دبی فورد

عذر آوردن و بهانه جویی کاری خود به خودی ست و به هیچ تفکر و خلاقیتی نیاز ندارد. بسیاری از ما چنان به بهانه هایمان خو گرفته ایم که حتی متوجه نیستیم که آنها عذر و بهانه ای بیش نیستند. آنها خود را به شکل حقیقت زندگی مان به ما نشان می دهند. اما این واقعیت را از من بشنوید؛ بهانه ها حقیقت ندارند! تمامی ما این عذر و بهانه ها را داریم، تمامی ما از این ابزار استفاده می کنیم و تمامی ما وانمود می نماییم به علت آنهاست که ناتوان شده ایم. اما اگر قرار است بهترین سال زندگی مان را داشته باشیم، باید همه بهانه هایی را که تا کنون به کار می بردیم، کنار بگذاریم. باید این پرسش بنیادین را از خودمان بپرسیم : «آیا می خواهم با والاترین تصویری که از خودم دارم هماهنگ شوم، یا می خواهم با بهانه هایم منطبق باشم؟» دبی فورد بهترین سال زندگی ص 70

سلام دوستان گرامی 🌹 برای کمک به 5 خانواده نیازمند در تأمین مواد غذایی، نیازمند همراهی و یاری شما عزیزان هستم. این خانواده ‌ها در شرایط بسیار دشوار معیشتی قرار دارند؛ یکی از آن ‌ها خانواده‌ای است که خانم 29 ساله آن با بیماری مزمن دست‌ و پنجه نرم می‌ کند و به‌ دلیل شرایط مالی، امکان تهیه منظم داروهای ضروری خود را ندارد. خانواده های دیگر نیز با مشکلات معیشتی و اجاره ‌خانه در پرداخت آن رو به ‌رو هستند و در معرض فشار شدید صاحب خانه قرار دارد دوستان عزیزم افزایش شدید هزینه‌های زندگی، این خانواده‌ ها را در تأمین ابتدایی‌ ترین نیازها با دشواری جدی رو به‌ رو کرده است. روزانه درخواست‌ های متعددی برای کمک دریافت می‌ شود، اما بدون حمایت شما همراهان نیک‌ اندیش، امکان پاسخ‌ گویی به این نیازها وجود ندارد. در صورت تمایل و توانایی، خواهشمند است حتی با مبالغ اندک در این امر انسانی مشارکت فرمایید تا بتوانیم گامی هر چند کوچک در کاهش آلام این خانواده‌ ها برداریم. 6104 3375 4205 0339 بانک ملت به نام حسین اکبرلو پیشاپیش از حسن توجه، همدلی و حمایت ارزشمند شما صمیمانه سپاسگزارم 🌹❤️

وقتی با گذشته به صلح نرسیده باشید، هر جا بروید، آن را با خود می کشید، آن را به عنوان نقطه مرجعی برای آن کسی که هستید و آنچه فکر می کنید، باور دارید و انتخاب می کنید، به کار می برید. ندانسته در تجربه های گذشته خود فرو می روید و معمولا همان تجارب به شما می گویند چه کارهایی را می توانید انجام دهید یا ندهید. به جای آن که در این لحظه حضور داشته باشید و به آینده ای بنگرید که شما را به شور و شوق می آورد، می نشینید و به همان گفت و گوهای قدیمی که در سر شما دور می زنند، گوش می دهید. پس در حالی که برای تصمیم گیری در باره آن که کیستید و چه کارهایی می توانید انجام دهید، به گذشته رجوع می کنید و حتی این موضوع را نمی دانید، چگونه انتظار دارید آینده تفاوتی کلی با گذشته شما داشته باشد؟ در این لحظات تعیین کننده که به همه شجاعت، توان و بالاترین بینش خود در باره خودتان نیاز دارید، محدودیت های گذشته تان را به این لحظه می آورید و سپس آنها را به آینده فرامی افکنید دبی فورد شجاعت ص 161 و 162

دست و دلبازی حقیقی در خلوت جهان درونی ما آغاز می شود و مانند هر چیز دیگری باید از خانه به راه بیفتد. وقتی نسبت به خودمان گذشت داریم، احساس می کنیم با ارزش و معتبر هستیم و زمانی که احساس ارزش و اعتبار می کنیم، خود به خود خیر بیش تری را از هستی به زندگی خود جذب می نماییم. هنگامی که از نو به دست و دلبازی ذاتی هستی متصل می شویم، به گونه ای طبیعی دل هایمان گشوده تر می شوند و از دادن و گرفتن آسوده خاطر هستیم. به این ترتیب پرورش دست و دلبازی شخصی به ما کمک می کند تا دریابیم چگونه با اعضای خانواده، دوستان، آشنایان و بیگانگان به گونه ای اصیل رفتاری همراه با گذشت داشته باشیم. دبی فورد چرا آدم های خوب کار های بد می کنند ص 197

هنگامی که دیگران را قضاوت می کنید، در واقع خودتان را قضاوت می کنید. البته شما می کوشید با این گمان که دیگران نقص دارند، خودتان را تسکین دهید. شما از طریق این شیوه پیچیده، از احساس هایتان فرار میکند و از ویژگی،هایی که در خود دارید و نمی پسندید، رو بر میگردانید. این فکر که این ویژگیها در شما وجود داشته باشند، شما را دچار درد و احساس خجالت میکند‌. حتی تصورش هم برایتان ممکن نیست. دیدن آن ویژگی ها در شخص دیگر، به شما امکان میدهد تا تنفرتان را از آن ویژگی ها ابراز کنید. به جای آن که نسبت به خودتان احساس خشم، ترس، سرخوردگی یا ناامیدی کنید، این احساسها را به کسی دیگر نسبت می دهید ریشه قضاوت، این موضوع است. اگر ویژگی هایی که شما از آنها نفرت دارید، در وجودتان نبود، هیچ گونه واکنش احساسی نسبت به آنها نداشتید. برای نمونه، تقلب، حرص، آز، شهوت، حساس،نبودن و کاستی های دیگر را در دیگران تشخیص می دادید، اما بدون قضاوت کردن، رفتار مناسب را بر می گزیدید، آن گاه شما به شخص غیر قابل اعتماد، اعتماد نمی کردید و از کسی که حساس نیست، انتظار حساس بودن نداشتید، اما رفتار آنها آرامشتان،را به هم نمیزد، هنگامی که به برخی ویژگی ها، واکنش عاطفی نشان میدهید و به بعضی دیگر چنین واکنشی ندارید، میتوانید تشخیص دهید آن ویژگی هایی را،که شما را ناراحت کرده اند، در خود دارید هر چند هنوز از وجودشان آگاه نباشید. گری زوکاو قدرت حقیقی ص 284

تسليم، یعنی رها کردن مقاومت ذهنی - احساسی در برابر آنچه هست، نیز دروازه ورود به آشکارنشده می باشد. دلیل آن بسیار ساده است، زیرا مقاومت درونی، شما را از دیگران، خودتان و جهان پیرامونتان جدا می سازد. مقاومت درونی، احساس جدایی را که «من درونی» برای بقای خود به آن متکی است تقویت می کند. هر چه احساس جدایی قوی تر باشد، بیشتر به آشکارشده، یعنی «جهان اَشکال جدا» یا تکرات، وابسته می شوید و هر چه بیشتر به جهان ماده دلبسته باشید، هویت ظاهری، یعنی یکی دانستن خویش با شکل، محکم تر و نفوذناپذیرتر می گردد. آنگاه دروازه بسته است و شما از بعد درونی و بعد ادراک بریده شده اید. در حالت تسلیم، هویت ظاهری، نرم تر و چنان «شفاف» می شود که آشکارنشده می تواند از طریق شما بدرخشد. اکهارت تله نیروی حال ص161

هنگامی که تسلیم می شویم و رها می کنیم، باید از شغل مدیریت کل جهان استعفا بدهیم. باید حواسمان به کار خودمان باشد. باید این باور را کنار بگذاریم که همه چیز در اختیار ماست. باید نیروی خود را بر این لحظه متمرکز کنیم و تسلیم مسیری شویم که شاید حتی ندانیم به چه مقصدی می رسد. دشوارترین بخش واگذاری زندگی مان به نیرویی بزرگ تر از خودمان و انتخاب تسلیم به جای کنترل، این است که باید از این موقعیت نخوت آمیز استعفا دهیم. باید از انجام کارها به شیوه خودمان، یعنی تلاش برای کنترل وضعیت ها و شرایط زندگی مان دست بکشیم. باید باورهایی را که گمان می کردیم حقیقت دارند، رها کنیم. حقیقت این است که واقعا نمی دانیم هستی، ما را به سوی چه مقصودی پیش می راند. اما این مقصد هر کجا باشد، باور دارم بسیار مهم است درنگ کنیم و به زمزمه های آسمانی که با صداهای گوناگون بیان می شود، گوش دهیم. هر بار همه فعالیت ها و به ویژه، فعالیت ذهن ما متوقف شود . چرا که ذهن مان نمی تواند ما را به مقصود دلمان برساند - صدای شجاعت، صدای آینده ای جدید، صدای بزرگی ما پنهانی وارد می شود دبی فورد شجاعت ص 126

هنگامی که تسلیم می شویم و رها می کنیم، باید از شغل مدیریت کل جهان استعفا بدهیم. باید حواسمان به کار خودمان باشد. باید این باور را کنار بگذاریم که همه چیز در اختیار ماست. باید نیروی خود را بر این لحظه متمرکز کنیم و تسلیم مسیری شویم که شاید حتی ندانیم به چه مقصدی می رسد. دشوارترین بخش واگذاری زندگی مان به نیرویی بزرگ تر از خودمان و انتخاب تسلیم به جای کنترل، این است که باید از این موقعیت نخوت آمیز استعفا دهیم. باید از انجام کارها به شیوه خودمان، یعنی تلاش برای کنترل وضعیت ها و شرایط زندگی مان دست بکشیم. باید باورهایی را که گمان می کردیم حقیقت دارند، رها کنیم. حقیقت این است که واقعا نمی دانیم هستی، ما را به سوی چه مقصودی پیش می راند. اما این مقصد هر کجا باشد، باور دارم بسیار مهم است درنگ کنیم و به زمزمه های آسمانی که با صداهای گوناگون بیان می شود، گوش دهیم. هر بار همه فعالیت ها و به ویژه، فعالیت ذهن ما متوقف شود . چرا که ذهنمان نمی تواند ما را به مقصود دلمان برساند . صدای شجاعت، صدای آینده ای جدید، صدای بزرگی ما پنهانی وارد می شود. دبی فورد شجاعت ص 126

رعایت قانون جبران دوستان عزیز در مسیر رشد معنوی و بیداری آگاهی، فراموش نکنیم که قانون جبران یکی از ارکان اساسی جهان هستی است. هر نیکی، هر لطف، هر حمایت، چون دانه‌ ای در زمین آگاهی کاشته می ‌شود و دیر یا زود به شکلی زیبا به زندگی ما باز می ‌گردد. اگر محتوای…

عالیه گوش کنید❤️🌹

انتظار، یک حالت ذهنی ست و در اصل به این معناست که شما آینده رامی خواهید و اکنون را نمی خواهید، آنچه را دارید نمی خواهید و آنچه را ندارید می خواهید. با هر نوع انتظار، ناآگاهانه تضادی درونی بین اکنون و اینجا، یعنی جایی که نمی خواهید باشید با آینده فرافکنی شده خود، یعنی جایی که می خواهید باشید، ایجاد می کنید. این نگرش موجب می شود حال حاضر را ازدست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد. برای نمونه مردم بسیاری منتظر رفاه و ثروت هستند، اما امکان ندارد چیزی را در آینده بیابند. هنگامی که حقیقت حاضر خود را - یعنی همان جایی که هستید، همان کسی که هستید و همان کاری که اکنون انجام می دهید - محترم می شمارید، درک می کنید و به طور کامل می پذیرید، هنگامی که آنچه را دارید به طور کامل پذیرا می شوید، آنگاه برای آنچه دارید شکر گزار هستید، برای آنچه که هست شکر گزار هستید و برای بودن شکرگزار هستید. شکرگزاری برای لحظه حاضر و کامل بودن زندگی در همین لحظه، رفاه حقیقی ست. امکان ندارد رفاه در آینده به دست بیاید. با این نگرش، رفاه به مرور زمان و از راه های گوناگون در موارد بیرونی نیز پدیدار خواهد شد اکهارت تله تمرین نیروی حال ص 43

وقتی شـمـا فــردی را می بینیـد، بلافاصله در مـورد ظاهرش، رنگ پوستش، نوع پوشـش و منش او و همه چیـــزش قضاوت می کنید. در واقع فرد را براین اساس که چه کسی است ارزیابی نمی کنید. این خیلی مسخره است، این اتفاق در جاهای دیگر پیش نمی آید، اما در فرودگاه واشنگتن دی سی، همه نیروهای امنیتی و بقیه کارمندان و حتـی افراد مهاجر تلاش می کنند با من به زبان ایما و اشـاره صحبت کنند. آنها صد در صد مطمئن هستند که من هیچ چیز از زبان انگلیسی نمی دانم. وقتی شـما این گونه به طرق مختلف در ذهنتان گیر کرده ای چگونه میتوانید رهبری کنید؟ در این وضعیت رهبری شـما تصادفی خواهد بود، نه بر اساس بینش و قابلیت. اما مردم می توانند کارهای ارزشمندی را بدون داشتن رهبر انجام دهند. داشتن رهبر احمق بدتر از نداشتن رهبر است و ممکن است باعث فاجعه های بسیاری شود، اما بدون رهبر مردم احتمالاً کار بهتری انجام می دهند، اگرچه ممکن است وضعیت کمی آشفته شود. اساساً رهبر بودن به این معناست که دانسته یا ندانسته سرنوشت تعدادی از افراد در دستان شماست. مسئولیت آنها با شماست. رهبر لزومــا رهبر یک ملت یا گروه بزرگی از مردم نیست، اگر خانواده ای را اداره می کنید، رهبر هستید و از بعضی جهات سرنوشت زندگی کسانی در دست شماست. هر کسی که قصد دارد مسئولیت زندگی یک نفر دیگر را برعهده بگیرد رهبر اسـت. مسئله مسئولیت های رهبری است. مردم مسئولیت های رهبر را براساس قابلیت های فردی تعیین می کنند، اما همه به نوعی رهبر هستند. دست کم اگر تصمیم بگیرید سرنوشتتان را خودتان به دست بگیرید، رهبر هستید. فقط در صورتی که مفتخور و طفیلی باشید، رهبر نیستید. سادگورو از اجبار به آگاهی ص 58 و 59

رنج، انـدوه و زجـر، پیامـد ناتوانـی مـا در پردازش همـه عاطفه هایمـان هستند. اگر بتوانیـم بـدون هیـچ مقاومتی، اجـازه بـودن بـه تـرس خـود دهـیـم ترس همچـون ابـری کـه می گذرد، بـه مـوقـع گـذر خواهـد کـرد. اگـر هـمـان انـدازه کـه بـه پیشـواز شـادی می رویم، بـه خـشـم هـم خوشامد می گفتیـم خشـم فـقـط احساسی درون ما می ماند، نه هیجانی که همه وجودمان را در اختیار بگیرد. آن گاه می توانستیم از خشـم جـدا بمانيم، بـه سرشت آن بنگریم و خودمان را ببینیـم نـه ایـن کـه بـا خـشـم یـکـی شـویم. همـه هیجان هایـی که هنگام ناراحتـى ســراغمان می آینـد، می توانند درسـی بـه مـا بدهنـد راهنمایی مـان کـنـد و خـرد مـعنـوی لازم را بـرای پیشرفت بـه مـا ارایـه دهـنـد. در حالی کـه اگـر ایـن هيجانهـا مـا را گرفتـار کـنـد، بـا آن هـا یکـی شـویـم و اجـازه دهیـم بـر فراینـد تفكـر و حق انتخاب آگاهانـه مـا مـسـلط شوند، درست برخلاف فراینـدی کـه می خواهـد بـه طـور طبیعـی پیـش آیـد، رفتار کرده ایـم. دبی فورد وجود مقدس شما ص 176

پذیرفتن خواست خدا با شادی و رضایت خاطر، ما را به تقدس و آرامش رهنمون میکند. راهی که به سوی خدا می رود شاید با رنج و اندوه هموار شده باشد، اما کسی که همه تجارب زندگی را با روحیه ای درست می پذیرد، از همه ترس ها و لغزش ها مصون می ماند. برای چنین کسی هیچ مشکل و رنجی جانفرسا نیست. لازم نیست منتظر بحران بزرگی باشیم تا ببینیم آیا پذیرفتن خواست خدا را آموخته ایم یا نه. باید با شادی خواست خدا را در همه مزاحمت ها و رنجش هایی که در زندگی روزمره مان فراوانند، خوشامد گوییم. در هر کار ساده و هر مشکلی که به سراغمان می آید، بیایید خواست خدا را در کار ببینیم. بیایید همه چیز را بپذیریم و برای هر شادی کوچک «او» را شکر گزاریم. بدانیم در هر چه برایمان روی می دهد معنایی از رحمت و لطف الهی نهفته است. بدین ترتیب است که پاکی و کمال وجـودمان افزایش می یابد. جی. پی. وسوانی با خالق هستی ص 68

هنگامی که وجود کامل خود را بشناسید، دیگر نیازی به پوسته محافظ ندارید. آنگاه به طور طبیعی نقاب ها را فرو می ریزید و وجود اصلی خود را به جهان نشان می دهید. دیگر نیاز ندارید که تظاهر کنید بیشتر یا کمتر از سایرین هستید، زیرا در این صورت یکایک افراد جهان هم تراز شما می شوند. پوسته های ما از «من» ایده آل ما ایجاد می شوند. «من»، آن خود متمایز از دیگران است. روح، «خود» و دیگران را ترکیب می کند و «یکی» را به وجود می آورد. هنگامی که این یگانگی بین روح و «خود» ایجاد گردد، ما با وجودمان و دنیا یکی می شویم. بیشتر افراد در راه پرده برداری از سایه شان چندان پیشرفت نمی کنند، زیرا نمی خواهند با خودشـان صـادق باشند. «من» وجود ما مایل نیست قدرت را از دست بدهد. لحظه ای که شما تمامی جنبه های خود، چه خوب و چه بد را پذیرا شوید، «من» احساس می کند، دیگر قدرتی ندارد. دبی فورد نیمه تاریک وجود ص 76

هنگامی که از دوست داشتن خود سرشار هستید، این شجاعت را دارید که به عمیق ترین ترس هایتان بپردازید و این اطمینان را دارید که هر کار لازم را برای موفقیت در وظایفتان انجام دهید. وقتی از دوست داشتن خود سرشار هستید، خود را درست می دانید، اما نه به دلیل شرایط جهان بیرون و نه به دلیل موفقیت هایی که ایگوی شما را تقویت می کند، بلکه از نقطه مرکزی وجودتان به این شناخت می رسید. آنگاه این توان را می یابید که با چشمان حقیقی به خودنگاه کنید و در همه بخش های وجودتان کمال را ببینید؛ جایی که همه چیز ساده به دست می آید و همه چیز درست پیش می رود. از کمالی مقدس سخن می گویم، در باره این که می فهمید طرحی وجود دارد که به شما کمک می کند به یک مبارز حقیقی تبدیل شوید؛ مبارزی که عشقی بی کران به خود و دیگران دارد. دبی فورد شجاعت ص 176 و 177

رعایت قانون جبران دوستان عزیز در مسیر رشد معنوی و بیداری آگاهی، فراموش نکنیم که قانون جبران یکی از ارکان اساسی جهان هستی است. هر نیکی، هر لطف، هر حمایت، چون دانه‌ ای در زمین آگاهی کاشته می ‌شود و دیر یا زود به شکلی زیبا به زندگی ما باز می ‌گردد. اگر محتوای این مسیر برای دل شما ارزشمند بوده، دعوت می ‌کنم با واریز مبلغی به دلخواه همراهی ‌تان را با این راه نورانی ابراز کنید 6037 6974 9743 0766 حسین اکبرلو بانک صادرات این هدیه‌ کوچک، تنها نشانه‌ ای ‌ست از عشق تعادل و انرژی مثبتی که در این جریان جاری‌ است. با مهر و سپاس از حضور دلگرم ‌کننده‌تان🌿🌹 گزارش واریزی @hossein_akbarlu

ما در اینجا هستیم تا از تمامی جنبه های وجودمان یاد بگیریم و با آنها آشتی کنیم. برای آن که حقیقتاً افراد اصیلی باشیم، باید بگذاریم آن جنبه ای که دوست داریم و می پذیریم با تمامی جنبه هایی که محکوم می کنیم و اشتباه می پنداریم، کـنـار هـم در وجودمان زندگی کنند. هنگامی که بتوانیم عاشقانه به تمامی این خصایل به یک چشم نگاه کنیم و هیچ گونه پیش داوری درباره آنها نداشته باشیم، آنگاه وجـود مـا خـود به خود یکپارچه می شود. در این حالت می توانیم نقابهای خود را برداریم و اطمینان داشته باشیم که یکایک ما در هستی با طرحی الهی آفریده شده ایم. در ایـن صـورت می توانیم سربلند باشیم و جهان درون را در آغوش بگیریم. دبی فورد نیمه تاریک وجود ص 110 و 111

یکی از موانع معمـول در مسیر روی آوردن بـه خـدا، نیروی برتـر یـا معنویت، غـرور معنوی سـت. مـا بـه ایـن دلـيـل بـه درون رو می آوریــم کـه در زندگی گم گشـــته ایم. شـایـد جـای خـالـی مـعـنـا را در زندگی مــان احساس می کنیــم و تـشـنـه بـر آورده شدن آرزوهایمان هستیم. با امیـد تجربـه کـردن عشـق، ارتبـاط و خرسندی بیش تـر، در جست و جـوی خـدا بر می آییــم. مشتاقانه مطالعـه می کنیــم تـا ذهـنمــان را بـا افـکار و واژگان مربـوط بـه خـدا پـر کـنیــم. دعـا می خوانیم، مراقبــه می کنیــم، ذكـر می گوییم، می رقصیــم و آواز می خوانیـــم تا به محبوب خود نزدیک تر شـويـم، خـدا را بشناسیم و بگذاریـم خـدا، جهـان درون مان را تغییر دهـد تـا بتوانیـم بـه آرامـش دسـت يابيم. امـا مشکل این است که بسیاری از اوقات، در دام غـرور معنـوی می افتیـم. وقتـی نمی پذیریـم کـه انسـان هستیم و نفـس، مـا را پیش می رانـد، وقتـی سـاختارها یـا نظام هـای بازخوردی مناسب را برقرار نکرده ایــم، نادانسته از ارتبـاط الهـى بيـرون می لغزيـم و بـه نفسـمـان کـه اكـنـون بـار مـعنـوی پیچیده تری پیــدا کـرده اسـت بازمی گردیم. دبی فورد وجود مقدس شما ص 85 و 86