از فرزندانِ سرگردانِ آدم

به لعل او، خط، از ما بیشتر دل‌بسته‌گی دارد طمع افزون‌تر از دزدست، این‌جا پاسبان‌ها را #دیوان‌بیدل #بیدل #بهداروند #ج۱ #ص۱۹۵

چند بیت با یک مضمون.

یار و رقیب را به هم، این‌همه الفت از چه شد؟ شرمِ رقیب بر طرف، تندی خوی یار کو؟ غضنفر قمی

زلفِ نگار و توبهٔ ما و سرِ رقیب این هر سه را که نام شنیدی شکسته به جمالی دهلوی

بر سرم از لطف آمد یار و همراهش رقیب با اجل آمد به بالینم پس از عمری طبیب بینوا اصفهانی

تو با رقیب برو شادمان و دست‌به‌دست که ما و غصّه رفیقانِ دوش بر دوشیم حکیم رشدی

نشست پهلوی ما وز رقیب جام گرفت... نظیری نیشابوری

سخن ما نشنیدی و شدی یارِ رقیب از برایت سخنِ خلق شنیدیم عبث مبتلا

برخاستم که غیر هم آید برون ز بزم یکباره وصلِ یار به کامِ رقیب شد صحاب اصفهانی

ز رشک کُشته مرا تا گرفته دستِ رقیب ببین به قتلِ من آن شوخ با که هم‌دست است میرزا مهدی

من و سهراب.

@whatsmusicbot | info

بر تحمل زن که می‌گردد در این دَیر نفاق صلح از تعجیل جنگ و جنگ از تاخیر، صلح بیدل

«غزه همچنان زیر آتش؛ ۷۳ هزار و ۳۸۶ شهید و ۱۷۴ هزار مجروح.»

گاهی چنان بدم که مبادا ببینی‌ام محمد علی بهمنی

@whatsmusicbot | info