یوردوموز

🔺چپ‌هراسی ؛ آخرین سنگر بی‌استدلالی ✍️: قاسم_قره_داغی در فضای سیاسی امروز، واژه«چپ»به شکلی عجیب و نگران‌کننده از یک مفهوم نظری و تاریخی به یک ناسزا تقلیل یافته است.این تقلیل، بیش از آنکه درباره چپ چیزی بگوید، درباره بحران فهم سیاسی ماست.ما با نسلی از مخالفان جمهوری اسلامی روبه‌رو هستیم که خود را دشمن استبداد می‌دانند، اما در زبان و روش، همان سازوکار حذف و تحقیر را بازتولید می‌کنند. هر مخالفتی که با روایت مسلط آن‌ها همخوان نباشد، به سرعت«چپ»خوانده می‌شود؛ فقط به‌عنوان برچسبی برای بی‌اعتبارسازی. مسئله این نیست که همه جریان‌های چپ بی‌نقص بوده‌اند.تاریخ قرن بیستم،از اقتدارگرایی شوروی تا تجربه‌های شکست‌خورده سوسیالیسم دولتی، پرونده‌ای پیچیده و گاه تاریک پیش روی ما می‌گذارد.اما آنچه امروز رخ می‌دهد، نقد مستند آن تجربه‌ها نیست؛ بلکه تحریف یک سنت فکری چندصدساله و فروکاستن آن به یک فحش خیابانی است.این رفتار، نشانه نخواندن تاریخ است،نه نشانه عمق تحلیل تناقض وقتی عریان‌تر می‌شود که می‌بینیم بسیاری از کسانی که«چپ»را ناسزا می‌دانند، خود در کشورهایی زندگی می‌کنند که ستون‌های اصلی نظم اجتماعی‌شان بر دوش جنبش‌های کارگری و احزاب سوسیال‌دموکرات بنا شده است؛ کشورهایی چون کانادا، آلمان، سوئد، فرانسه یا بریتانیا. ساختار دولت رفاه، بیمه‌های اجتماعی، نظام‌های درمان همگانی، آموزش عمومی گسترده، قوانین ضدتبعیض و حقوق کار، حاصل توافق نخبگان سرمایه‌دار نبود؛ بلکه نتیجه‌ی دهه‌ها اعتصاب، زندان، سرکوب و مبارزه نیروهایی بود که در زمان خود «چپ» نامیده می‌شدند. این دستاوردها از آسمان نیفتاده‌اند. هشت ساعت کار در روز، تعطیلات آخر هفته، مرخصی با حقوق، حداقل دستمزد،بیمه بیکاری، بازنشستگی، ممنوعیت کار کودکان، ایمنی محیط کار، حق اعتصاب و حق تشکیل اتحادیه، همگی محصول کشمکش‌های سخت اجتماعی بوده‌اند. آموزش عمومی و دانشگاه‌های یارانه‌ای، واکسیناسیون سراسری، درمان همگانی، مسکن اجتماعی، مالیات تصاعدی بر ثروت‌های کلان و مهار انحصار شرکت‌های بزرگ، همه در بستر منازعه میان سرمایه و کار شکل گرفته‌اند. حتی بسیاری از حقوق مدنی که امروز بدیهی می‌پنداریم – از حق رأی عمومی طبقات کارگر و زنان تا قوانین ضدتبعیض نژادی و جنسیتی – بدون فشار جنبش‌های عدالت‌خواه به رسمیت شناخته نمی‌شدند. عجیب آنجاست که ما از بیمه بیکاری استفاده می‌کنیم، از درمان عمومی بهره می‌بریم، از آزادی تجمع دفاع می‌کنیم و از حقوق اقلیت‌های جنسی در غرب سود می‌بریم، اما همزمان «چپ» را منشأ ویرانی معرفی می‌کنیم؛ گویی این ساختارها محصول خیرخواهی ذاتی بازار آزاد یا لطف دولت‌های محافظه‌کار بوده است. این دوگانگی، فقط یک تناقض نظری نیست؛ نشانه نوعی گسست آگاهی تاریخی است. در سطحی عمیق‌تر، ما با بحران فهم طیف‌های سیاسی روبه‌رو هستیم. تجربه شخصی ما در بحث‌های روزمره نشان می‌دهد که بسیاری از کسانی که دیگران را «چپ» خطاب می‌کنند، خود در عمل از سیاست‌های بازتوزیعی، حمایت‌های اجتماعی و محدودسازی قدرت سرمایه دفاع می‌کنند؛ یعنی دقیقاً همان مؤلفه‌هایی که در ادبیات علوم سیاسی در حوزه چپ می‌گنجند. هنگامی که آن‌ها را به انجام آزمون تعیین گرایش سیاسی در سایت: https://www.politicalcompass.org/test/fa?page=1 هدایت می‌کنیم، نتایج غافلگیرکننده است. برخی با تعجب سکوت می‌کنند، برخی نتیجه را انکار می‌کنند. این واکنش‌ها نشان می‌دهد مسئله، نه صرفاً اختلاف نظر، بلکه ناآگاهی از جایگاه واقعی خود در نقشه سیاست است. برچسب «چپول» در این میان، بیش از آنکه حمله به یک جریان فکری باشد، ابزار ساده‌سازی ذهنی است؛ روشی برای فرار از گفت‌وگوی پیچیده. ما به جای آنکه درباره نسبت دولت و بازار، عدالت و آزادی، دین و سیاست یا مدل‌های توسعه بحث کنیم، به یک واژه تحقیرآمیز پناه می‌بریم. این همان منطق دوگانه‌سازی است که هر نظام تمامیت‌خواهی برای حذف مخالف به کار می‌برد: یا با ما، یا علیه ما. اگر ما واقعاً مخالف جمهوری اسلامی و هر شکل از دیکتاتوری هستیم، باید نخست این منطق را در زبان و ذهن خود بشکنیم. نقد چپ، ضروری و مشروع است. همان‌گونه که نقد راست، لیبرالیسم یا سلطنت‌طلبی نیز ضروری است. اما نقد، با فحاشی تفاوت دارد. نقد، بر پایه مطالعه و تحلیل تاریخی استوار است؛ فحاشی، بر پایه خشم و هویت‌سازی. ما اگر مدعی بلوغ سیاسی هستیم، باید بتوانیم هم از خطاهای تاریخی جریان‌های چپ سخن بگوییم و هم سهم آن‌ها را در گسترش حقوق اجتماعی انکار نکنیم. حذف یکی به سود دیگری، تحریف تاریخ است. اگر قرار است آینده‌ای متفاوت بسازیم، باید از شرم ناآگاهی عبور کنیم و پیش از هر برچسبی، تاریخ بخوانیم. بسیاری از بدیهیاتی که امروز با آن زندگی می‌کنیم، نتیجه خون و زندان کسانی است که زمانی «چپ» نامیده می‌شدند.نادیده گرفتن این واقعیت، نه شجاعت سیاسی، بلکه بی‌انصافی تاریخی است. https://t.me/yurdumuz1

🔺 تاباق آپارما   تاباق آپارما یکی از سنت های دیرینه در عروسی بین تورک ها می باشد.این مراسم همچنان در بیشتر مناطق آذربايجان ادامه دارد. 🔹 Tabaq aparma   Tabaq aparma, türklər arasında toy mərasimlərindəki qədim ənənələrdən biridir. Bu mərasim indiyə qədər Azərbaycanın əksər regionlarında davam edir. https://t.me/yurdumuz1

فریاد «اورمو زنجان اردبیل، بو سَس تبریزدن گلیر»؛ فریاد اتحاد آذربایجان که در ورزشگاه سهند تبریز طنین انداز شد. «Urmu, Zəncan, Ərdəbil, bu səsi Təbrizdən gəlir!» – Təbrizdəki Səhnd stadionunda səslənən Azərbaycanın birləşməsini çağırışının sədası https:…

فریاد «اورمو زنجان اردبیل، بو سَس تبریزدن گلیر»؛ فریاد اتحاد آذربایجان که در ورزشگاه سهند تبریز طنین انداز شد. «Urmu, Zəncan, Ərdəbil, bu səsi Təbrizdən gəlir!» – Təbrizdəki Səhnd stadionunda səslənən Azərbaycanın birləşməsini çağırışının sədası https://t.me/yurdumuz1

🔺کاهش ۳۰ درصدی تجارت غیرنفتی ایران تجارت غیرنفتی ایران در ۴ ماهه نخست امسال حدود ۳۰ درصد افت کرده است. محمدصادق قنادزاده، معاون خدمات تجاری سازمان توسعه تجارت ایران چنین گفت. قنادزاده شرایط جنگ و انسداد مسیرهای حمل دریایی را مهم‌ترین عوامل سقوط تجارت خارجی کشور عنوان کرد. او در ادامه گفت صادرات و واردات تقریباً با یک نسبت کاهش داشتند. قنادزاده رقم خاصی درباره تجارت خارجی کشور عنوان نکرد، اما طبق آمارهای گمرکی، ایران در چهار ماه ابتدایی پارسال ۳۴ میلیارد دلار تجارت غیرنفتی داشت. با توجه به افت ۳۰ درصدی یاد شده، این رقم در دور مشابه امسال کمتر از ۲۴ میلیارد دلار شده است. او همچنین از جایگزینی تدریجی مسیرهای زمینی با آب‌های جنوب کشور برای تجارت خارجی خبر داد. این در حالی است که اخیراً مجیدرضا حریری رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین نسبت به ادامه محاصره دریایی آمریکا علیه جمهوری اسلامی هشدار داد و گفت هزینه حمل زمینی بار از چین چهار برابر هزینه حمل دریایی است. https://t.me/yurdumuz1

دقیقه ۱۵بازی تیراختور ، پیکان مطالبه مردم آذربایجان تورک‌ دیلینده مدرسه اولمادی هر کسه البته مثل همیشه در صداوسیما سانسور شد!! Təbriz - Peykan oyunu, 15-ci dəqiqə Azərbaycan xalqının tələbi Türk dilində məktəb Heç kəsə verilmədi Əlbəttə, həmişə olduğu kimi, Səda və Siyasətdə senzura edildi!! https://t.me/yurdumuz1

💥تلاش برای مهندسی سکوها ناکام ماند | یک فریاد در ورزشگاه شنیده شد؛ «یاشاسین آزربایجان» امروز برخی نیروهای خود سر  در ورزشگاه تلاش کردند سکوهای تراختور را به صحنه‌ای برای نمایش تبلیغاتی خود تبدیل کنند؛ اما پاسخ هواداران روشن بود. هواداران تراختور یک‌صدا نشان دادند که صدای سکوها را نمی‌توان با پرچم و برنامه‌های از پیش طراحی‌شده مهندسی کرد. از میان هزاران هوادار، یک فریاد بلند شد؛ «یاشاسین آزربایجان» برای هواداران، ورزشگاه تنها محل تماشای فوتبال نیست؛ سکوها سال‌هاست به یکی از مهم‌ترین فضاهای بیان هویت و خواست‌های اجتماعی تبدیل شده‌اند. امروز نیز تلاش برای تغییر فضای ورزشگاه با واکنش یکپارچه هواداران روبه‌رو شد؛ پیامی که نشان داد صدای سکوها را نمی‌توان با یک شوی تبلیغاتی از پیش تعیین‌شده جایگزین کرد. ⏭ Metam ✅ @pishroaz

👆لیگ حرفه‌ای، پخش غیرحرفه‌ای اسکوربورد بدون نمایش زمان در آغاز فصل جدید از همین ابتدای فصل مشخص شد که لیگ برتر ایران همچنان از نبود مدیریت حرفه‌ای و یک ساختار منسجم در بخش پخش تلویزیونی رنج می‌برد. تکرار اشتباهات ابتدایی و بی‌توجهی به ساده‌ترین استانداردهای پخش مسابقات، نشان می‌دهد فاصله میان ادعای «لیگ حرفه‌ای» و واقعیت موجود همچنان بسیار زیاد است. استفاده از اسکوربورد بدون نمایش زمان در دیدار تراکتور و پیکان، تنها یکی از نشانه‌های آشفتگی و بی‌استانداردی در پخش تلویزیونی مسابقات است؛ اتفاقی که حتی در بسیاری از رقابت‌های سطح پایین هم قابل قبول نیست. در فوتبال روز دنیا، پخش تلویزیونی بخشی از اعتبار و برند یک لیگ محسوب می‌شود؛ اما در لیگ برتر ایران، بی‌نظمی، تصمیم‌های غیرحرفه‌ای و نبود یک ساختار واحد باعث شده حتی ابتدایی‌ترین اصول یک پخش استاندارد رعایت نشود. شروع این فصل بار دیگر نشان داد که نگاه آماتوری همچنان بر بخش پخش تلویزیونی لیگ برتر ایران حاکم است؛ از بی‌توجهی به جزئیات ساده و استانداردهای اولیه گرفته تا نبود یک ساختار حرفه‌ای و یکپارچه برای پخش مسابقات. https://t.me/yurdumuz1

🔺عاشقان سومئر... این مجسمه کوچک به دوره پادشاهی‌های اولیه تمدن بین‌النهرین (حدود ۲۶۰۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. این اثر در حین کاوش‌های باستان‌شناسی در معبد اینانا در شهر باستانی نیپور (شهر آفاج در عراق امروزی) کشف شده است. در برخی متون تاریخی و ادبیات عامیانه، این مجسمه به عنوان نماد عشق و وفاداری در عراق باستان شناخته می‌شود. 🔹Sümerli aşıklar... Bu küçük heykelcik, Mezopotamya uygarlığının Erken Hanedanlık Dönemi'ne (yaklaşık MÖ 2600) tarihlenmektedir. Antik Nippur şehrindeki (günümüz Irak'ının Afaj şehri) İnanna Tapınağı'nda yapılan arkeolojik kazılar sırasında keşfedilmiştir. Bazı tarihi ve halk edebiyatında bu heykelcik, antik Irak'ta aşk ve sadakatin sembolü olarak bilinir. https://t.me/yurdumuz1