محمود مهرمحمدی(زمانه‌ی ما)

🔴 داستان ما و هوم اسکولینگ 🔵 محمود مهرمحمدی هوم‌اسکولینگ نه یک تهدید، بلکه فرصتی است که با جایگزینی «ممنوعیت مطلق» با «آزادی مشروط» و ایجاد اکوسیستم‌های حمایتی، می‌تواند کیفیت آموزش و عاملیت خانواده‌ها را همزمان ارتقا دهد. 🔻 مطالعه متن کامل در: https://farsnews.ir/TrainingWindow_Life/1786389620185586006/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A7-%D9%88-%D9%87%D9%88%D9%85-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86%DA%AF پنجره تربیت فارس https://farsnews.ir/TrainingWindow_Life 🔺 نهضت اجتماعی تحول تعلیم و تربیت ایران https://ble.ir/iran_edu_evol_social_movement

📜 ده محور «منشور انقلاب نوین در #نظام_آموزشی» به روایت: «دکتر محمود مهرمحمّدی» 5⃣ پرورش #خرد_فناورانه یا #خرد_تکنولوژیک کاری از: مؤسسه آینده‌نگاری آموختن (#مانا) دست‌اندرکاران: ⚒مدیر تولید: شهاد زمانی ✍به اهتمام: محمد امین سیبویه 🎤گوینده: نسیم افضلی 🎞تدوین: محمدطاها رحیمی 🪄لوگوتایپ: محمدرضا فرزانگان #دکتر_مهرمحمدی #نوآوری_آموزشی #مدرسه_فردا #آینده_نگاری #سیاستگذاری_آموزشی #ظرفیت_ذهنی #هوش_روایی #هوش_داستانی #تخیل #خلاقیت #مهارت‌های_زندگی @ayandehnegariamookhtan

حتی با سفر اربعین رفتن وزیر امور خارجه در این مقطع حساس کشور، باز هم وقتی این خبر رو دیدم اول فکر کردم فیکه؛ بعد دیدم نه، ظاهراً شرایط اضطراری و جنگی کشور فیک شده! کاش یک نفر به وزیر بگوید اگر لباس خود امام حسین(ع) را هم تن کند، برای آنهایی که فحش ‌می‌دهند و قوطی پرتاب می‌کنند فرقی ندارد! مگر وزیر فرهنگ است؟ بیخیال این نمایش‌ها بشود، و وظیفه خودش را انجام بدهد... @yaser_arab57

سوای پیاژه، یه نفر دیگه که خیلی جدی این سوال رو وسط گذاشته و درموردش بحث کرده، ژان ژاک روسو هستش. ‌ یکی از مهم‌ترین حرف‌های روسو این بود که کودک، یه بزرگسالِ کوچک‌شده نیست. یعنی کودکی فقط یه مرحله ناقص نیست که باید هرچه زودتر ازش رد بشیم تا بچه شبیه ما فکر کنه. ‌ بچه در هر دوره، شکل خاص خودش رو برای دیدن، فهمیدن و ارتباط گرفتن با جهان داره. ‌ روسو رشد رو تا حدی شبیه رشد یه نهال می‌دید. ما می‌تونیم خاک رو بهتر کنیم، نور و آب رو تنظیم کنیم و شرایط رو بسازیم؛ ولی نمی‌تونیم شاخه رو بکشیم که زودتر قد بکشه ‌ هم روسو و هم پیاژه، دو نفری هستن که توی #اپیزود_بیست‌ویکم مفصل درمورد ایده‌هاشون صحبت کردیم به نظرم شنیدن این اپیزود، هم برای معلما و هم برای والدین می‌تونه خیلی جذاب باشه ... ‌ #پادکست_تخته‌سیاه👇👇 @takhtesiah_podcast

🔻فهرست مطالب و مقدمه کتاب👇

⭐ چطور مرور ادبیات بنویسیم؟ از این دوتا هوش مصنوعی استفاده کن! در این ویدیو به معرفی دو هوش مصنوعی مهم و کاربردی در نگارش مرور ادبیات، یافتن منابع واقعی و قالب اولیه مقاله میپردازیم. ✅ بخشی از دوره جامع هوش‌مصنوعی در پژوهش 🔹 تلگرام . یوتیوب . توییتر . لینکدین هوش‌مصنوعی در پژوهش، برگزارکننده دوره‌های آموزشی هوش‌مصنوعی

ائتلاف‌های تازه و ضرورت بازنگری در دیپلماسی همسایگی ایران 🖊محمد حسن رادمنش صرف‌نظر از اینکه توافق دفاعی عربستان، ترکیه و پاکستان تا چه اندازه عملیاتی شود، نفس شکل‌گیری چنین همگرایی‌هایی حامل یک پیام راهبردی برای ایران است محیط پیرامونی کشور در حال بازآرایی است و حلقه تعاملات امنیتی میان برخی همسایگان، فشرده‌تر از گذشته می‌شود. این تحول را همچنین می‌توان در چارچوب راهبرد آمریکا برای واگذاری بخشی از بار امنیتی منطقه به متحدان خود و شکل‌دهی به شبکه‌ای از ائتلاف‌های همسو در پیرامون ایران نیز تحلیل کرد؛ راهبردی که هدف آن، افزایش قدرت مهار و موازنه بدون نیاز به حضور مستقیم و پرهزینه واشنگتن است. اگر این روند ادامه یابد، ایران بیش از گذشته با خطر کاهش عمق راهبردی و افزایش فشارهای سیاسی و امنیتی در محیط پیرامونی خود مواجه خواهد شد. حتی اگر این آرایش جدید مستقیما برای تقابل با ایران طراحی نشده باشد، در عمل می‌تواند قدرت مانور تهران را محدودتر کند و بر پیچیدگی محیط امنیتی کشور بیفزاید. البته این ائتلاف نیز با محدودیت‌های مهمی روبه‌رو است. اقتصاد هر سه کشور به ثبات منطقه و امنیت انرژی وابسته است و افکار عمومی، به‌ویژه در پاکستان و تا حد زیادی در ترکیه، نسبت به هرگونه همسویی آشکار با سیاست‌های آمریکا و اسرائیل حساسیت قابل توجهی دارد. این واقعیت، هزینه هرگونه رویارویی مستقیم با ایران را برای دولت‌های عضو افزایش می‌دهد و دامنه تصمیم‌گیری آنها را محدود می‌کند. اما وجود این محدودیت‌ها نباید موجب غفلت ایران از تحولات پیرامونی شود. برعکس، این شرایط ضرورت بازنگری در دیپلماسی همسایگی را دوچندان می‌کند. تجربه روابط بین‌الملل نشان داده است که هیچ کشوری با تنش هم‌زمان با بخش قابل توجهی از همسایگان خود، نمی‌تواند جایگاه باثباتی در معادلات منطقه‌ای داشته باشد. امروز بیش از هر زمان دیگری، ایران به یک دیپلماسی هوشمند، فعال و تنش‌زدا در قبال همسایگان خود نیاز دارد؛ دیپلماسی‌ای که ضمن حفظ مؤلفه‌های بازدارندگی، مانع از آن شود که اختلافات دوجانبه به ائتلاف‌های چندجانبه علیه منافع ملی ایران تبدیل شوند. قدرت واقعی، تنها در توان نظامی خلاصه نمی‌شود هنر سیاست خارجی آن است که اجازه ندهد رقبای پراکنده، به جبهه‌ای منسجم تبدیل شوند و هزینه‌های ژئوپلیتیکی کشور، بیش از ظرفیت‌های آن افزایش یابد. https://ble.ir/mohammadhasanradmanesh

با احترام، به آگاهی می‌رسانم که مقاله مورد اشاره به زودی در کانال تربیت ایران‌نگر منتشر می‌شود https://t.me/drmo_edu

✍یادداشت خانم دکتر پرنیان تقی‌پور 🔸️دانش‌آموخته رشته مطالعات برنامه درسی سخنان وزیر محترم آموزش و پرورش را شنیدم و با خود اندیشیدم: این سخنان چه چیزی را به دانسته های ما افزوده است که پیش از این نمی‌دانستیم؟ اینکه آموزش و پرورش با کمبود منابع مالی، نیروی انسانی و امکانات روبرو است، واقعیتی است که سال هاست درباره آن گفته و نوشته می شود. بنابراین، بیان این واقعیت نه کشف تازه ای است و نه به تنهایی گرهی از مشکلات نظام آموزشی می‌گشاید. پرسش اساسی این است که آیا بیان این محدودیت ها صرفا توصیف وضع موجود است یا توجیه آن؟ اگر قرار باشد هر کاستی را به کمبود امکانات نسبت بدهیم، آیا باید وضعیت موجود را امری اجتناب پذیر بدانیم  و به آن تن دهیم؟ اگر چنین باشد اساسا نقش مدیریت و سیاست گذاری در نظام آموزشی چیست؟ واقعیت آن است که وضعیت امروز نظام اموزشی، حاصل مجموعه‌ای از تصمیم‌ها، سیاست‌ها و عملکردهایی است که طی سال ها شکل گرفته‌اند. از این رو، نخستین وظیفه مدیران، شناسایی نقاط ضعف، اصلاح سیاست ها و تلاش برای برطرف کردن موانع در حد اختیارات و امکانات موجود است. هیچ مدیری نمی تواند منتظر فراهم شدن شرایط ایده‌آل بماند و تا آن زمان مسئولیت بهبود وضعیت را به تعویق بیندازد. ضعف پاسخگویی، یکی از مهم ترین عواملی است که به‌تدریج برخی مسئولان را از جایگاه پاسخ‌گو به جایگاه طلبکار منتقل کرده است.  تا زمانی که بتوان همه مشکلات را به کمبود منابع، امکانات و نیروی انسانی نسبت داد، چرا باید درباره آنچه در حوزه اختیار و مدیریت خودمان قرار دارد پاسخ‌گو باشیم؟ مگر در تمام این سال ها، این شیوه کم‌هزینه‌ترین راه برای گریز از مسئولیت نبوده است؟ به حکم عقل، تا زمانی که روشی کارآمد است و هزینه‌ای برای مسئول ایجاد نمی کند، چه دلیلی دارد آن را با روشی جایگزین کند که مستلزم پذیرش نقد و مسئولیت پذیری باشد؟ طبیعی است که هر مدیری ترجیح دهد محدودیت‌های بیرونی را برجسته کند تا ناگزیر نباشد درباره تصمیم ها و عملکردهای خود توضیح دهد. پیامد این رویکرد آن است که مسئول، به تدریج خود را نه در جایگاه پاسخ‌گو، بلکه در جایگاه منتقد می‌نشاند. کافی است از مشکلات بپرسید، گاهی فهرستی بلندتر از گلایه‌های مردم پیش‌رویتان می‌گذارد. گویی او نیز یکی از شاکیان وضع موجود است. تفاوت اینجاست که مردم از جایگاه شهروندی گلایه می‌کنند، اما مسئول از جایگاه کسی سخن می گوید که اختیار، مسئولیت و امکان تصمیم گیری را برای حل همین مشکلات در اختیار دارد. پرسش اینجاست که یک مسئول تا کجا حق دارد در جایگاه منتقد بایستد؟ مگر نه اینکه با اعتماد نظام، مسئولیت اداره بخشی از امور را پذیرفته است؟ اگر قرار است همان سخنانی را تکرار کند که سال ها منتقدان گفته‌اند، تفاوت میان جایگاه مسئول و منتقد در چیست؟ واقعیت آن است که منتقد شدن یک مسئول، گاه ساده‌ترین راه برای فاصله گرفتن از مسئولیت است. او با نقد وضع موجود، خود را در کنار مردم قرار می‌دهد، اما هم زمان از اختیارات و جایگاه مدیریتی خود نیز بهره‌مند است. به این ترتیب هم نقش منتقد را ایفا می‌کند و هم جایگاه مسئول را حفظ. وضعیتی که با منطق مسئولیت پذیری سازگار نیست. سخن پایانی اینکه هیچ کس منکر تاثیر کمبود منابع و امکانات نیست، اما مگر فلسفه مدیریت چیزی جز تدبیر در دل همین محدودیت هاست؟ اگر قرار باشد هر کاستی صرفا با ارجاع به کمبود امکانات توضیح داده شود، دیگر چه ضرورتی برای پذیرش مسئولیت و پاسخ‌گویی باقی می ماند؟ مدیر، زمانی معنای واقعی مدیریت را محقق می‌کند که با وجود دشواری ها، مسئولیت عملکرد خود را بپذیرد و برای اصلاح وضعیت، برنامه ای روشن، عملی و قابل اجرا داشته باشد.

ممنون از نوجه شما. نشانه‌ای از پویایی یک مجموعه‌ی فکری🙏 اما هنوز به‌گمان بنده مدیری که تنها منتطر گشایش و تغییر در متغیرهای برون‌سازمانی است، پرسش درباره کیفیت و عملکرد را با صراحت موکول به رفع موانع بیرونی می‌داند و حتی پرسش‌کننده را با خطاب و عتاب از پرسش نهی می‌کند، از برچسب بن‌بست‌بینی رهایی نتواند یافت!!! گیرم شما این مصاحبه را تاکتیک وزیر می‌انگارید. اما من نیت‌خوانی نمی‌کنم و مخاطبان یادداشتم را به نص مصاحبه ارجاع می‌دهم. ارادت🌺🌺🌺 🔻پاسخ کوتاه من به نقد دکتر قاسم یزدان‌پناه ☝️☝️☝️

*«در دفاع از نارضایتی صادقانه وزیر آموزش و پرورش ( نقدی بر یادداشت «مسندنشینی و بن‌بست‌بینی») ✍ دکتر قاسم یزدان‌پناه * نوشته‌ی دکتر مهرمحمدی را با دقت خواندم. ایشان از جایگاه یک استادِ نظریه‌پردازِ مطالعات برنامه‌درسی، پرسشِ اخلاقیِ مهمی را مطرح کرده‌اند: «آیا نشستن بر مسند حکمرانی، با ادعای بن‌بست، تناقض ندارد؟» به‌گمانِ من، پاسخِ این پرسش را باید در یک کلمه جست: «تشخیص»؛ نه «بن‌بست». اجازه دهید با صراحتِ یک کارشناسِ مدیریتِ دولتی و رفتارسازمانی بگویم: اظهارِ نارضایتیِ وزیر، عینِ واقع‌بینیِ راهبردی است، نه فرار از پاسخگویی. دکتر مهرمحمدی میان «گزارشِ وضعیت موجود» و «تسلیم‌شدن در برابر وضعیت موجود» خلط کرده‌اند. وزیر نگفته «کاری نمی‌شود کرد»؛ او با صراحت گفته «با این منابعِ ناچیز، توقعِ کیفیتِ جهانی، ستم به معلم و ستم به دانش‌آموز است.» مگر می‌شود با دست‌های خالی، کلاسِ ۴۰ نفره را به کلاسِ ۲۰ نفره تبدیل کرد؟ مگر می‌شود با حقوقِ نازل، معلمِ باانگیزه داشت؟ این حرفها، بن‌بست نیست؛ این «فریادِ مظلومانه‌ی یک مدیرِ درمانده‌درمانگر» است که دارد سقفِ شیشه‌ایِ نظام‌بودجه‌ریزی را به سرش می‌شکند تا صدایِ آن به گوشِ نهادهای بالادستی و تصمیم.گیران برسد. اینجا پای یک اصلِ طلایی در حکمرانی به میان می‌آید: «قدرتِ مدیر، فقط در اختیاراتِ قانونی او خلاصه نمی‌شود؛ گاهی قدرتِ او در صدایِ رسا و التماسِ هوشمندانه‌اش برای جلبِ منابع است.» اگر وزیر در آن مصاحبه لبخند می‌زد و می‌گفت «اوضاع عالی است»، آنگاه حق با دکتر مهرمحمدی بود؛ چراکه او با آرایشِ دروغینِ آماری، مردم را به خوابِ غفلت می‌برد. اما او شجاعانه گفت «وضعیت فاجعه است». این شفافیت، مصداقِ بارزِ پاسخگوییِ ترازِ نوین است، نه بن‌بست‌بینی. درباره‌ی بخشِ اخلاقیِ یادداشت که می‌گوید «اگر گره کور است، میدان را واگذار کن»، باید گفت که این توصیه، در شرایطِ عادیِ یک سازمانِ خصوصی درست است، اما در مدیریتِ کلانِ یک نهادِ عمومیِ بیش از صدساله با انبوهی از قوانینِ دست‌وپاگیر، واگذاریِ میدان، عینِ فرار از تکلیف است. مگر نه‌اینکه دکتر مهرمحمدی خودشان به ضرورتِ «ارتفاع گرفتن» اشاره می‌کنند؟ خب، وزیرِ فعلی با این اظهارنظرِ جنجالی، دقیقاً دارد از ارتفاعِ یک «مدیریتِ شبکه‌ای» استفاده می‌کند؛ یعنی با فعال‌سازیِ افکارِ عمومی، به دنبالِ تغییرِ الگویِ تخصیصِ منابع در سطحِ کلانِ کشور است. در عینِ حال، برای منصف‌بودن، یک نکته‌ی ظریف را نباید نادیده گرفت: لحنِ توأم با «غیظ» شاید بهترین زبانِ گفتگو با رسانه نباشد. وزیرِ خردمند می‌توانست با اتکا به آمارِ دقیقِ سرانه‌ی آموزشیِ ایران در مقایسه با ترکیه یا کره‌ی جنوبی، این پیام را با لحنی سردتر و کارشناسی‌تر منتقل کند. اما آیا این ضعفِ لحن، ارزشِ محتوایِ حقیقت‌گویانه‌ی او را کم می‌کند؟ به‌گمانِ من، خیر. در پایان، باید از دکتر مهرمحمدی به‌خاطرِ طرحِ این بحثِ ضروری تشکر کرد؛ اما نقدِ من این است که ایشان، وزیر را با «قدرتِ مطلق» اشتباه گرفته‌اند. وزیرِ آموزش‌وپرورش در ساختارِ فعلی، بیش‌تر شبیه به «سکان‌داری» است که در طوفان، سکان را محکم گرفته، اما پاروها دستِ دولت و مجلس و دیگران است. پس بیایید از وزیرِ ناراضی تشکر کنیم که به‌جای پنهان‌کاری، آینه‌ی شکسته‌ی نظامِ آموزشی را به‌رُخِ ما کشید. کسی که از عمقِ فاجعه با خبر است، به درمانِ آن امیدوارتر از کسی است که فاجعه را زیبا جلوه می‌دهد. به‌یاد داشته باشیم که «اولینِ گامِ خروج از تاریکی، فریاد زدن است، نه خاموشیِ دیپلماتیک.» این وزیر، آن فریاد را سر داده؛ حالا نوبتِ ما و نهادهای بالادستی است که به آن پاسخ دهیم.

وزیر باید پاسخ‌گو باشد، نه مطالبه‌گر نقد سخنان وزیر آموزش‌وپرورش از منظر حکمرانی مطلوب نویسنده: محرم آقازاده در ویدئوی منتشرشده، خبرنگاری از وزیر آموزش‌وپرورش می‌پرسد آیا کیفیت آموزش در ایران در سطح استانداردهای جهانی قرار دارد. وزیر با صراحت پاسخ می‌دهد: «طبیعی است که نیست.» او سپس پایین‌بودن سرانه آموزشی، کمبود منابع مالی، فقدان استانداردهای مناسب نیروی انسانی و وجود کلاس‌های ۳۵ تا ۴۰ نفره را از دلایل این وضعیت معرفی می‌کند. آنچه وزیر بیان می‌کند، از نظر تشخیص برخی مشکلات اساسی نظام آموزشی، نادرست نیست؛ اما پرسش مهم‌تر این است که آیا یک وزیر می‌تواند در برابر مشکلات حوزه تحت مدیریت خود، صرفاً در جایگاه منتقد یا مطالبه‌گر ظاهر شود؟ اگر این سخنان از زبان یک معلم، مدیر مدرسه، پژوهشگر یا فعال صنفی مطرح می‌شد، می‌توانست نمونه‌ای روشن از مطالبه‌گری حرفه‌ای و اجتماعی باشد. معلمان و خانواده‌ها حق دارند درباره تراکم کلاس‌ها، کمبود تجهیزات، پایین‌بودن سرانه آموزشی، نابرابری منطقه‌ای و کاهش کیفیت آموزش پرسش کنند. اما وزیر آموزش‌وپرورش در جایگاهی متفاوت قرار دارد. او بالاترین مقام اجرایی نظام آموزش عمومی کشور، عضو هیئت دولت و مسئول سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی، بودجه‌خواهی، تخصیص منابع و نظارت بر عملکرد وزارتخانه است. بنابراین، جامعه از او انتظار ندارد فقط مشکلات را تشخیص دهد؛ بلکه انتظار دارد درباره اقداماتی که برای حل آنها انجام داده است، پاسخ‌گو باشد. از منظر حکمرانی مطلوب، پاسخ‌گویی صرفاً به معنای حضور در برابر رسانه و بیان مشکلات نیست. پاسخ‌گویی یعنی مقام مسئول توضیح دهد چه تعهداتی داشته، چه تصمیم‌هایی گرفته، چه منابعی در اختیار داشته، چه نتایجی به دست آورده و چرا در برخی زمینه‌ها موفق نشده است. در چارچوب حکمرانی مطلوب، شفافیت، پاسخ‌گویی، مسئولیت‌پذیری، اثربخشی، مشارکت، عدالت و حاکمیت قانون به یکدیگر وابسته‌اند. مدیری که فقط از کمبودها سخن می‌گوید، اما برنامه، شاخص، زمان‌بندی و گزارش عملکرد ارائه نمی‌کند، هنوز وارد مرحله واقعی پاسخ‌گویی نشده است. البته منصفانه نیست همه مشکلات انباشته‌شده آموزش‌وپرورش را به شخص وزیر فعلی نسبت دهیم. بسیاری از این مشکلات حاصل چندین دهه سیاست‌گذاری ناپایدار، بودجه‌ریزی نامتناسب، تغییرات پی‌درپی مدیریتی، توزیع ناعادلانه امکانات، ضعف برنامه‌ریزی نیروی انسانی و کم‌توجهی دولت‌های مختلف به آموزش عمومی است. بااین‌حال، باید میان «مقصر بودن» و «پاسخ‌گو بودن» تفاوت قائل شد. ممکن است وزیر فعلی مسبب تاریخی همه مشکلات نباشد، اما به دلیل مقام و اختیارات خود، در برابر وضعیت کنونی مسئولیت نهادی دارد. مسئولیت نهادی به این معناست که او باید مشکلات را به برنامه اجرایی تبدیل کند، درباره میزان پیشرفت برنامه‌ها گزارش دهد و محدودیت‌های خارج از اختیار وزارتخانه را نیز به‌صورت مستند و شفاف توضیح دهد. در سخنان وزیر، عبارت‌هایی مانند «منابع کافی نداریم»، «استاندارد لازم را نداریم» و «بروید سرانه دانش‌آموز ایرانی را با دنیا مقایسه کنید» شنیده می‌شود. این شیوه بیان، وزیر را در جایگاه ناظری بیرون از ساختار دولت قرار می‌دهد؛ گویی او نیز مانند یک شهروند یا خبرنگار فقط شاهد مشکلات است. درحالی‌که تولید و انتشار داده‌های معتبر، یکی از وظایف اصلی وزارتخانه است. این مردم و خبرنگاران نیستند که باید در میان منابع پراکنده به دنبال رقم واقعی سرانه دانش‌آموز، تعداد کلاس‌های پرتراکم یا میزان کمبود معلم بگردند. وزارت آموزش‌وپرورش باید این اطلاعات را به‌صورت منظم، دقیق و قابل راستی‌آزمایی منتشر کند. به‌جای توصیه به مردم برای مقایسه وضعیت ایران با جهان، وزیر باید خود توضیح دهد سرانه آموزشی هر دانش‌آموز چقدر است، با چه استاندارد یا گروهی از کشورها مقایسه شده، شکاف موجود چه اندازه است و وزارتخانه در چه بازه زمانی قصد دارد این فاصله را کاهش دهد. او باید اعلام کند چه میزان بودجه درخواست کرده، چه مقدار تصویب و تخصیص یافته و منابع موجود دقیقاً در چه حوزه‌هایی هزینه شده است. شفافیت هنگامی معنا پیدا می‌کند که مردم بتوانند میان منابع مصرف‌شده، برنامه‌های اجراشده و نتایج حاصل‌شده ارتباط برقرار کنند. در موضوع تراکم کلاس‌ها نیز صرف گفتن اینکه کلاس‌های ۳۵ یا ۴۰ نفره وجود دارد، کافی نیست. وزیر باید مشخص کند چه تعداد دانش‌آموز در چنین کلاس‌هایی تحصیل می‌کنند، این کلاس‌ها بیشتر در کدام استان‌ها و مناطق قرار دارند، استاندارد مطلوب وزارتخانه چیست و برای کاهش تراکم چه برنامه‌ای در نظر گرفته شده است. آیا کمبود فضای آموزشی عامل اصلی است یا کمبود معلم؟ چه تعداد کلاس جدید و چه تعداد نیروی انسانی مورد نیاز است؟ اعتبار لازم چقدر است؟ چه بخشی از این برنامه در سال جاری اجرا خواهد شد؟ بدون پاسخ به چنین پرسش‌هایی، بیان مشکل بیشتر به توصیف وضعیت شباهت دارد تا مدیریت آن.

*🎙️اپیزود دوازدهم: آزادی در کلاس درس مگه میشه با آزادی دادن به بچه‌ها، اونا رو توی مدرسه و کلاس‌درس مدیریت کرد؟ * از حرفای شهید بهشتی در کتاب نقش آزادی در تربیت کودک تا حرفای آلیسون گوپنیک توی کتاب باغبان و نجار رو به دنبال جواب این سوال، بررسی کردیم. *به نظرم شنیدن این اپیزود، در دنباله بحث امروز، می‌تونه براتون جذاب باشه...* نسخه کامل #اپیزود_دوازدهم رو با زدن لینک زیر بشنوید👇👇 https://tarbiapp.com/takhtesiah/podcast.html @takhtesiah_podcast

📜 ده محور «منشور انقلاب نوین در #نظام_آموزشی» به روایت: «دکتر محمود مهرمحمّدی» 4⃣ فراگرفتن زیست اخلاقی و اجتماعی با #تکنولوژی کاری از: مؤسسه آینده‌نگاری آموختن (#مانا) دست‌اندرکاران: ⚒مدیر تولید: شهاد زمانی ✍به اهتمام: محمد امین سیبویه 🎤گوینده: نسیم افضلی 🎞تدوین: محمدطاها رحیمی 🪄لوگوتایپ: محمدرضا فرزانگان #دکتر_مهرمحمدی #نوآوری_آموزشی #مدرسه_فردا #آینده_نگاری #سواد_دیجیتال #سیاستگذاری_آموزشی #مهارت‌های_زندگی @ayandehnegariamookhtan

مصاحبه اخیر وزیر محترم آموزش‌و‌پرورش در باب کاستی‌ها و جایگاه آموزش عمومی ایران

مصاحبه اخیر وزیر محترم آموزش‌و‌پرورش در باب کاستی‌ها و جایگاه آموزش عمومی ایران

🔻 شماره چهارم مجله مطالعات برنامه درسی در تربیت و بالندگی معلم منتشر شد: بازنگری بر مفهوم و ابعاد عمل‌ تأملی معلمان: یک فراترکیب مفهومی مسعود رامرودی، خلیل غلامی و یحیی معروفی تأثیر تدریس مبتنی بر رویکرد واقعیت‌مدار بر حل مسائل ریاضی پایه ششم ابتدایی مریم موسوی پاکدل طرقبه، حسین جعفری ثانی، مرتضی کرمی و محمدحسین بهرامی رویکرد کوچینگ‌محور در تربیت و توسعه حرفه‌ای معلمان: تحلیل بیبلیومتریک روندها و چشم‌اندازها سمیه مهدی، مهدی شریعتمداری و حسن‌رضا زین آبادی تحلیل عوامل مؤثر بر سواد چندفرهنگی معلمان در نظام آموزشی عمومی ایران مهدی محمودی، پیمان صدفی و زهرا نیک‌خواه تبیین نقش مشاهده تأملی در تکوین هویت حرفه‌ای و آمادگی دانشجومعلمان ام‌البنین احمدی‌حاجی، سعیده افصلی و بهناز بهادری تحلیل نگرش معلمان ابتدایی نسبت به ارزشیابی کیفی-توصیفی و راهکارهای ارتقای آن (مطالعه موردی: استان البرز) علی صحبتلو 📍سایت فصلنامۀ مطالعات برنامه درسی در تربیت و بالندگی معلم: https://www.jcstedicsa.ir