Do-lib

#یادآوری #لغت_دزدیده «جنگ: جشن بیکران» فروپاشی در اضطراب… ۷آبان۱۴۰۲ امیر حکیمی Do-L

#یادآوری #حکایت‌های‌حاجی‌نمرود «بار سوم» بیدار می‌شوی یک‌روز و می‌شنوی اینها رفته‌اند، سرداران، ملاها، جلادانِ خدافریبِ جنایتکار، جوری‌که گویی هرگز نبوده‌اند. [...] سوم دیماه 1401 امیر حکیمی Do-L

ویدیوی نشست آسمانا برای نقد و بررسی سه‌گانۀ «عجایب یاد» اثر امیر حکیمی در یوتیوب نشر بارگزاری شد: https://youtu.be/1YNjJA4awMg?si=JNjNQD9rbAkxtqsH سخن‌آوران: آرش جودکی، نویسنده، فیلسوف و نظریه‌پرداز ادبی، فرشاد سنبل‌دل، شاعر و پژوهشگر شعر مدرن فارسی. تاریخ برگزاری این جلسه: پنج‌شنبه ۱۸ جون ۲۰۲۶ - ۲۸ خرداد

#یادآوری از همه دوستان دعوت می‌کنم امشب در zoom به ما بپیوندند: 🗓 پنج‌شنبه ۱۸ جون ۲۰۲۶ - ۲۸ خرداد 🕔 ساعت ۵ تا ۶ عصر به وقت شرق آمریکا (۰۰:۳۰ - ۰۱:۳۰ ایران) 💻 در زوم — از طریق اسکن کیوآرکد پوستر و یا لینک زیر: https://utoronto.zoom.us/j/89264473173

آسمانا برگزار میکند: نشستی برای نقد و بررسی سه‌گانۀ «عجایب یاد» اثر امیر حکیمی؛ (مجموعه‌های عجایب یاد، دفتر الحان و شهرآشوب) سخن‌آوران: آرش جودکی، نویسنده، فیلسوف و نظریه‌پرداز ادبی، فرشاد سنبل‌دل، شاعر و پژوهشگر شعر مدرن فارسی. 🗓 پنج‌شنبه ۱۸ جون ۲۰۲۶ - ۲۸ خرداد 🕔 ساعت ۵ تا ۶ عصر به وقت شرق آمریکا (۰۰:۳۰ - ۰۱:۳۰ ایران) 💻 در زوم — از طریق اسکن کیوآرکد پوستر و یا لینک زیر: https://utoronto.zoom.us/j/89264473173

«چراغ آخر» (به یاد چوبک) به‌رغم اینها، هر بامداد، درخت سخن‌گو از ریزپرندگان خواننده‌ست، از «صفای گمشده»* می‌خواند؛ به رغم بمب، جنگ، قحطی، فلج، بیماری‌های دنباله‌دار، درد بی‌پایان. ۲۰اردی‌بهشت۱۴۰۵ (از دفتر “شکست نور در سنگ سیاه”) * سطری از حمید مصدق در یاد مانده: «صفای گم‌شده آیا بدین کویر تهی‌مانده بازخواهد گشت؟»

یادداشت روزانه روز ۱۳م جنگ، با جناب حافظ. امروز که آمده گفتم هیچ‌کس قدر تو را نمی‌داند. پیکش را برداست، چشم بالا گرفت و گفت:«من پادشاه اقیانوسی هستم که سربازان آسمان از او فرمان‌برند.» و ناگهان ابر آمد، آذرخش آسمان را روشن کرد و شورش صاعقه درگرفت، بی‌ باران. خندان شد، خورشید از پس ابر نمایان شد، تاج رنگین‌کمان بر سر گذاشته. رقصان شد به آواز: «ای پستهٔ تو‌ خنده زده بر حدیث قند مشتاقم از برای خدا یک‌شکر‌ بخند.‌» (الخ) از پله‌های ابر بالا شد، رخسار آفتاب گرفت. ۲۱اسفند۴۰۴

یادداشت روزانه روز ۱۲م‌ جنگ - ‏این پیک نامور که رسید از دیار دوست… ‏خوش می‌دهد نشان جمال و جلال یار … (با جناب حافظ) کتاب را گشود، تا پیش ازین هرگز چنین غزل پرامیدی برایم نخوانده بود. شگفتزده و جاخورده گوش سپردم. نپرسید برای چه باز کردی. معلوم است برای چه. گفتم شعر مرهم است. گفت فردا دوباره می‌آید.

در حکمت سلیمان هرکس که شک نماید بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهی با جناب حافظ #دوسیه_جنگ ۰۹ اسفند ۴۰۴

به یاد استاد ارفعی فیلم ساختۀ موسسۀ هورشید فرهنگ و ادب https://t.me/hoorshid403 https://t.me/AzhyarFoundation

من این دشت منقش را، به لبخند تو می‌بخشم ــ و تو در رقص فانیّ عروسک‌ها، جهان را کم‌کَمَک احساس خواهی کرد… اگر از لاله‌ها، باروت می خیزد، اگر از بوته‌ها، از خارها، زنجیر می‌بافند اگر بر کُندۀ سبز درختان از خطوط عاشقانه یادگاری نیست اگر هر کومه تاریک است هلا ای قمریان خستۀ دلسرد…! در این تنگ غروب جنگل و دریا. چه باید گفت؟ چه باید کرد؟ #علی_باباچاهی @alate11

#یادآوری «جنبش سپنتمذ» ۴اسفند۱۴۰۳

#برگی‌از‌روزنامه #قرن_بیستم #میرزاده_عشقی #یادآوری «ای بچه‌های انقلاب» اى أبنایی كه موقع انقلاب [مشروطه] بچه بوديد و به مدرسه می‌رفته‌اید و حالا بزرك شده و از مدرسه بيرون آمده‌اید، اينست اوضاع هفتگی پدران شما، سرزمين شما را به اين روز نشانده‌اند و حالا هم محيط به اين خرابى رابه شما تسليم نمى‌كنند، مى‌خواهند آن‌قدر آن را خراب كنند که ديگر قابل تعمير نباشد، آن‌وقت به ما تسليم نمایند. (الخ) (قرن بیستم، سال دوم، دوره دوم، شماره پانزدهم، 28حوت1301 نوشتۀ میرزادۀ عشقی)

#یادآوری «جشن سده» ۲۱بهمن۱۴۰۳ #لغت_دزدیده

#یادآوری «شبنامه» ۱۲بهمن۴۰۳ #لغت_دزدیده

#یادآوری #لغت_دزدیده «عهدنامه» (دوباره پیمان با مجیدرضا رهنورد) ۱۹اردیبهشت۱۴۰۳ امیر حکیمی Do-L

#یادآوری #شهرآشوب «برای مجیدرضا رهنورد» (صفت یار شهرآشوب است) ۲۸آذر۱۴۰۱ امیر حکیمی Do-L

Do-lib pinned a photo

«حجلهٔ حسن بیارای که داماد آمد.» ۱۸دی روز آزادی ایران خجسته. #پاینده_ایران

#پاینده_ایران نکنم اگر چاره دل هر جائی را نتوانم و تن ندهم رسوائی را نرود مرا از سر سودایت بیرون اگرش بکوبی تو سر سودائی را همه شب من اختر شمرم، کی گردد صبح مه من چه دانی، تو غم تنهائی را چه خوش است اگر دیده رخ دلبر بیند نبود جز این فایده ای بینائی را چه قیامت است این که تو در قامت داری بنگر به دنبالت عجب غوغائی را به چمن بکن جلوه که تا سرو آموزد ز قد تو ای سرو روان رعنائی را نه چو وامقی همچون من گیتی دیده است نه نشان دهد چرخ چو تو عذرائی را همه جا غم عشق تو رفت و باز آمد چو ندید خوش تر ز دلم ماوایی را تو جهان پر از شهد سخن کردی عارف ز تو طوطی آموخته شکر خائی را - عارف قزوینی