UpdateMD آپدیت ام دی

افشای یک حقیقت تکان‌دهنده: لامپ‌ها چگونه سوخت‌وساز بدن را به‌هم می‌ریزند؟ 💡 ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند آخرین باری که دور آتش نشسته‌اید و به نور قرمز آن خیره شده‌اید چه زمانی بوده؟ نشستن کنار آتش یک مزیت مهم دارد که احتمالا تا به حال نمی‌دانستید. طی چند دهه‌ی گذشته، تلاش برای کم‌مصرف‌تر کردن ساختمان‌ها، نوع نوری که هر روز دریافت می‌کنیم را به‌شدت تغییر داده است. اکنون برخی پژوهشگران می‌گویند حذف بخش بزرگی از نور قرمز و فروسرخ از محیط‌های داخلی می‌تواند عملکرد میتوکندری‌ها را مختل کند و در افزایش خطر بیماری‌هایی مانند دیابت و زوال عقل نقش داشته باشد (هرچند بسیاری از این یافته‌ها هنوز اولیه‌اند و رابطه علت‌ومعلولی قطعی نشده است). یک آزمایش ساده: چراغ‌قوه تلفن همراهتان را روشن کنید و نوک انگشت خود را روی آن بگذارید. درخششی قرمز می‌بینید؛ نه به‌دلیل رنگ خون، بلکه چون فوتون‌های قرمز در بافت انگشت پخش می‌شوند. به گفته‌ی باب فازبری، اخترفیزیک‌دانی که به زیست‌شناسی نور روی آورده، «نور یک ماده مغذی است.» 💡 چگونه نور مدرن ما را از طول موج‌های بلند محروم کرد؟ دو فناوری این تغییر را رقم زدند: لامپ‌های کم‌مصرف ال‌ای‌دی و شیشه‌هایی که برای جلوگیری از اتلاف گرما، فروسرخ را فیلتر می‌کنند. نتیجه، محدودشدن شدید طیف نور در فضاهای داخلی است؛ جایی که مردم تا ۹۰ درصد وقت خود را می‌گذرانند و به گفته‌ی پژوهشگران حدود ۹۵ درصد طیف نوری را از دست داده‌ایم. نور روز سرشار از قرمز مرئی (۶۵۰ تا ۷۵۰ نانومتر) و فروسرخ نامرئی (تا حدود ۲۵۰۰ نانومتر) است؛ طول موج‌هایی که از لباس می‌گذرند و به عمق بافت می‌رسند. آتش، شمع و لامپ رشته‌ای هم قرمز و فروسرخ فراوانی تولید می‌کنند، اما ال‌ای‌دی‌ها عملاً بالاتر از ۷۵۰ نانومتر چیزی نمی‌سازند؛ چیزی که یک پژوهشگر حوزه نور آن را در قیاس با غذای فوق‌فرآوری، «نور فوق‌فرآوری» می‌نامد. 🔬 پیوند نور قرمز با کارخانه‌های انرژی سلول ریشه این فرضیه به پژوهش‌های اواخر دهه ۱۹۸۰ بازمی‌گردد: نور قرمز و نزدیک‌فروسرخ سرعت تولید ATP (واحد اصلی انرژی سلول) را در میتوکندری افزایش می‌دهند. ظاهراً تابش این نورها زنجیره انتقال الکترون را کمی سریع‌تر می‌کند؛ فرایندی که «سوخت‌وساز نوری» نامیده می‌شود. سازوکار دقیق هنوز محل اختلاف است، اما نقش میتوکندری پذیرفته شده است. در مقابل، نور آبیِ نمایشگرها و ال‌ای‌دی‌ها می‌تواند تولید ATP را کند کند. 📊 شواهد درباره قند خون، مغز و طول عمر — قند خون: ۱۵ دقیقه نور قرمز می‌تواند جهش قند خون پس از مصرف گلوکز را کاهش دهد. افزودن یک لامپ رشته‌ای کم‌نور به دفترهای بدون پنجره با قند خون پایین‌تر کارکنان همراه بود و در پژوهش دانشگاه ماستریخت، کنترل قند بیماران دیابتی نوع ۲ زیر نور طبیعی بهتر از نور ال‌ای‌دی بود. — مغز: مطالعه‌ای روی ۸۸ هزار نفر نشان داد کسانی که بیشتر در روشنایی روز بودند، کمتر دچار زوال عقل شدند. — طول عمر: در مطالعه‌ای روی بیش از ۴۰۰ هزار بزرگسال، تماس بیشتر با آفتاب با مرگ کمتر ناشی از سرطان و بیماری قلبی‌عروقی همراه بود. البته این مطالعات مشاهده‌ای فقط همبستگی را نشان می‌دهند و فعلاً یک فرضیه بحث‌برانگیز محسوب می‌شوند. ✅ چطور نور قرمز بیشتری دریافت کنیم؟ — ساده‌ترین راه، حضور منظم در روشنایی روز است؛ لباس و ضدآفتاب بخش زیادی از فرابنفش سرطان‌زا را می‌گیرند، اما نور قرمز و فروسرخ همچنان عبور می‌کنند. — در نوردرمانی احتیاط کنید؛ بعضی دستگاه‌ها بیش‌ازحد پرقدرت‌اند و ممکن است تولید انرژی سلولی را از تعادل خارج کرده و التهاب ایجاد کنند. — در محیط کار، یک لامپ رشته‌ای بسیار کم‌نور کنار میز بگذارید؛ چون حتی در شدت پایین فروسرخ زیادی تولید می‌کند. پیام نهایی این است: لامپ‌های ال‌ای‌دی به‌تنهایی عامل بیماری‌های مزمن نیستند، بلکه طراحی ساختمان‌های کم‌مصرف شاید یک نیاز زیستی مهم را نادیده گرفته باشد. احتمالا می‌توان بدون نور قرمز زندگی کرد، اما نمی‌توان بدون آن سالم زندگی کرد! https://updatemd.com/health-longevity/led-light-red-infrared-mitochondria/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

در یک پژوهش بامزه، از مغز سگ‌ها MRI گرفته‌ و همزمان به آنها تصاویر مختلف نشان داده‌اند. مشخص شده که سگ‌ها با دیدن صورت خوشحال افراد (حتی غریبه‌ها) دچار حس شادی می‌شوند و واکنش‌ مغزشان مشابه هنگامی است که یک جایزه خوراکی دریافت می‌کنند. به سگ‌ها لبخند بزنید 🙂 نتیجه‌ی مطالعه در ژورنال iScience منتشر شده. کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

دانلود شماره نخست مجله‌ی LifeSpan فایل پی‌دی‌اف کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

راه‌اندازی سایت و مجله‌ی «لایف‌اسپن» توسط دکتر دیوید سینکلر: اولین رسانه‌ی لانجویتی ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند دیوید سینکلر، استاد ژنتیک دانشکده‌ی پزشکی هاروارد و یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های علم لانجویتی در جهان، روز گذشته از راه‌اندازی سایت جدیدی به نام «لایف‌اسپن» در آدرس Lifespan.com خبر داد. او این خبر را در پادکست «جو روگان» (پرشنونده‌ترین پادکست جهان) اعلام کرد؛ درست همان روزی که تصویرش روی جلد مجله‌ی نشنال جئوگرافیک هم نشسته بود، آن هم به خاطر هدایت اولین کارآزمایی بالینی انسانی جهان در حوزه‌ی لانجویتی. اگر نام سینکلر برای‌تان آشناست، احتمالا به خاطر کتاب پرفروش «لایف‌اسپن: چرا پیر می‌شویم و چرا مجبور نیستیم» است که سال ۲۰۱۹ منتشر شد و به یکی از تاثیرگذارترین کتاب‌های عمومی درباره‌ی علم پیری تبدیل شد. حالا او همان نام را روی یک مجموعه‌ی رسانه‌ای کامل گذاشته است: یک مجله، پادکست، بنیاد پژوهشی و یک جامعه‌ی جهانی از علاقه‌مندان به طول عمر سالم. 🔬 چرا این خبر برای دنیای لانجویتی مهم است؟ پیام اصلی سینکلر در بیانیه‌ی راه‌اندازی این پلتفرم، حرف دل بسیاری از ماست: یافته‌های زیست‌شناسی پیری با سرعتی بی‌سابقه از آزمایشگاه به زندگی روزمره می‌آیند، اما درک عمومی مردم از این علم عقب مانده است. فضای مجازی پر شده از توصیه‌های ضدونقیض، ادعاهای اغراق‌آمیز و «مکمل‌های معجزه‌آسا» که هیچ شواهد محکمی پشت‌شان نیست. لایف‌اسپن قرار است پلی باشد بین مردم و خود دانشمندانی که آینده‌ی این علم را می‌سازند. تفاوت اصلی این رسانه با مجله‌های سلامتی معمولی همین‌جاست: تمام مطالب آن را دانشمندان فعال حوزه‌ی لانجویتی می‌نویسند، نه روزنامه‌نگاران! به قول خود سینکلر، هدف این است که «علم بررسی‌شده باشد، ادعاها منبع داشته باشند و توصیه‌ها با داده‌های واقعی سنجیده شوند.» 📖 در اولین شماره‌ی مجله چه می‌خوانیم؟ شماره‌ی نخست «مجله‌ی لایف‌اسپن» همزمان با راه‌اندازی سایت منتشر شده و ۱۳ مقاله دارد. نگاهی به فهرست مطالب آن نشان می‌دهد که قرار است با یک مجله‌ی جدی طرف باشیم: سرمقاله‌ی افتتاحیه را خود سینکلر نوشته و در آن توضیح داده که این مجله برای چه کسانی است: «اگر عاشق زندگی هستید و می‌خواهید تا جای ممکن طول بکشد، اگر می‌خواهید سالم، تیز و توانمند بمانید و اگر نمی‌خواهید باری بر دوش عزیزان‌تان باشید، این مجله برای شماست.» مقاله‌ی مفصلی درباره‌ی «تئوری اطلاعاتی پیری» (نظریه‌ی معروف خود سینکلر که می‌گوید پیری در واقع نوعی «فراموشی سلولی» است و سلول‌ها به مرور هویت‌شان را گم می‌کنند)، گفت‌وگویی با پژوهشگر پیشگام «ساعت‌های اپی‌ژنتیک» درباره‌ی سنجش سن بیولوژیک، مقاله‌ای درباره‌ی موش‌های کور بی‌مو (جانورانی که عملا پیر نمی‌شوند!)، گزارشی از هورمونی که طول عمر موش‌ها را ۷۳ درصد افزایش داده، نتایج یک کارآزمایی سنولیتیک روی پوست انسان، مقاله‌ای درباره‌ی بازسازی غده‌ی تیموس و حتی مطلبی با این پرسش جذاب که آیا استفاده‌ی زیاد از هوش مصنوعی می‌تواند به شناخت ما آسیب بزند؟ از معماری پیری در زنان هم یک پرونده‌ی ۱۶ صفحه‌ای در این شماره هست. ⚖️ نگاه آپدیت اِم دی: آیا این اتفاق خوبی است؟ از زاویه‌ی لانجویتی، راه‌اندازی لایف‌اسپن یک نقطه‌ی عطف رسانه‌ای است. پیری مهم‌ترین عامل خطر بیماری‌های مزمن است و هر رسانه‌ای که این پیام را با زبان علمی و بدون اغراق به گوش مردم برساند، به نفع سلامت عمومی است. اینکه دانشمندان به جای واسطه‌ها مستقیم با مردم حرف بزنند، همان اتفاقی است که سال‌هاست جای خالی‌اش حس می‌شود. اما به نظرتان همه‌چیز به همین سادگی است؟ منتقدان دکتر سینکلر (که کم هم نیستند!) سال‌هاست می‌گویند او گاهی مرز بین «دانشمند» و «کارآفرین» را کم‌رنگ می‌کند؛ از جنجال مکمل رزوراترول گرفته تا ادعاهای خوش‌بینانه درباره‌ی بازگرداندن جوانی. حالا که او هم رسانه را در اختیار دارد، هم شرکت‌های بیوتک و هم بنیادی که پژوهش‌ها را تامین مالی می‌کند، این پرسش جدی‌تر می‌شود که آیا یک رسانه می‌تواند درباره‌ی علمی که خودِ صاحبش در آن ذی‌نفع است، بی‌طرف بماند؟ پاسخ این پرسش را زمان مشخص خواهد کرد. فعلا آنچه مسلم است این است که علم لانجویتی، پرمخاطب‌ترین دوران تاریخ خودش را می‌گذراند و از این پس یک صدای بلند دیگر هم دارد. https://updatemd.com/health-longevity/sinclair-lifespan-media-launch/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

تغییر موضع سازمان غذا و داروی آمریکا: اولین واکسن آنفولانزای mRNA تأیید شد ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) سرانجام اولین واکسن آنفولانزای ساخته‌شده با فناوری «mRNA» را تأیید کرد؛ همان فناوری‌ای که واکسن‌های کرونا را ساخت و پژوهشگرانش در سال ۲۰۲۳ جایزه نوبل گرفتند. این واکسن که «mFLUSIVA» نام دارد و ساخت شرکت مُدرنا است، برای بزرگسالان ۵۰ تا ۶۴ سال تأیید کامل و برای افراد ۶۵ سال به بالا تأیید مشروط (تا رسیدن نتایج مطالعه تکمیلی) گرفته و قرار است از فصل آنفولانزای ۲۰۲۶–۲۰۲۷ در دسترس باشد. ⚠️ اما مسیر این تأیید اصلاً عادی نبود! چند ماه پیش FDA حتی حاضر نشد پرونده را بررسی کند؛ رئیس وقت بخش واکسن این سازمان استدلال می‌کرد که مدرنا واکسنش را با واکسنی مقایسه کرده که بهترین گزینه بازار نیست و نتیجه به نفع خودش تمام شده است. اما پس از موجی از انتقادهای عمومی، سازمان عقب‌نشینی کرد و بررسی آغاز شد. جالب اینجاست که این اتفاق در دوران وزارت «رابرت کندی جونیور» رخ می‌دهد؛ کسی که سابقه مخالفت جدی با واکسن‌های mRNA دارد و در دوره او ۲۲ پروژه تحقیقاتی mRNA لغو شده بود. 💡 اما چرا این خبر برای شما مهم است؟ چون واکسن‌های سنتی آنفولانزا ماه‌ها زمان برای تولید می‌خواهند و برخی هنوز با روش قدیمی کشت ویروس در تخم‌مرغ ساخته می‌شوند. فناوری mRNA این فرایند را بسیار سریع‌تر می‌کند و به گفته کارشناسان، امکان تطبیق سریع واکسن با سویه‌های جدید را فراهم می‌آورد؛ حتی شاید در آینده هر کشور بتواند به جای یک سویه واحد برای کل نیم‌کره، بهترین سویه را برای خودش انتخاب کند. یادمان باشد که آنفولانزا سالانه بیش از ۳۰۰ هزار نفر را در جهان می‌کشد! https://updatemd.com/medicines/fda-approves-mrna-flu-vaccine/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

ساخت ۱۶ ویروس جدید توسط هوش مصنوعی! فرصت علمی یا تهدید زیستی؟ ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند پژوهشگران مؤسسه آرک و دانشگاه استنفورد با دو مدل هوش مصنوعی به نام ‎Evo 1‎ و ‎Evo 2‎، ویروس‌هایی طراحی کرده‌اند که می‌توانند باکتری‌ها را آلوده کنند و درونشان تکثیر شوند. این پژوهش در مجله ساینس منتشر شده است. این مدل‌ها به‌جای کتاب و وب‌سایت، با تریلیون‌ها واحد سازنده دی‌ان‌ای آموزش دیده‌اند. به زبان ساده، هوش مصنوعی یاد گرفته است الگوهای ژنتیکی را تشخیص دهد و براساس آن‌ها طرح‌های تازه بسازد! پژوهشگران سپس مدل‌ها را با حدود ۱۵ هزار ویروس از خانواده ‎Phi X-174‎ آموزش دادند؛ ویروسی کوچک که فقط باکتری ای‌کولای را آلوده می‌کند. برای کاهش خطر نیز هر ویروسی که بتواند انسان، حیوان، گیاه یا قارچ را آلوده کند، از محدوده آزمایش کنار گذاشته شد. این مدل حدود ۷۰۰ هزار طرح پیشنهاد کرد. پژوهشگران ۲۸۵ مورد را آزمایش کردند و در نهایت ۱۶ مورد به ویروس فعال تبدیل شدند؛ بعضی از آنها حتی سریع‌تر از ‎Phi X-174‎ تکثیر شدند. این فناوری می‌تواند به ژن‌درمانی و مبارزه با باکتری‌های خطرناک کمک کند. اما اگر نسخه‌های پیشرفته‌تر آن بدون نظارت استفاده شوند، شاید ساخت ویروس‌های خطرناک را آسان‌تر کنند. به‌نظر شما قوانین ایمنی می‌توانند با این سریع رشد فناوری هم‌قدم شوند؟ https://updatemd.com/technology/ai-designed-bacterial-viruses/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

آیا کلسیم کافی است؟ نقش مهم «پروتئین» در درمان پوکی استخوان ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند برای درمان پوکی استخوان، معمولاً اولین چیزی که به ذهن می‌رسد مکمل کلسیم است. اما پژوهشی تازه نشان می‌دهد اگر کلسیم کافی دریافت می‌کنید، مصرف کلسیمِ بیشتر لزوماً استخوان‌ها را قوی‌تر نمی‌کند؛ در این شرایط، مقدار پروتئین رژیم غذایی ممکن است اهمیت بیشتری داشته باشد. 🔬 در این پژوهش چه دیدند؟ پژوهشگران وضعیت ۵۸۶ زن با میانهٔ سنی ۶۷ سال را حدود ۳٫۵ سال بررسی کردند. بیشتر این زنان روزانه دست‌کم ۱۲۰۰ میلی‌گرم کلسیم دریافت می‌کردند. در زنانی که داروهای ضدبازجذب استخوان مصرف می‌کردند، دریافت کمتر از ۰٫۸ گرم پروتئین به‌ازای هر کیلوگرم وزن بدن با کاهش اثر محافظتی درمان بر تراکم و استحکام استخوان مفصل ران همراه بود. ⚖️ پس مکمل کلسیم چه جایگاهی دارد؟ در مقابل، میان زنانی که کلسیم کافی دریافت می‌کردند، مصرف مکمل کلسیم فایدهٔ اضافه‌ای برای تراکم یا استحکام استخوان نشان نداد. البته یک استثنای مهم وجود داشت: در زنانی که دریافت کلسیمشان کمتر از ۸۰۰ میلی‌گرم در روز بود، بدون دریافت مکمل کلسیم، فایدهٔ آشکاری از داروهای پوکی استخوان هم مشاهده نشد. ✅ پیام کاربردی دریافت کلسیم کافی و پروتئین هر دو در درمان پوکی استخوان نقش دارند (و البته نقش مهم ورزش و فعالیت بدنی را هم نباید فراموش کرد!) https://updatemd.com/nutrition-supplement/calcium-protein-osteoporosis-treatment/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

💡 وقتی تعریف خودمانی از یک محصول در واقع تبلیغات پنهان است! #انواع_کلاهبرداری نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web

این ویدیوی کوتاه، ترکیب خوبی از طنز پزشکی و کامپیوتر را با هم دارد و حیفم آمد ارسالش نکنم! پوزش بابت برخی کلمات...

آیا نوشیدن «آبِ بیشتر» با خوردن غذای بیشتر همراه است؟ ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند همیشه شنیده‌ایم که نوشیدن یک لیوان آب همراه با غذا، معده را پر می‌کند و باعث می‌شود زودتر دست از خوردن بکشیم. اما بررسی تازه‌ای روی رفتار غذایی ۸۶ بزرگسال، نتیجه‌ای متفاوت (و البته هنوز غیرقطعی) نشان می‌دهد: افرادی که هنگام ناهار آب بیشتری نوشیدند، غذای بیشتری هم خوردند. در یک پیمایش ملی از بیش از ۴۸ هزار بزرگسال، ۴۲ درصد آن‌ها گفته بودند که برای کاهش وزن تلاش می‌کنند. در میان راهکارهای به‌کاررفته هم نوشیدن آب، پس از کمتر خوردن و افزایش تحرک، سومین راهکار محبوب بود. بااین‌حال، متخصصان می‌گویند احساس پُری ناشی از آب چندان پایدار نیست، زیرا آب خیلی زود از معده خارج می‌شود. پژوهش‌های پیشین نیز نتیجهٔ یکسانی نداشته‌اند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۷ نشان داد نوشیدن آب فقط در سالمندان و تنها زمانی که پیش از شروع غذا مصرف شود، میزان خوردن را کاهش می‌دهد. مطالعه‌ای کوچک در سال ۱۹۸۱ نیز تنها در افراد دارای وزن بالاتر از میانگین به نتیجه‌ای معکوس رسیده بود. 📊 عدد پژوهش تازه چه می‌گوید؟ در پژوهش جدید، به‌ازای هر ۱۰۰ گرم آب بیشتر، شرکت‌کنندگان به‌طور میانگین حدود ۳۹ گرم غذای بیشتر خوردند؛ مقداری معادل تقریباً ۴۹ کیلوکالری! پژوهشگران چند توضیح احتمالی برای این ارتباط مطرح کرده‌اند. آب شاید خوردن و بلع را روان‌تر کند، یا با جلوگیری از خشکی دهان، لذت غذا را برای مدت بیشتری حفظ کند. البته این‌ها فقط فرضیه‌اند و این مطالعه آن‌ها را اثبات نکرده است. یافتهٔ غیرمنتظرهٔ دیگر این بود که افرادی که آب خود را «سریع‌تر» نوشیدند، غذای کمتری خوردند. پژوهشگران هنوز توضیح روشنی برای این موضوع ندارند؛ شاید جرعه‌جرعه نوشیدن باعث شود آب مدت بیشتری در دهان بماند، یا شاید وعده‌های طولانی‌تر هم فرصت نوشیدن و هم امکان خوردن بیشتری ایجاد کنند. 🍽️ رفت‌وآمد میان لقمه و جرعه چه اهمیتی دارد؟ هرچه خوردن یک غذا ادامه پیدا کند، جذابیت طعم آن معمولاً کاهش می‌یابد؛ به‌بیان ساده، لقمهٔ اول معمولاً خوشمزه‌تر از لقمهٔ بیستم است. پژوهشگران احتمال می‌دهند نوشیدن آب میان لقمه‌ها این روند را مختل کند. جرعهٔ آب می‌تواند دهان را تازه کند و باعث شود طعم غذا دوباره خوشایندتر به نظر برسد. ⚠️ این مطالعه چه چیزی را ثابت نمی‌کند؟ این پژوهش یک تحلیل ثانویه بود؛ یعنی داده‌ها در اصل برای پاسخ دادن به پرسشی دیگر جمع‌آوری شده بودند. بنابراین نتایج فقط یک «ارتباط» را نشان می‌دهند و ثابت نمی‌کنند که نوشیدن آب باعث بیشتر خوردن می‌شود. احتمال عکس این رابطه هم وجود دارد: شاید کسانی که غذای بیشتری می‌خورند، طبیعتاً آب بیشتری هم بنوشند. ✅ پس نتیجه چیست؟ نتیجه این نیست که باید نوشیدن آب همراه غذا را کنار بگذاریم. پیام دقیق‌تر این است که باور رایجِ «آب حتماً باعث کمتر خوردن می‌شود» هنوز پشتوانهٔ علمی محکمی ندارد. https://updatemd.com/nutrition-supplement/drinking-water-food-intake-study/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

آیا ترتیب تولد با احتمال بیماری‌ها ارتباط دارد؟ ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند تاثیر ترتیب تولد (اینکه فرزند اول خانواده باشیم یا دوم) روی شخصیت و هویت، همیشه موضوع بحث‌های خانوادگی و روان‌شناسی عامه بوده است. اما نتیجه‌ی بزرگ‌ترین بررسی انجام‌شده تا امروز نشان می‌دهد که این ترتیب، در پرونده‌های پزشکی ما هم تاثیرگذار است. پژوهشی تازه در نشریهٔ «نیچر هلث» با بررسی پرونده‌های بیمه‌ای بیش از ۱۰ میلیون نفر از خانواده‌های دوفرزندی در آمریکا، ارتباط میان «ترتیب تولد» و ثبت ۵۶۹ بیماری را سنجیده است. 🔬 چرا این مطالعه با بقیه فرق دارد؟ مشکل همیشگی مطالعات ترتیب تولد این است که خانواده‌ی تک‌فرزند با خانوادهٔ پرجمعیت، و پدر و مادر ۲۵ ساله با پدر و مادر ۳۵ ساله، از بیخ با هم فرق دارند. پژوهشگران برای عبور از این مشکل دو تحلیل موازی انجام دادند. نخست، حدود ۱٫۶ میلیون جفت فرزند اول و دوم از خانواده‌های متفاوت (در مجموع ۳٫۲ میلیون نفر) را بر اساس جنس، سال تولد، منطقهٔ جغرافیایی، میزان شهرنشینی، سن پدر و مادر، فاصلهٔ سنی خواهر و برادر و مدت پیگیری با هم تطبیق دادند. سپس در تحلیل دوم، فرزند اول و دوم را درون همان خانواده با هم مقایسه کردند؛ روشی که ژنتیک والدین، وضعیت اقتصادی خانه و بسیاری از عوامل مشترک را به‌طور خودکار حذف می‌کند. از میان ۴۱۸ بیماری که نمونهٔ کافی داشتند، ۱۵۰ مورد پس از اصلاح آماری سخت‌گیرانه با ترتیب تولد ارتباط نشان دادند. 🧠 فرزندان اول: بیشتر آلرژی و تشخیص‌های عصبی‌رشدی الگو یک‌دست نبود، اما دو دستهٔ آشنا در فرزندان اول برجسته شدند. شانس ثبت اوتیسم در فرزندان دوم ۲۶ درصد، آلرژی غذایی ۲۰ درصد، حساسیت بینی ۹ درصد و اختلال کم‌توجهی ـ بیش‌فعالی حدود ۷ درصد کمتر از فرزندان اول بود. تیک و سندرم تورت هم با اختلاف بیشتری در فرزندان اول ثبت شده بود. 🦠 فرزندان دوم: میگرن، معده و زونا در سوی مقابل، فرزندان دوم شانس بیشتری برای ثبت سوءمصرف مواد (۱۹ درصد بیشتر)، التهاب معده و دوازدهه (۱۴ درصد) و میگرن (۱۳ درصد) داشتند. بیشترین تفاوت کل مطالعه به زونا رسید: ۳۵ درصد بالاتر در فرزندان دوم. 📊 فاصلهٔ سنی و جنسیت، تصویر را عوض می‌کنند جالب‌ترین بخش، جزئیات است. تفاوت اوتیسم در فاصلهٔ سنی ۴ تا ۶ سال بین دو فرزند به اوج می‌رسید. در مقابل، برتری آلرژی در فرزندان اول با افزایش فاصلهٔ سنی کم‌رنگ می‌شد؛ یافته‌ای که با فرضیهٔ «مواجههٔ زودتر با میکروب‌ها از طریق خواهر یا برادر بزرگ‌تر» هم‌خوانی دارد. تفاوت‌ها در دو جنس هم یکسان نبود: اثر ترتیب تولد بر بیش‌فعالی عملاً فقط در پسران دیده شد، در حالی که تفاوت میگرن و سوءمصرف مواد در دختران پررنگ‌تر بود. 💡 چه چیزی این تفاوت‌ها را می‌سازد؟ نویسندگان چند مسیر احتمالی مطرح می‌کنند: مواجههٔ زودتر فرزند دوم با تنوع میکروبی در حضور خواهر یا برادر بزرگ‌تر و کمک آن به تنظیم سیستم ایمنی؛ تفاوت زیست‌شناختی بارداری اول و دوم؛ سن والدین؛ میزان توجه و حساسیت والدین و در نتیجه زمان تشخیص؛ و الگوبرداری رفتاری فرزند کوچک‌تر از بزرگ‌تر. این پژوهش هیچ‌یک از این سازوکارها را مستقیماً اندازه نگرفته است. ⚠️ آنچه این مطالعه نمی‌گوید داده‌ها از صورتحساب‌های درمانی آمده‌اند؛ یعنی ثبت یک کد تشخیصی الزاماً برابر با بروز واقعی بیماری نیست. جمعیت مطالعه بیمهٔ شغلی داشتند (عمدتاً شاغل، با درآمد بالاتر) و فقط خانواده‌های دوفرزندی وارد تحلیل شدند. تفاوت سن والدین، دورهٔ زمانی تشخیص و شیوهٔ مراجعه به پزشک هم کاملاً حذف‌شدنی نیست. از همه مهم‌تر، اندازهٔ تفاوت‌ها کوچک است: میانهٔ «نسبت شانس» حدود ۰٫۸۹ و ۱٫۱۰ بود، و نسبت شانس با خطر مطلق ابتلا یکی نیست. این مطالعه یک ارتباط آماری را در مقیاس جمعیتی نشان می‌دهد، نه علت‌ومعلول را در یک خانواده. ترتیب تولد فعلاً سرنخی برای پژوهشگران است تا سراغ سازوکارهای زیستی بروند؛ نه ابزاری برای پیش‌بینی سلامت یک کودک یا مبنایی برای تصمیم‌گیری پزشکی. https://updatemd.com/evidence-based-medicine/birth-order-disease-risk/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

🎦 پنجاهمین اپیزود آپدیت ام دی منتشر شد: چند ماهی است بیشترین سؤالی که از من می‌پرسند این است: آمپول لاغری بزنم یا نه؟ جواب کوتاهی ندارد، پس یک ویدیوی کامل برایش ساختیم. با شواهد کارآزمایی‌ها، و نه تجربه‌ی فروشندگان! 👇 🔗 مشاهده در یوتیوب 🔗 مشاهده در آپارات 🎧 شنیدن در کست‌باکس

تأیید پچ ضدبارداری جدید «گوئین لو» با مصرف هفتگی از سوی FDA ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) پچ ضدبارداری جدید «گوئین لو» (Gwyn Lo)، محصول شرکت Viatris، را تأیید کرد. این پچ برای پیشگیری از بارداری از دوز پایینی از استروژن استفاده می‌کند. گوئین لو به‌صورت هفتگی مصرف می‌شود و دو هورمون نورل‌ژسترومین با دوز ۲۲۰ میکروگرم در روز و اتینیل‌استرادیول با دوز ۲۰ میکروگرم در روز را مستقیماً از طریق پوست وارد بدن می‌کند. این پچ باید به‌مدت سه هفته متوالی، هر هفته یک‌بار استفاده شود و پس از آن، یک هفته بدون پچ در نظر گرفته شود. بر اساس اعلام شرکت Viatris، گوئین لو برای زنانی با شاخص توده بدنی کمتر از ۳۰ تأیید شده است که شرایط لازم برای استفاده از روش‌های ترکیبی هورمونی پیشگیری از بارداری را دارند. ⚠️ شایع‌ترین عوارض جانبی شایع‌ترین عوارض گزارش‌شده عبارت بودند از: – تحریک محل چسباندن پچ: ۴٫۸ درصد – قرمزی پوست: ۳٫۷ درصد – خارش: ۳٫۷ درصد – خون‌ریزی بین دوره‌ها: ۳٫۹ درصد – خون‌ریزی شدید ناشی از قطع هورمون: ۲ درصد – تهوع: ۲ درصد 📊 نتایج کارآزمایی بالینی در کارآزمایی بالینی فاز سوم، میزان خون‌ریزی یا لکه‌بینی برنامه‌ریزی‌نشده نیز با گذشت زمان کاهش یافت؛ به‌طوری‌که از ۳۴٫۵ درصد در چرخه نخست به ۲۰ درصد در چرخه سیزدهم رسید. 🚫 چه کسانی نباید از آن استفاده کنند؟ ضمنا مصرف این پچ برای زنان سیگاری بالای ۳۵ سال توصیه نمی‌شود و در افراد دارای BMI برابر یا بیشتر از ۳۰، احتمال تشکیل لخته خون ممکن است افزایش یابد. https://updatemd.com/medicines/fda-approves-gwyn-lo-contraceptive-patch/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

به صورت اتفاقی این میم جالب را دیدم که در مورد مشکلی است به نام «اضطراب انتظار» (Anticipatory Anxiety) ًقبلا در موردش گفته‌ام اما جهت یادآوری: برخی افراد مثلا اگر عصر یک روز هم یک جلسه یا قرار ملاقات داشته باشند، در طول همان روز نمی‌توانند بهره‌وری کافی داشته باشند، چون در انتظار فرارسیدن آن رویداد خاص هستند. سه راهکار برای مقابله با اضطراب انتظار: ۱- در مورد مشکل‌تان بنویسید: وقتی دچار «اضطراب انتظار» هستیم، می‌توانیم چند جمله‌ای در مورد حس و حالی که داریم بنویسیم و تاثیر فوق‌العاده‌اش را ببینیم. بعد هم می‌توانیم کاغذ را مچاله کنیم و دور بیندازیم! ۲- حواس خودتان را پرت کنید: در چنین شرایطی معمولا پرت کردن حواس کار آسانی نیست. اما اگر امتحانش کنید، متوجه می‌شوید واقعا موثر است. می‌توانید خودتان را با انجام یک کار متفاوت سرگرم کنید تا هم مفید باشید و هم از زمان استفاده کرده‌ باشید. اگر هم تمرکز روی کار سخت است، می‌توانید به موسیقی گوش کنید، خانه را مرتب کنید و یا به پیاده روی بروید. ۳- خوب کافی، تعذیه مناسب و ورزش:کمبود خواب باعث تشدید اضطراب انتظار می‌شود. بنابراین سعی‌ کنید به اندازه کافی بخوابید. در کنار آن مصرف زیاد کافئین و خوراکی‌های شیرین علائم را بیشتر می‌کند. در سمت دیگر، ورزش و فعالیت بدنی باعث آرامش بیشتر و کاهش علائم می‌شود. در موارد شدید: اگر اضطراب انتظار در شما شدید و مداوم است، ممکن است راهکارهای گفته‌ شده پاسخگو نباشند و در این صورت نیاز به مشاوره و گاهی اوقات حتی درمان دارویی وجود دارد. ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند

تلاش‌کردن، ثابت نیست. پژوهش‌های «سخت‌کوشیِ آموخته» نشان می‌دهند وقتی تلاش بارها به پاداش برسد، خودِ تلاش‌کردن کم‌کم ارزش پیدا می‌کند. یعنی مغزی که امروز از کار دشوار فرار می‌کند، با همین تکنیک‌ها قابل تربیت است. ⚠️ و البته یک مرز مهم: اگر بی‌حوصلگی، ناتوانی در تمرکز و رهاکردن کارها در بیشتر حوزه‌های زندگی شما شدید و مزمن است، موضوع فراتر از «تکنیک» است؛ بررسی خواب، افسردگی یا ADHD را جدی بگیرید. https://updatemd.com/neurology-psychiatry/brain-consistency-long-term-goals/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

هفت ترفند موثر: چگونه مغزمان را برای استمرار در کارهای «دیربازده» تربیت کنیم؟ ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند چرا زبان‌آموزی، ورزش یا نوشتن کتاب را با انگیزه شروع می‌کنیم و هفته‌ی سوم رها می‌کنیم؟ مشکل لزوما از اراده‌ی ما نیست؛ از سیستم «حسابداری» مغز است. دوپامین صرفاً ماده‌ی لذت نیست؛ بخشی از یک مدار پیچیده است که محاسبه می‌کند برای هر پاداش، چقدر تلاش می‌ارزد! وقتی «نتیجه» دور از دسترس، مبهم یا نامطمئن باشد، تقریباً همیشه به سمت کارهای آسان‌تر و زودبازده‌ گرایش پیدا می‌کنیم. مغز را نمی‌توان با سرزنش منضبط کرد؛ اما می‌توان شرایطی ساخت که ادامه‌دادن برایش «کم‌هزینه‌تر» و «پاداش‌دهنده‌تر» شود. 🎁 ۱. پاداش را به «شروع‌کردن» بدهید، نه تمام‌کردن معمولاً به خودمان وعده‌ی پاداش‌های دور می‌دهیم: «سه ماه دیگر اندامم عوض می‌شود»، «این مدرک، شغل بهتری برایم می‌آورد». اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند آنچه واقعاً پیش‌بینی می‌کند فردا هم برمی‌گردید یا نه، این است که «خودِ جلسه‌ی امروز» چقدر خوشایند بوده. پس تجربه‌ی انجام کار را عمداً لذت‌بخش کنید: پلی‌لیستی که فقط مال ورزش است، چای یا قهوه‌ی محبوبتان که فقط سر میز مطالعه می‌نوشید. یک نکته‌ی ظریف: این پاداش کوچک را به «نشستن پشت میز» بدهید، نه به «تمام‌کردن فصل». چون سخت‌ترین لحظه‌ی هر کار دیربازده، «شروع‌کردن» است. پاداش را باید همان‌جا خرج کرد. نتیجه‌اش دو چیز است: اول، برای رسیدن به لذتی که منتظرش هستید، به‌سمت کار سخت کشیده می‌شوید (قسمت بعدی سریال فقط روی تردمیل منتظرتان است). دوم، مغز کم‌کم خودِ آن فعالیت را با لذت گره می‌زند. این روش «جفت‌کردن وسوسه» نام دارد و در یک کارآزمایی واقعی، افرادی که کتاب صوتی جذابشان فقط در باشگاه در دسترس بود، به‌طور معناداری بیشتر به باشگاه می‌رفتند. 📏 ۲. یک «کفِ انجام» تعریف کنید به‌جای «روزی یک ساعت» بگویید: «حداقل پنج دقیقه؛ و ضمنا ادامه‌دادن اختیاری خواهد بود.» این کار هزینه‌ی ذهنی شروع را کم می‌کند و جلوی تفکر صفر و صدی (امروز که وقت کامل ندارم، پس بی‌خیال) را می‌گیرد. تقریباً همیشه بعد از پنج دقیقه ادامه می‌دهید. اما نباید مجبور باشید… 🧠 ۳. تصمیم‌گیری را از عمل جدا کنید ساعت ۹ شب شده و با خودتان کلنجار می‌روید: «الان سراغ آن کار مهم بروم یا اول یک سر به گوشی بزنم؟» همین کلنجار رفتن، خودش انرژی می‌سوزاند و معمولاً به نفع گوشی تمام می‌شود. راه‌حل این است که تصمیم را قبلاً و در حالت خونسردی گرفته باشید: «بعد از اینکه ظرف‌های شام را گذاشتم توی ماشین، آنگاه همان‌جا لپ‌تاپ را باز می‌کنم و ده دقیقه به فلان کار مهم می‌پردازم.» حالا در لحظه‌ی عمل دیگر سؤالی وجود ندارد. قبلا هم یک ویدیو در این مورد ساخته بودم که مغز ما دو حالت مدیر و کارگر دارد. می‌توانید آن ویدیو را در یوتیوب ببینید. ⏰ ۴. رفتار را به یک نشانه‌ی ثابت بچسبانید زمان، مکان و رفتارِ‌های مهم را ثابت نگه دارید: «بعد از قهوه‌ی صبح، پشت همان میز.» به‌وجود آوردن عادت از تکرار در زمینه‌ی ثابت ساخته می‌شود، نه از شدت انگیزه. ضمنا برخلاف باور رایج «زنجیره را نشکن»، پژوهش عادت‌سازی نشان داده از دست‌دادن یک روز، خود روند شکل‌گیری عادت را نابود نمی‌کند. یک یا چند روز غیبت، فاجعه نیست! 📉 ۵. برای «وسط راه» برنامه داشته باشید کمتر کسی روز اول رها می‌کند؛ بیشترِ رهاکردن‌ها در وسط مسیر است. مطالعات نشان می‌دهند که انگیزه ما به شکل حرف U انگلیسی است: اول و آخرِ مسیر بالا است و در وسط آن افت می‌کند (جایی که نه تازگیِ شروع هست، و نه نزدیکیِ پایان!). راه‌حل: مسیر بلند را به فازهای کوتاه تقسیم کنید تا «وسط» هر قطعه فقط چند روز باشد، نه چند ماه. به‌جای «۹۰ روز تمرین»، دوره‌های دوهفته‌ای تعریف کنید. ✍️ ۶. کار را وسطِ جمله رها کنید ارنست همینگوی (نویسنده‌ی مشهور) نوشتن را جایی متوقف می‌کرد که می‌دانست بعدش چه اتفاقی می‌افتد. کار ناتمام، در ذهن «باز» می‌ماند (اثر زایگارنیک که قبلا در موردش نوشته‌ام) و شروعِ جلسه‌ی بعد را تقریباً بی‌هزینه می‌کند؛ چون به‌جای صفحه‌ی سفید، با ادامه‌ی مشخصی روبه‌رویید. در پایان هر جلسه، یک خط بنویسید که فردا از کجا شروع می‌کنید (این موضوع برای خود من خیلی موثر و کمک کننده است). 🤝 ۷. بعد از لغزش، خودتان را ببخشید عجیب به نظر می‌رسد، اما سخت‌گیری بعد از شکست، بازگشت را سخت‌تر می‌کند نه آسان‌تر! در یک پژوهش، دانشجویانی که خود را بابت تعللِ امتحان قبلی بخشیده بودند، برای امتحان بعدی کمتر تعلل کردند. «سرزنش کردن خویشتن»، خودِ فعالیت را به تجربه‌ای ناخوشایند تبدیل می‌کند و مغز از تجربه‌ی ناخوشایند فرار می‌کند. استمرار یعنی «سریع برگشتن بعد از وقفه»، نه هرگز متوقف‌نشدن. ✅ یک خبر خوب برای پایان

جانسون اند جانسون با ۵.۵ میلیارد دلار به پرونده‌ی سرطان تخمدان پودر بچه پایان می‌دهد ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند پس از ده‌ها سال درگیری حقوقی، شرکت جانسون اند جانسون بالاخره روز گذشته اعلام کرد که برای فیصله‌دادن به ده‌ها هزار شکایت مربوط به ادعای ارتباط پودر تالک این شرکت با سرطان تخمدان، مبلغی حدود ۵.۵ میلیارد دلار پرداخت خواهد کرد. این توافق حدود ۷۶ هزار پرونده‌ی باقی‌مانده در کشور آمریکا را پوشش می‌دهد. اجرایی‌شدن توافق منوط به پذیرش دست‌کم ۹۵ درصد شاکیان است. شرکت پیش‌بینی می‌کند ۳ میلیارد دلار را در سال ۲۰۲۷ و مابقی را در ۲۰۲۸ بپردازد، هرچند وکلای شاکیان می‌گویند رقم نهایی ممکن است به ۷ میلیارد دلار یا بیشتر برسد. نکته‌ی کلیدی این است که جانسون اند جانسون همچنان هرگونه رابطه‌ی علّیت را رد می‌کند. یعنی این شرکت هنوز می‌گوید که محصولاتش باعث ایجاد سرطان تخمدان نشده است. این توافق دقیقاً پس از مجموعه‌ای از پیروزی‌های حقوقی شرکت حاصل شد: هفته‌ی گذشته یک قاضی فدرال درباره‌ی توانایی شاکیان در اثبات «علیت اختصاصی» (یعنی اینکه تالک سرطان همین بیمار مشخص را ایجاد کرده باشد) تردید جدی وارد کرد، و شاکیان کارشناسان خود در این زمینه را در دو پرونده‌ی شاخص پس گرفتند. مدیر امور حقوقی شرکت ادعاها را «بی‌اساس» خواند و گفت پذیرش این توافق صرفاً برای بستن پرونده است. 📜 پیشینه‌ی داستان چیست؟ پودر بچه‌ی جانسون بیش از یک قرن حاوی ماده تالک بود. از دهه‌ی ۱۹۷۰ نشانه‌های علمی درباره‌ی ارتباط احتمالی مصرف تالک در ناحیه‌ی تناسلی با سرطان تخمدان مطرح شد، و اسنادی که بعدها افشا شد نشان داد شرکت از همان سال‌ها از آلودگی برخی محموله‌های سنگ تالک به آزبست آگاه بوده اما آن را اعلام نکرده است. موج شکایت‌ها از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و با آرای سنگین دادگاه‌ها و افشاگری رویترز در ۲۰۱۸ به بحرانی تمام‌عیار بدل شد. جانسون فروش محصولات تالکی را در ۲۰۲۰ در آمریکای شمالی و در ۲۰۲۳ در سراسر جهان متوقف کرد، و سه بار کوشید با انتقال بدهی‌ها به یک شرکت پوسته و اعلام ورشکستگی آن از زیر بار پرونده‌ها بیرون بیاید که هر سه بار ناکام ماند. در همین میان، آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC) در سال ۲۰۲۴ تالک را در گروه «احتمالاً سرطان‌زا برای انسان» جای داد؛ طبقه‌بندی‌ای که بر شواهد محدود انسانی اما شواهد حیوانی و مکانیسمی قوی‌تر تکیه دارد. نکته‌ی مهم این است که توافق تازه پایان یک نبرد حقوقی است، نه پایان یک مناقشه‌ی علمی. ارتباط آماری تالک با سرطان تخمدان ضعیف اما نسبتاً پایدار است، در حالی که رابطه‌ی آزبستِ موجود در تالک با مزوتلیوما شواهد به‌مراتب محکم‌تری دارد. https://updatemd.com/miscellaneous/johnson-talc-ovarian-cancer-settlement/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

یک روز از زندگی یک روان‌شناس ناسا! ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند از آنجایی که ما در اینجا همه‌ی ابعاد زندگی‌مان به خوبی برقرار است و هیچ چالش و مشکلی نداریم، گفتم بد نیست تا این مصاحبه‌ی روزنامه گاردین با دکتر سوزان بل را هم بخوانید… بدون توضیح بیشتر می‌رویم سراغ اصل مطلب: سوزان بل به فضانوردان کمک می‌کند تا در محیط‌های پر استرس بهترین عملکرد را داشته باشند. او برای انجام این کار، هر روز ساعت ۵ صبح بیدار می‌شود؛ آن هم بدون زنگ ساعت. دکتر بل، مسئولیت روان‌شناسی آزمایشگاه سلامت روان و عملکرد را در مرکز فضایی جانسون ناسا بر عهده دارد. ☀️ برنامه صبحگاهی شما چگونه است؟ زمان صبح برای من بسیار مهم است. هر روز بدون زنگ ساعت تا ۵ صبح بیدار می‌شوم و از ساعت ۵ تا ۷:۱۵ می‌نشینم و لاته صبحگاهی‌ام را می‌نوشم. این یک زمان متمرکز است که در آن کار می‌کنم، مطالعه طولانی‌تری انجام می‌دهم، یا به ایمیل‌های شخصی‌ام پاسخ می‌دهم و به کارهای اداری می‌رسم. داشتن دو ساعت زمان کاملاً بدون وقفه در هر صبح، واقعاً فوق‌العاده است. 🚀 امروز در محل کار چه گذشت؟ من محقق ارشد تحقیقات پروژه «آرتمیس» در بخش سلامت و آمادگی خدمه هستم. این اولین بار در ۵۰ سال گذشته است که خدمه‌ای به فراتر از مدار نزدیک زمین می‌روند و اولین باری است که با فضاپیمای «اوریون» پرواز می‌کنند. ما داده‌های خدمه آرتمیس ۲ را جمع‌آوری کردیم و حدود یک ماه پیش، جمع‌آوری داده‌های پیش از ماموریت را به پایان رساندیم. برنامه تحقیقات انسانی که بودجه این کار را تامین می‌کند، در یک زمان‌بندی بسیار فشرده از ما گزارش می‌خواست. ما به آن‌ها در مورد کارهایی که باید انجام دهیم و مسائلی که باید پیش از ماموریت آرتمیس ۳ به آن‌ها بپردازیم، گزارش دادیم. در حال حاضر، ما روی حضور پایدار در ماه و احداث یک پایگاه قمری کار می‌کنیم. ما داده‌هایی داریم که از همین حالا می‌توانند نحوه ساخت این پایگاه را مشخص کنند. 🍽️ چه زمانی ناهار می‌خورید؟ راستش را بخواهید امروز اصلاً وقت استراحت برای ناهار نداشتم، بنابراین در مسیر رفتن به یک جلسه فقط یک سالاد گرفتم. من رژیم غذایی بسیار سالمی دارم؛ از برنامه «دوازده‌گانه روزانه» (Daily Dozen) پیروی می‌کنم که یک رژیم غذایی برای طول عمر و سلامتی است. من آرد یا شکر نمی‌خورم، مگر اینکه مناسبت خاصی باشد. ✨ آیا امروز چیز خاص، چالش‌برانگیز یا هیجان‌انگیزی وجود داشت؟ ما اطلاعات زیادی درباره مدار نزدیک زمین داریم. می‌دانیم کار و زندگی در ایستگاه فضایی بین‌المللی چگونه است. اما تمرکز اصلی ما اکنون روی ماه، حفظ حضور در آنجا و سپس حرکت به سمت مریخ است. این تحقیقات بسیار هیجان‌انگیز است، زیرا شامل داده‌هایی از افرادی است که به اعماق فضا رفته‌اند و این دقیقاً همان مسیری است که ما به سوی آن در حرکتیم. 🌆 چه ساعتی دفتر را ترک کردید و عصر خود را چگونه گذراندید؟ حدود ساعت ۵ عصر از محل کار خارج شدم. معمولاً تا دیروقت کار نمی‌کنم. من دو فرزند ۱۳ و ۱۵ ساله دارم که حسابی درگیر ورزش و فعالیت‌های مختلف هستند، بنابراین دوست دارم عصرها اولویتم را به آن‌ها اختصاص دهم و در کنارشان باشم. فرزند ۱۵ ساله‌ام خیلی دوست دارد با من ورزش کند؛ برای همین با هم به باشگاه می‌رویم و وزنه می‌زنیم. پسر دیگرم در ورزش‌های زیادی فعالیت دارد و با هم صخره‌نوردی داخل سالن انجام می‌دهیم. اما من خیلی زود می‌خوابم. ساعت ۹ یا ۹:۳۰ شب خواب هستم. زمان استراحت و تجدید قوای من روزهای آخر هفته است؛ بالاخره آدم به استراحت نیاز دارد. این که دیگر آپولو هوا کردن نیست! https://updatemd.com/miscellaneous/nasa-psychologist-daily-routine/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD

خبر کوتاه: ایتالیایی‌ها همیشه به عنوان یک جامعه‌ی سالم از نظر سبک غذایی شناخته‌ می‌شدند و عمر طولانی افراد در برخی مناطق این کشور زبانزد بوده است. اما حالا کودکان ایتالیایی جزو چاق‌ترین گروه‌های ساکن اروپا به حساب می‌آیند! پژوهشگران معتقدند رژیم اصیل مدیترانه‌ای جای خود را به «غذاهای فوق‌فرآوری‌» داده است. پیتزا، پاستا، سیب‌زمینی و نان در مقادیر کنترل‌نشده و با کالری بالا مصرف می‌شوند. تنقلات پرکالری و فست‌فودها به‌طور کامل جایگزین میوه و سبزیجات تازه شده‌اند. و البته «والدین ناآگاه»، علائم بالینی ناشی از چاقی را با بیماری‌های دیگر اشتباه می‌گیرند… قبلا در مورد خوراکی‌های فوق‌فرآوری اینجا به شکل ویدیویی صحبت کرده‌ایم: https://www.youtube.com/watch?v=JZtCL6m8W3w

آیا پهپادهای پزشکی می‌توانند فرشته نجات بیماران در ترافیک باشند؟ ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند تصور کنید در اوج ترافیک گیر افتاده‌اید و ناگهان فردی در خودروی کناری دچار ایست قلبی می‌شود. صدای آژیر آمبولانس از دور به گوش می‌رسد، اما راه کاملاً بسته است. در چنین شرایطی چه می‌شد اگر یک پهپاد کوچک از آسمان فرود می‌آمد و دستگاه شوک را دقیقاً در دستان شما قرار می‌داد؟ این سناریوی جذاب، توسط پژوهشگران در آلمان تست شده و موفقیت‌آمیز بوده است. ⏱️ کمک‌رسانی در ثانیه‌های طلایی در موارد ایست قلبی، چند دقیقه اول بسیار حیاتی است. هرچه ماساژ قلبی، استفاده از دستگاه شوک و مداخلات حرفه‌ای زودتر آغاز شود، شانس زنده ماندن بیمار و جلوگیری از آسیب‌های ماندگار مغزی بیشتر خواهد بود. اینجاست که پهپادها قدرت‌نمایی می‌کنند. روند کار در این سیستم‌های نوین به شکل زیر است: - کارشناس مرکز پیام اورژانس پس از دریافت تماس، هم‌زمان با اعزام آمبولانس، یک پهپاد را نیز به محل حادثه می‌فرستد. - پهپاد یک دستگاه الکتروشوک خودکار خارجی (AED) را در کمترین زمان ممکن به بالین بیمار می‌رساند. - افراد حاضر در صحنه از طریق تماس صوتی یا تصویری برای استفاده صحیح از دستگاه راهنمایی می‌شوند. نتایج تست‌های انجام شده در آلمان نشان داده که حتی در شرایط جوی نامساعد مانند باد و باران، پهپادها سریع‌تر از نیروهای امدادی به محل می‌رسند. بررسی‌های علمی نیز تایید می‌کنند که ادغام این پرنده‌های هدایت‌پذیر با سیستم‌های واکنش سریع، کاملاً امکان‌پذیر و از نظر بالینی منطقی است. 🩸 انتقال سریع نمونه‌های آزمایشگاهی و فرآورده‌های خونی انتقال محموله‌های پزشکی هم جزو گزینه‌های جالب است که همین الان در برخی کشورها در حال اجرا است. در یکی از پروژه‌های پیشرو در شمال آلمان، قرار است پهپادها با ظرفیت حمل ۴ کیلوگرم بار، مسیر ۶۰ کیلومتری بین دو کلینیک را در کمتر از ۳۰ دقیقه و در ارتفاع بالای ۱۰۰ متر طی کنند. 👁️ چشمان پرنده در آسمانِ حوادث اما قرار نیست همه پهپادهای پزشکی باربر باشند! در تصادفات زنجیره‌ای، آتش‌سوزی‌ها یا حوادث با تلفات انبوه، پهپادها می‌توانند پیش از رسیدن نیروهای امدادی، یک نمای کلی و دقیق از صحنه حادثه ارائه دهند. یک پهپاد مجهز به دوربین می‌تواند اطلاعات حیاتی زیر را به مرکز فرماندهی مخابره کند: - تعداد دقیق خودروهای درگیر در تصادف چقدر است. - آیا نشت مواد خطرناک یا شیمیایی در صحنه وجود دارد. - کدام مسیرهای دسترسی برای ورود آمبولانس‌ها مسدود شده‌اند. - مصدومان بدحال دقیقاً در چه نقاطی قرار دارند. این اطلاعات به اورژانس، آتش‌نشانی و پلیس کمک می‌کند تا منابع خود را بهتر مدیریت کنند. آیا به بالگرد اورژانس نیاز است؟ آیا پزشکان بیشتری باید اعزام شوند؟ پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند مرز بین مرگ و زندگی را تعیین کند. به همین دلیل، پهپادهای مجهز به دوربین‌های حرارتی اکنون به تجهیزات استاندارد بسیاری از مراکز امدادی تبدیل شده‌اند. ✅ تجربه موفق فرانسوی‌ها در آسمان نگاهی به کشور فرانسه نشان می‌دهد که این رویا تا چه حد به واقعیت نزدیک شده است. در منطقه نرماندی، تیمی از پزشکان و مهندسان شبکه‌ای را راه‌اندازی کرده‌اند که دستگاه‌های شوک را با سرعت ۸۵ کیلومتر بر ساعت و در ارتفاع ۸۰ متری به بیماران می‌رساند. پهپاد پس از رسیدن به مقصد، دستگاه را با یک طناب به پایین می‌فرستد و به پایگاه برمی‌گردد. در پروژه دیگری در فرانسه، پهپادها وظیفه انتقال نمونه‌های آزمایشگاهی بین یک بیمارستان فاقد آزمایشگاه و یک مرکز تشخیصی را بر عهده گرفتند. آن‌ها موفق شدند حدود ۱۴۰۰ پرواز را با میانگین زمان ۲۱ دقیقه با موفقیت به پایان برسانند. ⚠️ چالش‌ها و موانع پیش‌رو با وجود تمام این سناریوهای جذاب، هنوز موانع متعددی هم در مسیر وجود دارد و علاوه بر آنها پذیرش عمومی نیز بسیار مهم است. افراد باید آموزش ببینند که وقتی یک پهپاد دستگاه شوک را برایشان می‌آورد، دقیقاً چه واکنشی نشان دهند و سیاست‌گذاران نیز باید تکلیف تامین بودجه، نگهداری و نیروی انسانی این سیستم‌ها را روشن کنند. با تمام این تفاسیر، به نظر می‌رسد آینده اورژانس‌های پزشکی قطعاً در آسمان‌ها رقم خواهد خورد. https://updatemd.com/technology/medical-drones-cardiac-arrest/ کانال «آپدیت اِم دی» در تلگرام: https://t.me/updatemd آپدیت اِم دی در یوتیوب: https://www.youtube.com/@UpdateMD