کانال تخصصی موج سوم رفتاردرمانی

#فیلترینگ به ما تحمیل شد, ولی #اینترنت_طبقاتی رو شما باید درخواست بدی تا بهت بدن... 🆔 @iaghapour

وطنم! ایرانم! عید آن روز مبارک بادم که تو آبادی و من آزادم. نوروز بر ایرانیان نیک باد.

🗣 درنگ #دکتر_امیرحسین_جلالی_ندوشن. روان‌پزشک‌ چهلمِ «فرمایشی» برای سوگی «توقیف شده» به کسی که هنوز خونریزی دارد نمی‌گوییم «دیگر تمام شد» ایسنا گزارش داده که سید ضیا هاشمی معاون فرهنگی و اجتماعی معاون اول رئیس‌جمهور با بیان اینکه دی‌ماه امسال رخداد تلخی برای کشور رقم خورد، گفته که سوگواری ملت ایران برای جان‌باختگان، از جمله مظلومانی که به دلیل اقدامات نادرست جان خود را از دست دادند، یادآور اهمیت استفاده از ظرفیت‌های فرهنگی و اجتماعی برای تقویت هویت جمعی و سرمایه‌ی اجتماعی است. او در ادامه گفته به همین منظور مقرر شده که مراسم چهلم همه‌ی جانباختگان حوادث دی‌ماه در مصلی تهران و حرم امام رضا(ع) برگزار شود. از سویی گویی دولت تنها متولی نیست، و رقابتی برای برگزاری چهلم پا گرفته است. تا اینجا طبق اخبار منتشر شده، و به گزارش ایرنا از روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی مراسم چهلم شهدا و جان‌باختگان فتنه در روزهای چهارشنبه ۲۸ و پنجشنبه ۲۹ بهمن در مساجد، بقاع متبرکه و حسینیه‌های سراسر کشور برگزار خواهد شد. البته ادامه‌ی اطلاعیه‌ی این نهاد آشکار می‌کند که چهلم این سازمان آن شمول «همه»‌ی چهلم دولتی را هم ندارد، و آشکارا با توصیف‌هایی که نموده کشتگان و چهلم را هم دسته‌بندی کرده است. بخشی از این اطلاعیه حاوی این کلمات است؛ «... با ایجاد رعب و وحشت، تخریب اموال عمومی، تعرض به جان هم‌میهنان عزیز و شهادت نیروهای مردمی، انتظامی و امنیتی و با راهبرد «کشته‌سازی» و تحریک احساسات عمومی ـ به‌ویژه جوانان - چرخه حکمرانی و نظم عمومی کشور را مختل سازند، اما...» اما، در واقعیت نادیده‌گرفته شده‌‌ی روایت‌های دولتی این است که سوگِ کشتگانِ دی‌ماه برای بخشی از افکار عمومی و برای گروهی از بازماندگان، «سوگِ توقیف‌شده» است؛ یعنی سوگی که تاکنون اجازه پیدا نکرده مسیر طبیعی خودش را طی کند. سوگ سالم معمولاً چند کارِ مشخص دارد: به‌رسمیت‌شناختن واقعیتِ فقدان، معنا دادن به آن در یک روایت قابل‌تحمل، تجربه‌کردن موج‌های غم و خشم و ترس، و در نهایت رسیدن به نوعی جا دادنِ فقدان در زندگی (نه فراموشی، نه پاک‌کردن). اما سوگ «توقیف‌شده» وقتی رخ می‌دهد که جامعه یا نهادِ قدرت، یا حتی خانواده و اطرافیان، به هر دلیل این کارویژه‌های سوگ را مانع شوند. آدم‌ها می‌مانند با یک فقدانِ واقعیت‌مند، اما بی‌روایت؛ با دردی جانکاه، اما بی‌جایگاه؛ با خشمی روان، اما بی‌مسیر. با این توصیف، می‌شود حدس زد چرا «مراسم حکومتیِ چهلم» به این وضعیت دامن می‌زند و رهگشا نیست. در سنت ایرانی، «چهلم» قرار است نقطهٔ جمع‌بندی باشد؛جمع شدنِ خانواده و دوستان، شنیده شدنِ دوباره‌ی قصهٔ فقدان، احترام به رنج، و کمک به اینکه بازمانده از شوکِ اولیه کمی به زمین برگردد، در یک کلام یعنی یک آیینِ اجتماعی برای کمک به استمرار جریان سوگ.  اما وقتی چهلم به شکل فرمایشی برگزار می‌شود، معمولاً چند اتفاق می‌افتد که دقیقاً خلافِ کارکرد سنتی آن است. اول آنکه آیین به جای التیام، تبدیل به پیام سیاسی می‌شود. دوم، مراسم از « رنجِ بازمانده» جدا می‌شود و به «نمایشِ روایتِ رسمی» بدل می‌گردد. بازمانده احساس می‌کند صاحبِ سوگ نیست؛ مهمانِ سوگِ خودش است. هنوز مراسم برپا نشده، در همین اطلاعیه‌ها این فرجام نمایان شده است. از دیگر جانب، سوگ فقط با شمع و گل و نوحه و مرثیه حل و فصل نمی‌شود، اگر حقیقت روشن نگردد، و اگر در واقعیت و عمل نه در مجاز و شعار مسئولیتی گردن گرفته نشود. اگر توضیحات همچنان قانع‌کننده نباشد، چهلم مثل یک درِ بسته عمل می‌کند. قرار است فصل «سوگوارانه» را ببندد، اما چون «قفلِ اصلی» باز نشده، فقط فشارِ درون را بیشتر می‌کند. و در نهایت باید گفت که سوگِ جمعی ذاتاً چندصدایی است: خانواده‌ها، شاهدان، شهرهای مختلف، تجربه‌های مختلف. اما مراسم حکومتی مانند گزارش‌های حکومتی و روایت رسانه‌ها‌ی دولتی می‌خواهد یک روایت واحد بسازد. این کار، صدا وسیما و سخن و رنج بخش بزرگی از مردم را از آیین بیرون می‌گذارد و احساسِ «دیده نشدن» را تشدید می‌کند. سوگِ دیده‌نشده تبدیل به خشم می‌شود. پس به‌جای همدلی، احساسِ اجبار و تحقیر تولید می‌کند. چهلمِ فرمایشی می‌خواهد «پایان» اعلام کند، اما جامعه هنوز در شوک است. اعلامِ پایان، وقتی هنوز بدن‌ها و ذهن‌ها در بهت‌اند، شبیه این است که به کسی که هنوز خونریزی دارد بگوییم «دیگر تمام شد». نتیجه معمولاً نه پایان که بازتولید ترومای جمعی است. #تجربه‌های_روان‌پزشکانه

🔴🔴 اگر در شرایط حاضر افکار خودکشی دارید، سوگ را پشت سر میگذارید یا از لحاظ روانی در بحران قرار دارید و نیاز به دریافت کمک دارید میتوانید از طرق زیر اقدام کنید: (تمام خدمات زیر رایگان هستند) ۱. خط ملی اورژانس اجتماعی شماره تماس: 123 ۲. سامانه طعم گیلاس: (تکست‌لاین) https://irancrisisline.org/ ۳. هاتلاین بیمارستان روان‌پزشکی روزبه: 02154467000 ۴. لیستی از روانشناسانی که به طور رایگان خدمات ارائه میدهند: https://t.me/intreatmentpsy/6376 https://t.me/PsychologyinCrisis/396 اگر فکر میکنید کسی به این خدمات نیاز دارد لطفا این پیام را براشون ارسال کنید. @NeuroINRP

‏آن خبری که شما دنبالش هستید آنقدر صدایش بلند هست که بدون دائما چک کردن هر خبری به گوشتان برسد. دائما خود را در معرض اخبار متناقض از هر اکانت و منبعی قرار دادن، واکنش‌های احساسی لحظه‌ای شدیدی را در فرد ایجاد می‌کند و قدرت تصمیم‌گیری درست را از او می‌گیرد. فرد تاب‌آوری‌اش را از دست می‌دهد و به سرعت سرخورده می‌شود و راه برای تصمیمات اشتباه باز می‌شود. یک شخصیت متزلزل شدیدا احساسی که توانی برای تحلیل وقایع ندارد، بازیچه هر فیک نیوزی می‌شود. ‏آن کسی هم که روبروی شماست، هم سرمایه‌اش را دارد، هم لشکر سایبری‌اش را، هم تجربه‌اش را و هم دلایلش را که تا می‌تواند فیک نیوز تولید کند. هدفش هم اساسا این نیست که شما گفته‌های او را باور کنید بلکه این است که شما دیگر «هیچ چیزی را باور نکنید.» یک مشت آدم افسرده و سرخورده که دائما دچار تشنج‌های احساسی می‌شوند، دیگر نه امیدی دارند، نه قدرتی، نه می‌توانند تغییری ایجاد کنند. - محمد الف

مردمانی که بر گورها می‌رقصند علی صدر در بی‌رحمی و وحشی‌گری و خشونت یک نظام سیاسی چه حرفی مانده که نگفته باشند؟ آن‌کس که تابحال نپذیرفته، هرگز نخواهد پذیرفت. در مظلومیت و صبوری و تنهاییِ مردمانی بلاکِش و رنج‌دیده و آزادی‌خواه چه‌چیز مانده که نگفته باشند؟ آن‌کس که این را هم تابحال نشنیده، هرگز نخواهد شنید. در میانِ این‌همه جنایت و مرگ، یک تصویرِ تکرارشونده روحِ ملتی را در انزوا «می‌خورد و می‌تراشد»: بازماندگانِ داغداری که بر گورِ عزیزِ کشته‌شده می‌رقصند. در زمانه‌ی ما، وزنِ این تصاویر را فقط یک ایرانی می‌فهمد. غمِ مادری که دستمال‌به‌دست با جامه‌ای سیاه بر گورِ فرزندِ درخون‌غلطیده‌ی خویش پا بر زمین می‌کوبد و می‌رقصد را فقط یک ایرانی می‌فهمد. ترجمه‌پذیر نیست. روایت‌کردنی هم نیست. شاید روزگاری به یاریِ هنر کسانی توانستند راویِ این تراژدیِ عظیم باشند، منتها تا آن روز، مبادا که «ما» عظمتِ این غمِ حیرت‌انگیز را درنیابیم. مبادا که ما چشم ببندیم بر این رقص‌های موحش. مبادا که حقارتِ هیولای شر و ظلم را در پسِ این پاکوبیدن‌ها نبینیم. برادری که با دست و آغوشِ باز می‌چرخد، مادری که در برابر جنازه‌ی فرزند، به دورِ خویش می‌گردد و می‌گردد، خواهری که اشک‌ می‌ریزد و بر گورِ برادر می‌رقصد. این رقص‌ها تصویر نمادینِ روزگار ماست. سوگواریِ ملتی آزادی‌خواه. سوگواریِ مردمانی که خود را برای همیشه از سنتِ نفرت‌انگیزِ ظلمی تاریخی جدا کرده‌اند. سوگواریِ نسلی که گفت «نه»، نسلی که همواره می‌گوید «نه». سوگواریِ نسلی که حتی با مرده‌ی درخون‌غلطیده‌ی خویش بر دوش، باز هم می‌گوید «نه، دیگر نه». مراسمِ نمادینِ مردمی که بر آن است ازین پس به شیوه‌ی خود بخندد، به شیوه‌ی خود بگرید و به شیوه‌ی خود به خاکِ سیاهِ سوگ بنشیند. مردمانی که فرزندانِ خویش را به رسمِ خویش به دنیا آوردند، به شیوه‌ی خویش پروردند، و هزارها افسوس و آه، که بسیار پیش از آن که بر تن‌شان رختِ عروسی ببینند، به ناچار جنازه‌ی «زیباترین فرزندانِ آفتاب و باد» را به رسمِ خویش به خاکِ پاک سپردند. و گفتند مبادا به شیوه‌ی منحوسِ قاتلِ ظالم. و این شد تصویرِ نمادین روزگار ما، تصویرِ مردمانی که «جان‌های نازنینِ خویش را یک‌به‌یک گردآوردند و به آن سو روانه کردند». تصویرِ «مردمانی که بر گورها می‌رقصند».

کیفیت هوا و سلامت روان: ارتباط آلودگی هوا با افزایش خودکشی‌ها؟ ✍️ دکتر امیرحسین آرام یک پژوهش منتشرشده در مجله Nature Sustainability با استفاده از داده‌های بلندمدت و روش‌های آماری پیشرفته، نقش بهبود کیفیت هوا را در کاهش نرخ خودکشی در چین بررسی کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد بدتر شدن کیفیت هوا با افزایش هفتگی «۲۵ درصدی» خودکشی‌های منجر به مرگ در جمعیت تحت پوشش همراه بوده و در مقابل، با بهبود کیفیت هوا، کاهش نرخ خودکشی مشاهده شده است. چین حدود «۱۶ درصد» از کل خودکشی‌های جهان را به خود اختصاص می‌دهد. طی سال‌های اخیر، این کشور سیاست‌ها و برنامه‌های گسترده‌ای برای کاهش آلاینده‌ها اجرا کرده که بهبود چشمگیر کیفیت هوا را در پی داشته. تحلیل داده‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ نشان می‌دهد که میزان خودکشی‌ها هم کاهش یافته و پژوهشگران می‌گویند که حدود ۱۰ درصد این کاهش، به خاطر بهبود کیفیت هوا بوده است. در این مطالعه از مدل‌های اقتصاد‌ سنجی استفاده شده تا اثر کیفیت هوا از سایر عوامل مؤثر بر سلامت روان جدا شود. ارزیابی‌های میان‌مدت و بلندمدت نشان می‌دهد کاهش غلظت آلاینده‌هایی مانند ذرات معلق ریز (PM2.5) که معیار اصلی در این پژوهش بوده و همینطور دی‌اکسید نیتروژن و دی‌اکسید گوگرد که در دیگر پژوهش‌ها مورد بررسی قرار گرفته، می‌تواند با کاهش استرس و افسردگی در جمعیت همراه باشد و در نهایت به اُفت نرخ خودکشی بینجامد. این نتایج با شواهد پیشین هم‌خوان است که ارتباط هوای آلوده با افزایش اضطراب، افسردگی و برخی اختلالات روانی را گزارش کرده بودند؛ اما پژوهش حاضر با اتکا به داده‌های منطقه‌ای و طولانی‌مدت، این ارتباط را در مقیاس ملی تأیید می‌کند و بهبود کیفیت هوا را یک راهکار پیشگیرانه مهم برای سلامت روان عمومی برجسته می‌سازد. بر همین اساس، تقویت سیاست‌ها و زیرساخت‌های کنترل آلودگی هوا نه‌تنها برای سلامت جسمی، بلکه برای بهبود سلامت روان و کاهش رفتارهای پرخطر مانند خودکشی ضرورت دارد. با توجه به دگرگونی‌های سریع جمعیتی، اقتصادی و اجتماعی چین، کاهش اخیر نرخ خودکشی در این کشور همچنان یک موضوع مهم سلامت عمومی است و بهبود کیفیت هوا به‌عنوان یکی از عوامل مؤثر در این روند شناخته می‌شود. پژوهشگران تأکید می‌کنند این یافته‌ها احتمالا قابلیت تعمیم به کشورهایی را دارد که هم آلودگی هوا و هم نرخ خودکشی در آنها بالاست. جمع‌بندی این است که بهبود کیفیت هوا می‌تواند نقش معناداری در سلامت روان و کاهش نرخ خودکشی داشته باشد. https://updatemd.com/neurology-psychiatry/4450/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

این ویدئو مروری تاریخی و مفهومی بر درمان‌های رفتاری شناختی (CBT) و تکامل آن‌ها از طریق "امواج" رفتاردرمانی ارائه می‌دهد و بر ضرورت تمرکز حوزه بهداشت روان بر فرایندهای تغییر کارکردی به جای دسته‌بندی‌های تشخیصی سنتی تأکید می‌کند. منبع ویدئو: Hayes, S. C., & Hofmann, S. G. (2021). “Third‐wave” cognitive and behavioral therapies and the emergence of a process‐based approach to intervention in psychiatry. World psychiatry, 20(3), 363-375. https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

4. چگونه کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) ارائه می‌دهیم؟ جستجو، شنیدن و وصل کردن کارهایی که در PFA انجام می‌دهید بستگی به وضعیت و نیازهای افرادی دارد که به آنها کمک می‌کنید. سه مجموعه اقدام پایه عبارتند از: ۱. جستجو ۲. شنیدن ۳. وصل کردن جستجو کنید (LOOK for): کسب اطلاعات در مورد آنچه رخ داده و در حال وقوع است. چه کسی به کمک نیاز دارد؟ آگاهی از خطرات ایمنی و امنیتی. آگاهی جراحات فیزیکی. توجه به نیازهای فوری، اساسی و عملی. آگاهی از واکنش‌های عاطفی. گوش دهید (LISTEN): (این بخش به چگونگی رفتار یاری‌رسان اشاره دارد.) چگونه به کسی نزدیک شوید. چگونه خود را معرفی کنید. توجه کنید و فعالانه گوش دهید. احساسات دیگران را بپذیرید. فرد پریشان را آرام کنید. درباره نیازها و نگرانی‌ها بپرسید. به فرد (افراد) پریشان کمک کنید تا راه‌حل‌هایی برای نیازها و مشکلات فوری خود بیابند. وصل کنید (LINK): (این بخش به کمک به افراد برای موارد زیر اشاره دارد.) دسترسی به اطلاعات. ارتباط با عزیزان و حمایت اجتماعی. مقابله با مشکلات عملی. دسترسی به خدمات و سایر کمک‌ها. نیازی نیست که همیشه تمام مراحل را طی کنید. ممکن است فقط به یکی یا دو مورد از آن‌ها نیاز باشد. ترتیب انجام این اقدامات می‌تواند بسته به شرایط و نیازهای فردی که به او کمک می‌کنید، متفاوت باشد. ممکن است لازم باشد یک اقدام خاص (مثلاً گوش دادن فعال یا آرام کردن فرد) را چندین بار تکرار کنید تا موثر باشد. #کمک‌های_اولیه_روانشناختی

3. چه زمانی باید کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) ارائه کرد؟ کمک‌های اولیه روانشناختی می‌تواند در زمان‌های مختلف پس از یک رویداد بحرانی مؤثر باشد. اکثر افراد در حین یا بلافاصله پس از بحران به این کمک نیاز دارند. برخی دیگر ممکن است احساس پریشانی را خیلی دیرتر تجربه کنند: هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها پس از رویداد. چالش‌های جدید یا یادآوری بحران، مانند سالگرد آن روز، ممکن است خاطرات را زنده کند و منجر به پریشانی شود. کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) را در کجا ارائه می‌دهیم؟ شما می‌توانید این کمک را در هر مکانی که برای یاری‌رسان و فرد (یا افراد) در پریشانی امن و راحت باشد، ارائه دهید. این مکان می‌تواند خانه، مرکز اجتماع، مرکز خرید، مدرسه و غیره باشد. در صورت امکان، مکانی آرام و ساکت را انتخاب کنید. برای شرایط حساس، مانند زمانی که فرد مورد خشونت جنسی قرار گرفته است، سعی کنید جایی را انتخاب کنید که دیگران نتوانند مکالمه شما را بشنوند. این کار به حفظ محرمانگی و احترام به شأن و کرامت فرد کمک می‌کند. چه کسی می‌تواند کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) ارائه دهد؟ همه می‌توانند کمک‌های اولیه روانشناختی را ارائه دهند: داوطلبان، نیروهای امداد،عموم مردم. این کمک فقط مختص متخصصان نیست. آموختن مهارت‌های PFA دشواری نیست و بیشتر افراد حتی بدون اینکه بدانند، این مهارت‌ها را به کار می‌برند. نمونه‌هایی از این مهارت‌ها عبارتند از: گوش دادن فعال، کمک بدون قضاوت، آرام کردن فردی که در پریشانی است و رسیدگی به نیازهای فوری او. #کمک‌های_اولیه_روانشناختی

2. به کار بستن مهارت‌های PFA شامل موارد زیر است: چگونگی ارزیابی یک موقعیت واکنش‌های رایج به بحران‌ها چگونگی نزدیک شدن به فردی که در پریشانی است چگونگی آرام کردن فردی که به آن نیاز دارد چگونگی ارائه حمایت عاطفی و کمک عملی کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) عبارت است از: - آرام کردن و تسکین فردی که در پریشانی است و کمک به او برای احساس امنیت و آرامش - ارزیابی نیازها و نگرانی‌ها - محافظت از افراد در برابر آسیب‌های بیشتر - ارائه حمایت هیجانی - کمک به رفع نیازهای اولیه و فوری، مانند غذا و آب، پتو یا یک مکان موقت برای اقامت - کمک به افراد برای دسترسی به اطلاعات، خدمات و حمایت‌های اجتماعی کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) این‌ها نیست: - کاری که فقط متخصصان انجام می‌دهند - مشاوره یا درمان حرفه‌ای - تشویق فرد به بحث مفصل درباره رویدادی که باعث پریشانی شده است. - درخواست از فرد برای تحلیل آنچه برایش اتفاق افتاده است. - تحت فشار قرار دادن فرد برای ارائه جزئیات درباره آنچه رخ داده است - تحت فشار گذاشتن افراد برای بیان احساسات و واکنش‌هایشان نسبت به رویداد #کمک‌های_اولیه_روانشناختی

1. پرسش: #کمک‌های_اولیه_روانشناختی (PFA)* چیست؟ کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) مجموعه‌ای از مهارت‌ها و دانش است که می‌تواند برای کمک به افرادی که در شرایط پریشانی هستند، مورد استفاده قرار گیرد. این روش، راهی برای کمک به افراد است تا احساس آرامش کنند و بتوانند در شرایط دشوار کنار بیایند. استرس استرس حالتی از فشار یا تنش است که در بسیاری از موقعیت‌های مختلف رخ می‌دهد. هر تغییری—چه مثبت و چه منفی—می‌تواند باعث استرس شود. استرس بخشی عادی از زندگی روزمره است. وقتی باعث می‌شود فرد عملکرد خوبی داشته باشد (مثلاً در یک آزمون یا امتحان)، مثبت محسوب می‌شود. با این حال، استرس می‌تواند منفی هم باشد و منجر به پریشانی و بحران شود. پریشانی (دیسترس) این زمانی است که فرد نمی‌تواند با چالش‌ها یا موقعیتی که با آن روبرو شده، کنار بیاید یا خود را با آن تطبیق دهد. پریشانی منجر به ناراحتی و رنج جسمی و عاطفی می‌شود. این حالت می‌تواند ناشی از یک رویداد بحرانی یکباره یا تجمع استرس در طول زمان باشد. کمک‌های اولیه روانشناختی (PFA) شامل توجه و مراقبت از فردی است که در شرایط پریشانی قرار دارد، توجه به واکنش‌های او، گوش دادن فعال و ارائه کمک عملی. این روش، راهی برای حمایت از فرد و متصل کردن او به کمک مورد نیازش است. *Psychological First Aid (PFA)

شش اقدامی که بهترین درمانگران ACT به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌دهند. (بخش 6) نویسنده: جو اولیور مترجم: علی فیضی 6. استعاره‌های سفارشی بسازید استعاره‌ها از ویژگی‌های بارز درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) هستند و درمانگران زبده می‌دانند چگونه آن‌ها را با تجربه‌ها…

شش اقدامی که بهترین درمانگران ACT به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌دهند. (بخش 6) نویسنده: جو اولیور مترجم: علی فیضی 6. استعاره‌های سفارشی بسازید استعاره‌ها از ویژگی‌های بارز درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) هستند و درمانگران زبده می‌دانند چگونه آن‌ها را با تجربه‌ها و بافتارهای منحصر به فرد زندگی هر مراجع تطبیق دهند. در حالی که استعاره‌های استاندارد مانند «شن روان» یا «مسافران اتوبوس» قدرتمند هستند، استعاره‌های سفارشی حتی عمیق‌تر طنین‌انداز می‌شوند؛ زیرا از زبان، علایق و مشکلات خود مراجع نشأت می‌گیرند. به عنوان مثال، مراجعی که در خشم گیر کرده است، ممکن است با استعاره «قلاب ماهیگیری» ارتباط برقرار کند: نگه داشتن کینه مانند ماندن روی قلاب برای نگه داشتن شخص دیگری است که در آن گیر افتاده است؛ اما با این کار، خود را نیز دردمند نگه می‌دارید. درمانگر ممکن است بگوید: «تنها راه رهایی از درد این است که ابتدا او را از قلاب رها کنی. می‌دانم که این ناعادلانه به نظر می‌رسد، اما این کار برای او نیست؛ هدف این اقدام رهایی خودت است.» این استعاره، همراه با بحث در مورد ارزش‌های مراجع، می‌تواند به او کمک کند تا هزینه نگه داشتن خشم و مزایای رها کردن آن را ببیند. تطبیق استعاره‌ها با علایق مراجع می‌تواند آن‌ها را حتی تأثیرگذارتر کند. برای مثال، مراجعی که یک موسیقیدان است، ممکن است با تمثیلی درباره کوک کردن گیتار ارتباط برقرار کند: «اگر سیم‌ها بیش از حد سفت باشند، پاره می‌شوند؛ اگر بیش از حد شل باشند، موسیقی تولید نمی‌کنند. انعطاف‌پذیری عاطفی به معنای یافتن آن کشش کارآمد است.» خلق مشترک استعاره‌ها با مراجعان نیز می‌تواند مشارکت را عمیق‌تر کند. مراجع ممکن است یک استعاره موجود را برای تناسب با تجربه خود تغییر بدهد یا یک استعاره کاملاً جدید ابداع کند. درمانگران زبده ACT از استعاره‌ها به ندرت اما هدفمند استفاده می‌کنند و در طول درمان برای تقویت بینش‌های کلیدی به آن‌ها بازمی‌گردند. یک استعاره خوب انتخاب شده می‌تواند به نقطه اتکایی برای مراجع تبدیل شود و به او کمک کند تا آنچه را که آموخته است مدت‌ها پس از پایان جلسه به خاطر بسپارد و به کار گیرد. چند راهنمایی: از دنیای مراجع الهام بگیرید: به علایق، سرگرمی‌ها یا مشکلات او گوش دهید و از آن‌ها به عنوان الهام‌بخش استفاده کنید. به عنوان مثال، مراجعی که عاشق باغبانی است ممکن است با استعاره‌ای درباره پرورش گیاهان ارتباط برقرار کند: «شما نمی‌توانید یک گل را با کشیدن آن مجبور به شکوفه دادن کنید؛ لازم است شرایط مناسب را ایجاد کنید و اجازه دهید به وقت خود رشد کند.» با مراجع همکاری کنید: او را دعوت کنید تا استعارۀ خود را تنظیم یا ایجاد کند. به عنوان مثال، اگر مراجع یک خلبان باشد، ممکن است «مسافران اتوبوس» را به استعاره هواپیما تغییر دهد و افکار خود را به عنوان مسافران مزاحم تصور کند در حالی که روی پرواز هواپیما تمرکز می‌کند. برای تقویت بینش‌ها به استعاره‌ها بازگردید: از استعاره‌ها به عنوان نقاط اتکا در جلسات بعدی استفاده کنید. به عنوان مثال، ممکن است بگویید: «همانطور که صحبت کردیم آیا این همان لحظه‌ای است که بهتر است طناب را رها کنیم؟» این تکرار به مراجعان کمک می‌کند تا استعاره را درونی کنند و آن را در زندگی روزمره خود به کار ببرند. در مورد استعاره‌های ابداع شده توسط مراجعان محتاط باشید: استعاره‌های ابداع شده توسط مراجعان می‌توانند تجربه آن‌ها را به وضوح به تصویر بکشند، اما ممکن است احساس گیر افتادن یا ناتوانی را نیز تقویت کنند. این استعاره‌ها را به صورت مشترک گسترش دهید یا تغییر شکل دهید تا دیدگاه‌های جدیدی را باز کنید و مسیرهایی را به سمت اقدامات کارآمد برجسته کنید، در حالی که به تجربۀ زیستۀ مراجع احترام می‌گذارید. مثال: مراجعی احساس «غرق شدن» زیر وزن استرس و فرسودگی شغلی را توصیف می‌کند. در حالی که این حالت هیجانی او را به طور موثری منتقل می‌کند، ممکن است حس درماندگی را تقویت کند. درمانگر می‌تواند با معرفی استعاره‌ای درباره یک دونده در مسابقه، که از ترس اینکه توقف نشان دهد او به جایی تعلق ندارد، بی‌پایان می‌دود، به آرامی استعاره را تغییر شکل دهد. این بازنگری رفتارهایی را که مشکل را حفظ می‌کنند (کار بیش از حد بدون استراحت) برجسته می‌کند و فضایی برای کشف اقدامات جدید و مبتنی بر ارزش‌ها، مانند مکث برای مراقبت از خود، ایجاد می‌کند. #Learning_ACT #تبحر_در_رواندرمانی #مهارت https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

شش اقدامی که بهترین درمانگران ACT به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌دهند. (بخش 5) نویسنده: جو اولیور مترجم: علی فیضی ۵. مواجهه را به عنوان تمایلِ هدایت شده با ارزش‌ بازتعریف کنید مواجهه یک مداخله بنیادی در رفتاردرمانی است، اما ACT با بنا نهادن مواجهه بر پایه‌ی ارزش‌ها و تمایل، به جای کاهش نشانه، رویکرد منحصربه‌فردی را در پیش می‌گیرد. در حالی که مواجهه‌درمانی سنتی بر خوگیری (کاهش ترس از طریق مواجهه‌ مکرر) تمرکز دارد، ACT مواجهه را فرصتی برای تمرین گشودگی نسبت به ناخوشایندی در راستای آنچه اهمیت دارد، بازتعریف می‌کند. این تغییر تمرکز می‌تواند باعث شود تمرین‌های مواجهه کمتر شبیه نبردی با ترس و بیشتر شبیه گامی شجاعانه به سوی یک زندگی معنادار به نظر برسند. برای مثال، مراجعی با OCD که به دلیل ترس از آلودگی از لمس فرزندش اجتناب می‌کند، ممکن است هدایت شود تا با فرزندش در بازی‌های کثیف‌کاری درگیر شود، و شستن دست‌ها را به تأخیر بیندازد. درمانگر این را نه به عنوان تمرینی برای "خلاص شدن" از اضطراب، بلکه به عنوان راهی برای ظاهر شدن به عنوان والد دوست‌داشتنی که می‌خواهد باشد، چارچوب‌بندی می‌کند. درمانگر ممکن است بگوید: "اضطراب احتمالاً ظاهر خواهد شد و اشکالی ندارد. این بهای ورود برای زندگی کردن ارزش‌های شماست. بیایید تمرین کنیم که اجازه دهیم آنجا باشد در حالی که شما روی ارتباط با فرزندتان تمرکز می‌کنید." این رویکرد به مراجعان کمک می‌کند تا ببینند ناراحتی مانعی برای غلبه نیست، بلکه تجربه‌ای است که می‌توانند برای پیگیری اهدافشان به آن فضا بدهند. درمانگران زبده ACT، تمرین‌های مواجهه را به صورت مشارکتی طراحی می‌کنند و آنها را متناسب با آمادگی و ارزش‌های مراجع تنظیم می‌کنند. آنها همچنین تکنیک‌های بهوشیاری و گسلش را با این فرایند ادغام می‌کنند تا به مراجعان کمک کنند ناخوشایندی‌هایی را که در طول مواجهه پدیدار می‌شوند، مدیریت کنند. برای مثال، مراجعی که با اضطراب اجتماعی روبرو است، ممکن است آموزش ببیند که افکارش را مشاهده و نام‌گذاری کند ("آه، دوباره 'آنها دارند مرا قضاوت می‌کنند' اینجاست") و تمرین کند که خود را در لحظه حال مستقر کند. درمانگر تأکید می‌کند که هدف، از بین بردن ترس نیست، بلکه آغوش باز داشتن نسبت به ترس و مشغول شدن به اقدام ارزشمند در عین ظاهر شدن ترس است. این رویکرد هدایت‌شدن با ارزش‌، مواجهه را از یک تمرین مکانیکی به یک فرآیند عمیقاً معنادار تبدیل می‌کند. مراجعان می‌آموزند که می‌توانند ناخوشایندی را تحمل کنند، اقداماتی همسو با ارزش‌های خود انجام دهند و زندگی غنی‌تر و پربارتری را خلق کنند. چند راهنمایی: مواجهه را به ارزش‌ها گره بزنید: قبل از شروع یک تمرین مواجهه، زمانی را صرف روشن کردن این موضوع کنید که چرا این کار اهمیت دارد. بپرسید: "این ناخوشایندی در خدمت چیست؟ به سوی چه ارزشی در حال حرکت هستیم؟" این اطمینان می‌دهد که انگیزه مراجع از درون او می‌آید. بر انتخاب و کنترل تأکید کنید: مواجهه را به عنوان یک فرآیند مشارکتی چارچوب‌بندی کنید که مراجع در آن عاملیت دارد. برای مثال، ممکن است بپرسید: "در مقیاس ۰ تا ۱۰، چقدر تمایل دارید این را امتحان کنید؟ اگر عدد ۵ است، چه چیزی را می‌توانیم تنظیم کنیم تا برای شما کارآمدتر باشد؟" این رویکرد حس توانمندی را برمی‌انگیزد. بهوشیاری و گسلش را با این فرآیند ترکیب کنید: مراجعان را آموزش دهید تا در طول مواجهه، افکار و هیجانات خود را بدون گرفتار شدن در آنها مشاهده کنند. برای مثال، آنها ممکن است تمرین کنند که بی‌صدا افکار خود را نام‌گذاری کنند ("این هم ذهن من است که می‌گوید: 'این خطرناک است'") یا با نفس‌های آهسته و بهوشیارانه خود را مستقر کنند. #Learning_ACT #تبحر_در_رواندرمانی #مهارت https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

شش اقدامی که بهترین درمانگران ACT به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌دهند (بخش 4) نویسنده: جو اولیور مترجم: علی فیضی ۴. پل‌هایی از ارزش‌ها به عمل بسازید یکی از مهم‌ترین نقش‌های یک درمانگر زبده ACT این است که به مراجعان کمک کند ارزش‌های خود را به اقدامات واقعی در زندگی پیوند دهند. اقدام متعهدانه جایی است که بینش با تغییر رفتاری تلاقی می‌کند؛ و درمانگران ماهر، مراجعان را در برداشتن گام‌های مشخص و معنادار به سوی اهدافشان هدایت می‌کنند، در حالی که به موانع اجتناب‌ناپذیری که پدیدار می‌شوند، می‌پردازند. این فرایند صرفاً دادن "تکلیف" به مراجعان نیست، بلکه همکاری با آنها برای طراحی اقدامات واقع‌بینانه و ارزش‌محور و حمایت از آنها در طول چالش‌های پیگیری چنین روندی است. دتأکید می‌کند که ارزش‌ها همچون قطب‌نما هستند: جهت را نشان می‌دهند، اما هرگز نمی‌توان به آنها به طور کامل "دست یافت". از سوی دیگر، اهداف، گام‌های مشخصی هستند که ما در آن جهت برمی‌داریم. برای مثال، مراجعی که برای ارتباط ارزش قائل است، ممکن است هدف پیام دادن به یک دوست قدیمی یا شرکت در یک رویداد اجتماعی را تعیین کند. درمانگر به او کمک می‌کند تا این گام‌ها را شناسایی کند و او را برای موانعی که ممکن است با آنها روبرو شود، مانند تردید به خود، ترس از طرد شدن، یا به تعویق انداختن کارها، آماده می‌کند. با ادغام راهبردهای بهوشیاری، گسلش و پذیرش، درمانگران اطمینان حاصل می‌کنند که مراجعان حتی زمانی که ناراحتی پدیدار می‌شود، برای حرکت رو به جلو مجهز هستند. برای مثال، مراجع افسرده‌ای ممکن است آرزوی بازسازی زندگی اجتماعی‌اش را بیان کند، اما فکر ارتباط گرفتن با دیگران برایش طاقت‌فرسا باشد. درمانگر ممکن است به او کمک کند تا این هدف را به گام‌های کوچک و قابل دستیابی، مانند ارسال یک پیام ساده به یک دوست، تقسیم کند. با پیش‌بینی موانع، درمانگر ممکن است بپرسد: "وقتی می‌نشینید تا این کار را انجام دهید، چه افکار یا هیجاناتی ممکن است ظاهر شوند؟" اگر مراجع اضطراب یا افکار خودانتقادی را پیش‌بینی کند، درمانگر می‌تواند او را در تمرین گسلش ("آها، این هم ذهن من است که می‌گوید: 'آنها نمی‌خواهند چیزی از من بشنوند'") و پذیرش ("می‌توانم عصبی باشم و همچنان دکمه ارسال را بزنم") هدایت کند. پس از اینکه مراجع اقدام را انجام داد، درمانگر تلاش او را با پیوند دادن آن به ارزش‌هایش تقویت می‌کند: "با وجود اینکه حس ناخوشایندی داشت، شما برای برقراری ارتباط قدم برداشتید. این گامی شجاعانه به سوی آن زندگی‌ای است که می‌خواهید." درمانگران زبده ACT همچنین می‌دانند که اقدام متعهدانه یک فرایند تکراری است. مراجعان ممکن است در برخی اهداف موفق شوند و در برخی دیگر دچار مشکل شوند، و هر نتیجه‌ای مواد یادگیری ارزشمندی را فراهم می‌کند. اگر مراجعی هدفی را پیگیری نکرد، درمانگر آنچه را که مانع شده است بررسی می‌کند و از آن به عنوان فرصتی برای تمرین مهارت‌هایی مانند گسلش یا تمایل استفاده می‌کند. با گذشت زمان، این فرایند، اعتماد به نفس و تاب‌آوری مراجع را می‌سازد و به او کمک می‌کند تا الگوهای اقدام مؤثر را که با ارزش‌هایش همخوانی دارند، ایجاد کند. چند راهنمایی: با گام‌های کوچک شروع کنید: وقتی مراجعان احساس گیر افتادن می‌کنند، با گام‌های کوچک و قابل مدیریت شروع کنید تا حرکت ایجاد شود. برای مثال، به جای "هر روز ورزش کن"، با "دو بار در این هفته ۵ دقیقه پیاده‌روی کن" شروع کنید. موفقیت در رسیدن به اهداف کوچک حس موفقیت و انگیزه برای پیشرفت را ایجاد می‌کند. همخوانی با ارزش‌ها را تقویت کنید: پس از اینکه مراجعان اقدام کردند، بپرسید: "این اقدام چگونه با ارزش‌های شما همخوانی داشت؟ وقتی این کار را انجام دادید، چه نوع فردی بودید؟" پیوند دادن اقدامات به ارزش‌ها، آنها را معنادارتر می‌کند و به مراجعان کمک می‌کند تا فواید آن را درونی کنند. از موانع به عنوان فرصت‌های یادگیری استفاده کنید: اگر مراجعان در اقدام کردن دچار مشکل شدند، بررسی کنید که چه چیزی برای آنها ظاهر شد. برای مثال، ممکن است بگویید: "به نظر می‌رسد اضطراب و تردید به خود مانع شدند. چگونه می‌توانیم دفعه بعد پاسخ دادن به آن هیجانات را تمرین کنیم؟" این رویکرد، شکست‌ها را عادی می‌کند و مراجعان را برای چالش‌های آینده با ابزار مجهز می‌کند. #Learning_ACT #تبحر_در_رواندرمانی #مهارت https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

شش اقدامی که بهترین درمانگران ACT به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌دهند (بخش 3) نویسنده: جو اولیور مترجم: علی فیضی ۳. متمرکز بر لحظۀ حال کار کنید برخی از متحول‌کننده‌ترین لحظات در ACT زمانی رخ می‌دهند که درمانگران از مراجعان دعوت می‌کنند تا در طول جلسه، با لحظۀ حال درگیر شوند. درمانگران زبده به آنچه در اتاق اتفاق می‌افتد – هیجان‌های مراجع، زبان بدن، الگوهای اجتناب و پویایی‌های رابطه‌ای – توجه دارند و از این تجربه‌های لحظه حال به عنوان فرصت‌هایی برای بهوشیاری، پذیرش و خود به عنوان بافتار استفاده می‌کنند. برای مثال، اگر مراجعی با اضطراب اجتماعی، داستانی حاکی از آسیب‌پذیری را بازگو کند و سپس به وضوح دچار تنش شود و از تماس چشمی خودداری کند، درمانگر ممکن است بگوید: "به این پی بردم همان‌طور که این را به من می‌گویید، شانه‌هایتان خم شده و صدایتان آرام‌تر شده است. الان در حال تجربۀ چه چیزی هستید؟" این مشاهدۀ ساده، توجه مراجع را به تجربۀ فوری او جلب می‌کند و فرصتی برای بررسی هیجانات و راهبردهای اجتناب او در زمان واقعی ایجاد می‌کند. کار در لحظۀ حال همچنین رابطۀ درمانی را تقویت می‌کند. هنگامی که مراجعان ترس از قضاوت شدن را بیان می‌کنند، درمانگران می‌توانند با گشودگی و تأیید پاسخ دهند و تجربه‌ای اصلاح‌گر ارائه دهند که مفروضه‌های مراجع را به چالش می‌کشد. برای مثال، مراجعی ممکن است بگوید: "احساس می‌کنم شما حتماً فکر می‌کنید من ضعیف هستم،" و درمانگر ممکن است پاسخ دهد: "در واقع، من شجاعت شما را در به اشتراک گذاشتن این موضوع با خودم تحسین می‌کنم." این، پیش‌بینی‌های منفی مراجع را رد می‌کند و اعتماد را می‌سازد. با کار در لحظه حال، درمانگران به مراجعان کمک می‌کنند تا بهوشیاری و پذیرش را در یک محیط امن و حمایت‌گر تمرین کنند. جلسه به یک نمونه کوچک از زندگی گسترده‌تر مراجع تبدیل می‌شود، جایی که آنها می‌توانند روش‌های جدیدی از بودن و ارتباط برقرار کردن را تجربه کنند. چند راهنمایی: فرایند را مشاهده و نام‌گذاری کنید: به آرامی به آنچه در لحظه مشاهده می‌کنید، مانند تغییرات در وضعیت بدن، لحن یا هیجان، اشاره کنید. برای مثال، "پی بردم که خیلی ساکت شده‌اید – الان چه هیجانی دارید؟" به فرایند و محتوا به طور متعادلی بپردازید: اگر جلسه بیش از حد بر داستان‌سرایی متمرکز شد، به تجربه حال حاضر مراجع تغییر دهید. برعکس، اگر مراجع در هیجانات خود غرق شد، دعوت به قرار گرفتن در محتوای مشخص می‌تواند تسکین‌دهنده باشد. پذیرش و شفقت‌ به خود را الگوسازی کنید: اگر هیجانات دشوار در لحظه بروز کردند، مراجع را هدایت کنید تا فضایی برای آنها ایجاد کند. برای مثال، "آن گرفتگی در سینه خود را متوجه شوید. بیایید نفسی بکشیم و اجازه دهیم در حین ادامه صحبت، آنجا باشد." #Learning_ACT #تبحر_در_رواندرمانی #مهارت https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

شش اقدامی که بهترین درمانگران ACT به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌دهند (بخش 2) نویسنده: جو اولیور مترجم: علی فیضی ۲. بپرسید: آیا کارآمد است؟ مفهوم کارآمدی در ACT نقش محوری دارد و درمانگران ماهر از آن به عنوان یک قطب‌نما در طول فرآیند درمانی استفاده می‌کنند. به جای بحث در مورد اینکه آیا یک فکر، رفتار یا باور "درست" یا "صحیح" است، کارآمدی تمرکز را به این سمت می‌برد که آیا آن تجربۀ روانی در بافتار ارزش‌های مراجع مفید است یا خیر. این رویکرد مراجعان را تشویق می‌کند تا پیامدهای الگوهای خود را با کنجکاوی و نه حالت تدافعی بررسی کنند و در نظر بگیرند که آیا آن الگوها واقعاً در خدمت آنها هستند. برای مثال، مراجعی که برای بی‌حس کردن خود از اثرات خاطرات تروما از مواد استفاده می‌کند، ممکن است بپذیرد که اگرچه این راهبرد تسکین کوتاه‌مدت می‌دهد، اما به پیامدهای بلندمدت مانند روابط متشنج، سلامت ضعیف و شرم نیز منجر می‌شود. با بررسی مشارکتی این الگو، "درمانگر به مراجع کمک می‌کند تا بفهمد برای چیزی که به دست می‌آورد، چه چیزهایی را از دست می‌دهد و دری را به روی ناامیدی خلاقانه باز می‌کند: این دانش که راهبردهای فعلی او اگرچه قابل درک هستند، اما در درازمدت مؤثر نیستند. این اغلب انگیزه‌ای طبیعی برای امتحان رویکردهای جایگزین ایجاد می‌کند. بررسی کارآمدی را می‌توان برای افکار و باورها نیز به کار برد. برای مثال، مراجعی ممکن است اصرار کند: "دنیا ناامن است و من نمی‌توانم به هیچ‌کس اعتماد کنم." به جای بحث علیه این باور، درمانگر ممکن است بپرسد: "فرض کنیم این ۱۰۰٪ درست است. وقتی این فکر را حفظ می‌کنید، آیا به شما کمک می‌کند زندگی‌ای سرشار از امنیت و ارتباط بسازید، یا به انزوا منجر می‌شود؟" این رویکرد نیاز به بحث در مورد حقیقت واقعی یک فکر را دور می‌زند و در عوض بر تأثیر آن تمرکز می‌کند. کارآمدی مهارتی ظریف است که نیازمند زمان‌بندی و درایت است. مراجعان ممکن است در ابتدا در برابر بررسی الگوهای خود مقاومت کنند، به ویژه اگر آن الگوها راحتی یا تسکین کوتاه‌مدت را فراهم کنند. یک درمانگر ACT زبده فضایی امن و بدون قضاوت برای این گفتگوها ایجاد می‌کند، راهبردهای مراجع را عادی‌سازی می‌کند در حالی که به آرامی محدودیت‌های آنها را برجسته می‌سازد. چند راهنمایی: از کمک‌های بصری استفاده کنید: به صورت مشارکتی با مراجع یک نمودار بسازید تا فواید کوتاه‌مدت و هزینه‌های بلندمدت یک رفتار را ترسیم کنید. دیدن این نمایش بصری می‌تواند به مراجعان کمک کند تا ارتباط بین نقاط را درک کرده و انگیزه خودشان را برای تغییر ایجاد کنند. کارآمدی را برای افکار و قواعد به کار ببرید: برای مراجعانی که قواعد سفت و سختی دارند (مثلاً: "من باید کامل باشم")، تأثیر آن قواعد را بررسی کنید. بپرسید: "تلاش برای کمال چگونه بر زندگی شما تأثیر گذاشته است؟ آیا آرامش برای شما آورده یا استرس و نارضایتی ایجاد کرده است؟" لحنی کنجکاو و مشفقانه داشته باشید: کارآمدی به معنای این نیست که به مراجعان بگوییم که چه کاری باید یا نباید انجام دهند؛ بلکه به معنای دعوت از آنها برای بررسی این است که چه چیزی برای آنها در بافتار ارزش‌هایشان کارآمد است. آن را به عنوان یک پرسش مشارکتی مطرح کنید: "به من کمک کنید تا درک کنم – وقتی شما «اقدام الف» را انجام می‌دهید، به چه چیزی امیدوار هستید و واقعاً چه اتفاقی می‌افتد؟" #Learning_ACT #تبحر_در_رواندرمانی #مهارت https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

شش اقدامی که بهترین درمانگران ACT به شیوه‌ای متفاوت انجام می‌دهند (بخش 1) نویسنده: جو اولیور مترجم: علی فیضی درمانگران بسیار ماهر ACT (درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد)، خلاقیت، ظرافت و درکی عمیق از انعطاف‌پذیری روانی را به کار درمانی خود می‌آورند. فراتر از فرآیندهای پایه‌ای ACT، درمانگران پیشرفته مهارت‌های خود را برای پرداختن به الگوهای پیچیده و نامنعطف مراجعان بهبود می‌بخشند و با استفاده از تکنیک‌های ظریف اما قدرتمند به مراجعان کمک می‌کنند به سمت زندگی‌های معنادار و ارزش‌مدار حرکت کنند . این درمانگران با هنرمندی، استعاره‌ها، بهوشیاری، ارزش‌ها و مداخلات رفتاری را در هم می‌آمیزند تا تجربه‌های درمانی متحول‌کننده‌ای خلق کنند. در ادامه شش مهارت پیشرفته‌ای که درمانگران بسیار مؤثر ACT را متمایز می‌کند، همراه با نکات و مثال‌هایی برای کمک به شما در به‌کارگیری این تکنیک‌ها در کار خودتان آورده شده است. ۱. چرخاندن چشم‌اندازها : مراجعان را به دیدن از زاویه‌ای جدید دعوت کنید یکی از قدرتمندترین اقداماتی که یک درمانگر ACT پیشرفته می‌تواند انجام دهد، کمک به مراجع برای دیدن موقعیتش از چشم‌اندازی جدید است. مراجعان اغلب در روایت‌های سفت و سخت درباره خودشان، مانند "من یک شکست‌خورده‌ام"، یا الگوهای ارتباطی انعطاف‌ناپذیر، مانند "هیچ‌کس به من اهمیت نمی‌دهد"، گیر می‌کنند. این الگوها می‌توانند مطلق و غیرقابل چالش به نظر برسند، اما درمانگران ماهر می‌دانند چگونه به آرامی چشم‌انداز مراجع را بچرخانند و به او اجازه دهند از چشم‌انداز جا افتاده‌اش خارج شده و خود یا موقعیتش را در نوری جدید ببیند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد که بر مبنای نظریه چارچوب ارتباطی (RFT) استوار است، چارچوبی برای دیدگاه‌گیری انعطاف‌پذیر ارائه می‌دهد. این شامل کار با چارچوب‌های ارتباطی اشارتگر، یا روابط "من در برابر تو" و "اینجا در برابر آنجا" است که شکل‌دهندۀ نحوه نگرش ما به خود و دیگران هستند. با هدایت مراجعان برای چرخاندن این چارچوب‌ها – برای مثال، با تصور اینکه یک دوست مشفق، خود آینده یا حتی درمانگرشان چگونه ممکن است به آن‌ها نگاه کند – درمانگران به مراجعان کمک می‌کنند تا بند باورهای نامنعطف را سست کرده و به روی احتمالات جدید گشوده شوند. برای مثال، مراجعی که غرق در خودبیزاری است، ممکن است دعوت شود تا چشم‌انداز مادربزرگش را تصور کند. درمانگر ممکن است از تمرین دو صندلی استفاده کند و از مراجع بخواهد ابتدا گفتگوی درونی خشن خود را بیان کند و سپس طوری پاسخ دهد که انگار مادربزرگش است و چشم‌اندازی مشفق و پرمحبت نسبت به مشکلاتش ارائه دهد. این فرآیند "خود به عنوان بافتار" (خود مشاهده‌گر) را فعال کرده و همدلی را تشویق می‌کند که اغلب منجر به بینش‌های عمیق می‌شود. مراجع ممکن است متوجه شود که قضاوت‌های فعلی او نسبت به خودش حقایق مطلق نیستند، بلکه صرفاً یکی از چشم‌اندازهای متعدد هستند. این چرخش‌ها زمانی بسیار مؤثر هستند که با تمرین‌های تجربی، مانند نقش‌آفرینی یا تصویرسازی هدایت‌شده، ترکیب شوند. با این حال، آنها نیازمند زمان‌بندی و قضاوت دقیق هستند: درمانگر باید ارزیابی کند که آیا مراجع در موقعیتی است که می‌تواند بدون احساس غرق شدن در احساسات دشوار یا نامعتبر شدن با چشم‌اندازی جدید مشغول شود. چرخاندن چشم‌اندازها وقتی به درستی انجام شود می‌تواند آمیختگی با روایت‌های بی‌فایده را کاهش داده و حس انعطاف‌پذیری و امکان را ایجاد کنند. چند راهنمایی: چشم‌اندازهای سفر در زمان: مراجعان را تشویق کنید تا خود آینده‌شان را، ۵ یا ۱۰ سال بعد، تصور کنند که به خود فعلی‌شان مشاوره یا دلگرمی می‌دهد. متناوباً، آن‌ها را هدایت کنید تا با خود جوان‌ترشان صحبت کنند و شفقت یا اطمینان خاطر ارائه دهند. این تمرینات به ویژه در کار با تروما مفید هستند، جایی که مراجعان اغلب دردهای حل‌نشده‌ای را از گذشته حمل می‌کنند. بهره‌برداری از رابطه درمانی: برای مراجعانی که با شرم یا خودانتقادی دست و پنجه نرم می‌کنند، آن‌ها را دعوت کنید تا کشف کنند که شما به عنوان درمانگرشان، چگونه آن‌ها را می‌بینید. برای مثال، ممکن است بگویید: "من متوجه می‌شوم که شما فکر می‌کنید من دارم شما را قضاوت می‌کنم. آیا مایلید مستقیماً از من بپرسید که در این لحظه چه هیجانی نسبت به شما دارم؟" این می‌تواند باورهای تحریف شده را به چالش بکشد و اعتماد را ایجاد کند. تنظیم تمرین متناسب با آمادگی مراجع: اگر مراجعی به شدت با داستان خود درگیر است، با چرخش‌های چشم‌انداز کوچک‌تر شروع کنید (مثلاً تصور اینکه یک ناظر بی‌طرف چگونه ممکن است آن‌ها را ببیند) قبل از حرکت به سمت چشم‌اندازهای هیجانی‌تر. #Learning_ACT #تبحر_در_رواندرمانی #مهارت https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy

در کدام فرهنگ کسب نتایج خوب مستمر برای رواندرمانگر ACT ممکن است؟ اجتماع باهمان تنهایان یا فرهنگ زبدگی ؟ ارائه‌شده در چهارمین همایش ملی پژوهش و نوآوری در روانشناسی با تمرکز بر رفتاردرمانی شناختی دانشگاه علوم و فناوری آریان تمع میزبان بابلسر https://t.me/thirdwaveofBehaviorTherapy