معکوس ماهی

‌ قرن بیستم، همین قرنی که تمام شما در اون به دنیا اومدین، برای عده زیادی عصرِ امید به آزادی و برای بقیه عصر بی‌پناهی و ناامیدیه؛ یک قرن تمام انسانی. و الان تازه متوجه میشیم که نیچه درست می‌گفت: "ما به‌زیبایی، در نهایت، با درد، تنها هستیم." •از فیلم Anesthesia @makous_mahi

شاید بخواهید بدانید در این چند ماه که مادر شده‌ام، بیشتر از همه چه چیز آزارم داده. پاسخش یک سؤال سه کلمه‌ای است: «شیر خودتو می‌دی؟» درست است که انسان‌ها کنجکاوند و دوست دارند بدانند بچه‌ی تازه‌متولدشده‌ی شما شیر مادر می‌خورد یا  شیر خشک؛ شنیدن این سؤال از زبان دوستان نزدیک و خانواده هم ایراد چندانی ندارد؛ اما اینکه از پسربچه‌ی هفت ساله تا پیرمرد هفتاد ساله، از زن غریبه توی خیابان تا مرد گنده‌ای که همکار شوهر آدم است، همه و همه به خودشان اجازه می‌دهند در اولین دیدار شما بعد از زایمان این سؤال را بپرسند و از وضعیت صحت و سلامت سینه‌های شما آگاه شوند، کمی عجیب است. راستش خیلی بیشتر از «کمی» عجیب است. آدم با خودش می‌گوید دانستن جواب این سؤال چه فایده‌ای برای فلانی دارد؟ مثلاً اگر شیر خودم را ندهم، او شیر دارد که به بچه‌ام بدهد یا می‌خواهد پول شیرخشکش را حساب کند؟ واقعاً خیلی وقت‌ها دلم می‌خواد در جواب «شیر خودتو می‌دی؟» بگویم: «نه، شیر عمه‌ی شما را می‌دهم!» اما زبان به کام می‌گیرم و بی‌خیال جر و بحث می‌شوم. نپرسید عزیزان! اگر با کسی نزدیک و صمیمی نیستید، نپرسید! حتی اگر نزدیک و صمیمی هم هستید نپرسید! مگر اینکه یا خودتان شیر داشته باشید یا عمه‌تان، که در صورت منفی بودن پاسخ، بتوانید به آن مادر شیرنده، شیر قرض بدهید!

‌ 🐈🐈‍⬛ @makous_mahi

‌ در روز جهانی گربه‌ها آرزو می‌کنم آنقدر تعدادشان زیاد شود که کره زمین را از چنگ انسان‌‌ها درآورده و بر آن‌ حکمفرمایی کنند. @makous_mahi

برای کسانیکه قصد کمک گرفتن از روان درمانگر را دارند، انتخاب درمانگر چالش بزرگی است. البته شاید بتوان گفت یکی از چالش های بزرگ این مسیر. در این نشست تلاش خواهیم کرد کمی از فشار این چالش کم کنیم. @ravan_jahad 05138839998

آقا خسته‌ایم و دیگه نمی‌کشیم.

‌ روز جهانی دوستی مبارک ✨️🐳 @makous_mahi

سینمای هیروکازو کورئیدا رو بی‌نهایت دوست دارم. هیچ‌وقت سعی نمی‌کنه زندگی رو دراماتیک‌تر از چیزی که هست نشون بده. بزرگ‌ترین بحران‌هاش پشت میز شام اتفاق می‌افتن، وسط یک گفت‌وگوی نیمه‌کاره، یک سکوت طولانی، یا غذایی که با دقت برای خانواده آماده شده. احساس نمی‌کنی داستان یک خانواده رو دیدی، احساس می‌کنی تکه‌ای از زندگی خودت رو به یاد آوردی حتی اگه هرگز چنین زندگی‌ای نداشته باشی.