کانال هُنرواره | Art

داریوش گوش میدی ؟ معرفی آثار فاخر و ارزشمند خواننده محبوب #داریوش_اقبالی 👇👇👇 https://t.me/joinchat/AAAAAEJoPjo6xAVUHqXVeQ

داریوش گوش میدی ؟ معرفی آثار فاخر و ارزشمند خواننده محبوب #داریوش_اقبالی 👇👇👇 https://t.me/joinchat/AAAAAEJoPjo6xAVUHqXVeQ

داریوش گوش میدی ؟ معرفی آثار فاخر و ارزشمند خواننده محبوب #داریوش_اقبالی 👇👇👇 https://t.me/joinchat/AAAAAEJoPjo6xAVUHqXVeQ

داریوش گوش میدی ؟ معرفی آثار فاخر و ارزشمند خواننده محبوب #داریوش_اقبالی 👇👇👇 https://t.me/joinchat/AAAAAEJoPjo6xAVUHqXVeQ

@Honarrvareh – الفبای یار

مستند "پهلوانِ آواز" به کارگردانی "بهروز_خلجی" و محصول سال 1389، این مستند روایتی از زندگی، فعالیت هُنری و جایگاهِ زنده‌یاد "حسین_خواجه‌امیری" (ایرج) در موسیقی و سینمای ایران است، این اثر با نگاهی به مسیر هُنری زنده‌یاد ایرج، خاطرات و تجربه‌های او و هم‌چنین بخشی از تاریخ موسیقی و سینمای ایران، تصویری از یکی از صداهای ماندگار آواز و موسیقی مردمیِ ایران ارائه می‌دهد، در این فیلم گفت‌وگو با زنده‌یاد ایرج در کنار تصاویر و اجراهای آرشیوی و خاطرات برخی از هنرمندان، فضایی از دوران فعالیت او و جایگاهِ ویژه‌اش در میان هنرمندانِ آن نسل را بازسازی می‌کند، این مستند تنها روایت زندگی یک خواننده نیست بلکه ثبت بخشی از تاریخ موسیقی، سینما و فرهنگ عامه‌ی ایران و ادای احترامی به هنرمندی است که صدای قدرتمندش برای چندین نسل از ایرانیان خاطره‌ساز بوده است. #مستند #موسیقی @Honarrvareh

عکس‌هایی از "ماریان_اندرسن" (Marian_Anderson) (1897–1993) او از نخستین خوانندگان سیاه‌پوستی بود که مرزهای نژادی صحنه‌های موسیقیِ کلاسیک آمریکا را در هم شکست، همان کسی که در سال 1939 پس از محرومیت از اجرا در تالاری در واشنگتن به خاطر رنگِ پوستش با یاری "هارولد_ایکس" در برابر یادبودِ لینکلن برای هزاران تماشاگر خواند. "یوسف_کارش" عکاسِ این عکس در بازگویی خاطره‌ی این عکاسی این‌گونه نوشته است: "در ابتدا هیچ‌یک از قاب‌های عکسی که از او گرفتم او را راضی نکرد و آن‌چه او می‌خواست همان آرامش و سادگیِ نهفته در وجودش بود که در تصویر نمی‌یافت تا آن‌که در پایانِ جلسه دوستِ ماریان برای تمرین موسیقی از راه رسید و من از او خواستم بی‌آن‌که ماریان متوجه شود به آرامی قطعه‌ی "مصلوب‌شدن" را که از آثارِ محبوبش بود را بنوازد و بعد ماریان ناخودآگاه زیرِ لب شروع به همراهیِ موسیقی کرد و من در همان لحظه دکمه‌ی دوربین را فشردم و نتیجه پرتره‌ای شد از روحی هماهنگ که ناخواسته در آواز آشکار می‌شود و این همان عکسی شد که ماریان عاشقش شد..."، این عکس در سال 1945 در خانه‌ی "ماریان_اندرسن" در ایالت کانِتیکت گرفته شده است. #عکاسی @Honarrvareh

عکسی از "هارولد_ایکس" (Harold_Ickes) (1874-1952) یکی از دیرپاترین اعضای کابینه در تاریخ آمریکا، او در تمامیِ سیزده سالِ ریاست‌جمهوریِ "فرانکلین_روزولت" سِمتِ وزیر کشور (Secretary of the Interior) را بر عهده داشت، "هارولد_ایکس" که خود را با افتخار "پیرمرد بدخلق" (the Old Curmudgeon) می‌نامید از مدافعانِ سرسخت حقوقِ مدنی نیز بود چنان‌که در سال 1939 پس از آن‌که سازمانی نژادپرست از اجرای برنامه‌ی خواننده‌ی سیاه‌پوست "ماریان_اندرسن" در تالاری در واشنگتن جلوگیری کرد این "هارولد_ایکس" بود که با صدور مجوز، زمینه‌ی اجرای او را در برابرِ مجسمه‌ی لینکلن و پیشِ چشمِ هزاران تماشاگر فراهم کرد. "تی. اچ. واتکینز" زندگی‌نامه‌نویسِ "هارولد_ایکس"، او را "وجدانِ دولتِ فرانکلین روزولت" توصیف کرده است. این عکس توسط "یوسف_کارش" در سال 1944 و برای مجله‌ی "لایف" (Life) گرفته شده است. #عکاسی @Honarrvareh

عکسی از "جان_لُووِلین_لوئیس" (John_Llewellyn_Lewis) (1880-1969) از برجسته‌ترین و بحث‌برانگیزترین رهبران جنبش کارگری آمریکا در قرن بیستم، او که چهار دهه ریاست "اتحادیه‌ی کارگران معدن آمریکا" (United Mine Workers) را بر عهده داشت در سال 1935 نیز کنگره‌ی سازمان‌های صنعتی (CIO) را بنیان نهاد و بدین‌ترتیب راه را برای سازمان‌دهی کارگرانِ صنایع بزرگ آمریکا هموار کرد. "جان_لُووِلین_لوئیس" با ابروانِ پرپشت و صدای رعدآسایش نمادِ خشونتِ سرسختانه و بی‌محابای طبقه‌ی کارگر شد، چهره‌ای که مجله‌ی "ریدرز دایجست" زمانی او را در فهرست 10 چهره‌ی پُرقدرتِ واشنگتن جای داد. "ملوین_دوبوفسکی" و "وارن_ون‌تاین" زندگی‌نامه‌نویسانِ او، داستان زندگیِ "جان_لُووِلین_لوئیس" را به منشوری تشبیه کرده‌اند که تاریخِ ملتِ آمریکا و کارگرانش را در قرن بیستم بازتاب می‌دهد، این عکس توسط "یوسف_کارش" در سال 1944 و برای مجله‌ی "لایف" (Life) گرفته شده است. #عکاسی @Honarrvareh

عکس‌هایی از "کلِر_بوث_لوس" (Clare_Boothe_Luce) (1903_1987) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس و سیاست‌مدار آمریکایی، او که همسر "هِنری_لوس" روزنامه‌نگار و یکی از تأثیرگذارترین مردان دوران خود بود با ساختن مسیری کاملاً مستقل و پُرافتخار برای خودش مرزهای نقش زنان در عرصه‌ی عمومی آمریکا را جابه‌جا کرد، "کلر_بوث_لوس" در کارنامه‌ی خود سردبیری مجله‌ی "ونیتی فر" (Vanity Fair)، نگارش نمایش‌نامه‌های موفق، نمایندگی کنگره از ایالت کانتیکات و سفارت آمریکا در ایتالیا و برزیل را داشت و در نهایت نشانِ آزادی از طرفِ ریاست‌جمهوریِ وقت یعنی بالاترین نشان غیرنظامی آمریکا به‌ پاسِ خدماتش به او اهدا شد. این عکس‌ها توسط "یوسف_کارش" در سال 1944 و برای مجله‌ی "لایف" (LIFE) گرفته شده است. #عکاسی @Honarrvareh