ماوی

من مال این روزگار نیستم، منو ببرید سال ۸۹ میخوام “آسمان همیشه ابری نیست” نگاه کنم؛ @hodileg

من متأسفانه توی ۷۰ درصد رطوبت گیلان عزیزم، هیچ نمی‌تونم انسان خوبی باشم.

رشت، ۲۷ تیر ۱۴۰۵.

If you don't go through the pain, you can't come out the other side.

روزای سختی گذشته و میگذره ولی همین روزای سخت عیار و ارزش واقعی آدما رو نشون میده.

کاش می‌تونستم مثل آقای سیب‌زمینی گوش‌هام رو از جا در بیارم و هیچی نشنوم.

نه، واقعاً در این شرایط، به‌جای اینکه مقصر اصلی رو سرزنش کنید، تمام انگشت اتهام رو به سمت مردمی می‌برید که هیچ نقشی در اصل ماجرا ندارن. این فقط عجیب نیست؛ در سطح دیگه‌ای ترسناکه. این دقیقاً خود قربانی‌نکوهیه. فکرشو بکن؛ عامل اصلی‌ای که همین چند ماه پیش، دست‌کم ۴۰ هزار انسان رو قتل‌عام کرد، حتی یک‌بار هم محض دلخوشی از طرف شما مورد ملامت قرار نگرفت:) ما که ندیدیم. تازه، همون‌‌جا هم با کمال تعجب، باز مقصر رو کس دیگری معرفی می‌کنید. اما حالا اومدید کسی رو که شاید فقط از کشته شدن یکی از عوامل اون جنایت، اون هم صرفاً به‌خاطر اهداف خودِ ترامپ، ابراز خوشحالی کرده، بابت کشته شدن سربازها سرزنش می‌کنید. در حالی که عامل کشته شدن همون سربازها و عامل کشته شدن اون چند ده هزار نفر، یکیه. واقعاً باید از این شیوه‌ی فکر کردن ترسید. هیچ تفاوتی با کسانی که قربانی تجاوز رو سرزنش می‌کنند ندارید؛ همون جابه‌جا کردن مسئولیت از عامل خشونت به سمت کسانی که مسبب اصلی نیستند. و چه‌بسا حتی بدتر :)

I think I can never be safe from my own judgment and criticism. Like I can set myself free for a moment there, pour my heart out and love people and feel deeply loved, but then comes this wave of sadness and insecurity, and I can never hide from it, it will always find me.

طبق هواشناسی گوشی‌‌ام، فردا رو بارون گفته، کاش بباره! نمی‌دونم.

برای یه سری واقعا Get a life کفایت نمی‌کنه. فقط Get a therapist!

از دست دادن همیشه هم بد نیست؛ بدترش اینه که از ترس از دست دادن، هیچ‌وقت چیزی رو دوست نداشته باشی.

قشنگ‌ترین چیزی بود که امروز می‌شد، بشنوم.