پایدار و خوشایند می‌پنداشتند، فرومی‌نشینند و آرامش پدیدار می‌شود. پرورشِ هوشیاری (باوانا): در هر دَم از نگرش، «راهِ بینش» (ویپاسانا) و هوشیاریِ درون در آدمی پرورانده می‌شود. بدین‌گونه، تنها با دانا شدن بر حقیقتِ رنج، خویشکاری‌های رهاسازی، دریافتِ فرونشستن و پرورشِ راه یک‌جا به انجام می‌رسند و انسان به دریافتِ هم‌زمانِ هر چهار راستی و رهایی از رنج دست می‌یابد. گفتارِ بزرگ درباره‌یِ چرخِ دامّا بخشِ هفتم (بازگفته شده در روزِ ماهِ پُر تابائونگ ۱۳۲۴ گاه‌شماری میانمار) THE GREAT DISCOURSE ON THE WHEEL OF DHAMMA PART VII 🪷🍂🍃

🔷 فراخوانِ همکاری برایِ راه‌اندازیِ سامانه‌ی هوشمندِ «پارسی‌انجمن»   🔻«پارسی‌انجمن» بر آن است تا سامانه‌ای هوشمند برایِ بازآفرینیِ نوشته‌های فارسیِ روزانه به نوشتاری روان، روشن، زنده، بی نادرستیِ نگارشی و شکستگی، و پالوده از آمیختگیِ نابه‌جای با واژه‌های بیگانه راه‌اندازی کند. 🔻کاربران این سامانه‌ی هوشمندِ پارسی‌انجمن نوشته‌ها (از یک واژه تا نوشته‌ای بلند) را به سامانه می‌سپارند و سامانه آن را به پارسیِ روان و خوش‌خوان و نزدیک به سره بازمی‌نویسد، بی ‌آن ‌که معنی یا آهنگِ سخن دگرگون شود.   پارسی‌انجمن در این راه نیازمندِ همکاری با ویژه‌کارانی در زمینه‌های زیر است: 🔻مهندسِ هوشِ زبانی و پردازشِ زبان: طراحیِ روندِ بازنویسی، دستور‌نویسی، پیوند با هوشواره‌‌ و بهبودِ برون‌دادها 🔻سازنده‌ی پس‌سازه و API: ساختِ سرور، پایگاهِ داده، API و زیرساختِ سامانه 🔻سازنده‌ی پیش‌سازه و رابطِ کاربر: طراحی و ساختِ تارنما و تجربه‌ی کاربری   🔻ویژه‌کارانی که در زمینه‌های بالا توانمندند و نیز به پاسداری و پالایشِ زبانِ پارسی دلبستگی دارند، می‌توانند درخواستِ همکاریِ خود را به شناسه‌ی تلگرام (https://t.me/ParsiAnjoman) یا به رایانشانیِ پارسی‌انجمن (azdaa@parsianjoman.org)  بفرستند.   🔻خواهشمندیم، در درخواستِ همکاری، جدا از نام و نامِ خانوادگی، در ۵۰ تا ۱۰۰ واژه، از چندوچونِ آروین و دانشِ خود در زمینه‌‌ای که فراخوان‌ شده بنویسید.   پارسی‌انجمن 🔻 @Parsi_anjoman

چکیدهٔ سوتای دوتیه چیگّالا (Dutiya Chiggaḷa Sutta, SN 56.48) بودا راهبان را فرا می‌خواند و با آوردن تمثیلی شگفت، ارزش فرصت کنونی برای رهایی را آشکار می‌کند. او می‌فرماید: اگر سراسر زمین به اقیانوسی پهناور بدل شود و بر روی آن اقیانوس حلقه‌ای چوبی با تنها یک…

پاتانجلی چهار گرایش کلی انسان را نیز در نظر می‌گیرد: انسان کنش‌گرا (Dynamic) → کارما یوگا انسان عاطفی (Emotional) → بهاکتی یوگا انسان رازورز (Mystic) → راجا یوگا و روش‌های وابسته مانند هاتها، نادا و کریا یوگا انسان خردگرا (Rational) → جنیانا یوگا اما هدف همهٔ این راه‌ها یکی است: ذهن باید از پراکندگی رها شود و به یک‌سوگی (Ekāgratā) برسد. پاتانجلی نمی‌گوید همهٔ روش‌ها را هم‌زمان انجام دهید؛ بلکه می‌گوید هرکس باید سادانایی را برگزیند که با سرشت، آمادگی و ظرفیت ذهنی او هماهنگ است. مانند پزشکی که برای بیماران مختلف داروهای متفاوت تجویز می‌کند، پاتانجلی نیز برای ذهن‌های متفاوت، ابزارهای متفاوت پیشنهاد می‌کند؛ اما درمان نهایی یکی است: آرامش، تمرکز و شناختِ حقیقتِ آگاهی. یک نکتهٔ مهم در تفسیر این بخش: این سوتراها در واقع پاسخ پاتانجلی به مشکل اصلی یوگا هستند: «چگونه ذهن پراکنده را به ذهن استوار تبدیل کنیم؟» و پاسخ او این است: هر دروازه‌ای که بتواند ذهن را از پراکندگی به یک‌سوگی برساند، می‌تواند سادانا باشد. برگرفته از : Four Chapters on Freedom Commentary on the Yoga Sutras of Sage Swami Satyananda Saraswati 🍃🪷

چرا پاتانجلی در یوگا سوترا ساداناهای گوناگون پیشنهاد می‌کند؟ پاتانجلی ساداناهای گوناگون را به این دلیل ارائه می‌کند که ذهن‌ها و سرشت‌های انسان‌ها متفاوت است. همهٔ سالکان از یک نقطه آغاز نمی‌کنند و همه توانایی یا گرایش یکسانی برای یک روش خاص ندارند. او در سوتراهای ۳۲ تا ۳۹ از فرگرد نخست راه‌های گوناگونی برای استوار ساختن ذهن معرفی می‌کند، مانند: ایشوارا پرانیدهانا (Īśvara-praṇidhāna) برای کسانی که گرایش ایمانی و توان تسلیم دارند. پرانایاما (Prāṇāyāma) برای کسانی که از راه کنترل پرانا می‌توانند ذهن را آرام کنند. تمرکز بر ادراک‌های حسی برای کسانی که با روش‌های ساده‌تر می‌توانند توجه را یک‌سو کنند. تمرکز بر نور درونی (Jyotiṣmatī) برای سالکانی که تجربه‌های لطیف مراقبه‌ای دارند. تمرکز بر شخص بی‌دلبستگی (Vītarāga) برای کسانی که از الگوی یک انسان کامل الهام می‌گیرند. آگاهی از خواب و رؤیا برای افراد دارای استعدادهای روانی. هر موضوع دلخواه برای مراقبه (Yathābhimata-dhyāna) برای کسانی که با یک موضوع خاص ارتباط عمیق می‌یابند.

...از راه تمرین‌های تنفسی/دم‌گستری نیرومند کند. از سرگیری خوراک، کرداری سنجیده و هدفمند بود تا او را برای مراقبه‌ بر دم و بازدم توانمند سازد، که بخشی از راه میانه است. از آنجا که خوراک به اندازه‌ی نیاز و با هوشیاری خورده می‌شد، نباید آن را کام‌خواهی از خوشی‌های تنانه دانست، و نه رنج‌تن(ریاضت‌کشی)، زیرا با چشم پوشی از خوراک رنجی درمیان نبود. بنابراین، این بی گمان راه میانه بود، بی‌ هیچ پیوندی با دو روش گزاف‌کارانه(تندروی). با بازگشت توان تنانه از راه خوردن خوراک ساده، بودای خجسته برای دستیابی به چهار جذبه (جانا) تلاش کرد و به آن‌ها رسید. این جذبه‌ها گام های نخستین یا پیش درآمد(پوبابهاگا مگا) و یا پایه‌ی مراقبه‌ی بینش هستند و بنابراین، کانون‌مندی درست (سم‌ما سامادی) را پدید می آورند که یکی از بن‌پاره‌های راه هشتگانه‌ی نجیب است. بر پایه‌یِ این بنیادِ کانون‌مندی درست، بودای خجسته با ذهنی سراسر کانون‌مند، بینش و دیدگاه درست (سما دیتی) را پرورش داد. 🍂🍁🍃 سه‌شنبه ها این کتاب را با هم در بستر گوکل میت می‌خوانیم. 🌹🍂🙏

سخنرانی ماهاسی سایادو چرخ دام‌ما برگ چهل و سوم راه میانه (The Middle Path) «ای راهبان، با پرهیز از این دو روش گزاف‌کارانه(تندروی)، تاتاگاتا(بودا) به شناخت رسوخ‌‍گرِ راه میانه دست یافته است، که بینش و دانش می‌آفریند، به آرامش، دانش برتر، روشن‌بینی و به رسیدن به نیبانا راه می برد.» با این سخنان، بودای خجسته به گروه پنج‌نفره‌ی پارسایان فهماند که پس از رها کردن دو تند روی(گزاف‌کارانه)، راه میانه‌ای را یافته است که با آن راه به بینش، دانش، آرامش و روشن‌بینی دست یافته است. از شانزده سالگی تا بیست‌و‌نه سالگی، به مدت سیزده سال، به کام‌خواهی از خوشی‌های حسی، که راه زیاده روی در پای‌بند نبودن به خودمهاری است، پرداخت. در بیست‌و‌نه سالگی، با رها کردن زندگی دنیوی، راه سستی در خودمهاری را رها کرد. پس از آن، به مدت شش سال به رنج‌تن(ریاضت‌کشی) گزاف پرداخت. پس از شش سال تمرین سخت، به هیچ دانش برتری دست نیافت، از این تمرین سودی نبرد و دریافت که راهی نادرست را پیش گرفته است. بنابراین، رنج‌تنی ها را رها کرد و خوراک ساده را از سر گرفت تا توان تنانه خود را برای دستیابی به حالات جذبه‌ای از راه ....

در Satipaṭṭhāna Sutta آمده است: «ذهنِ همراه با دلبستگی را، به‌عنوان ذهنِ همراه با دلبستگی می‌شناسد؛ ذهنِ بی‌دلبستگی را، به‌عنوان ذهنِ بی‌دلبستگی می‌شناسد.» این شیوه نشان می‌دهد که وظیفه مراقبه، دگرگون کردن تجربه نیست؛ بلکه دیدن دقیق آن است. هنگامی که ذهن به‌درستی شناخته می‌شود، سه ویژگی بنیادین پدیده‌ها آشکار می‌گردد: ناپایداری (anicca)، رنج‌آوری (dukkha) و نابی‌خویشتنی (anattā). این بینش، نه از راه اجبار، بلکه از راه مشاهده بی‌واسطه پدید می‌آید. از همین‌رو، آرامش راستین پیامد شناخت است، نه هدفی که با زور به دست آید. پس هر بار که در مراقبه متوجه شدید ذهن سرگردان شده است، آن را شکست ندانید. همان لحظه آگاه شدن از سرگردانی، خودِ آغاز بیداری است. این همان راهی است که بودا به‌سوی رهایی نشان داد.