در سایه‌یِ‌گیسویِ‌ نگار؛

_نمی‌خواهم برای من بمیری؛ برایم زندگی کن.

میپرسی "دوستم داری؟" و من ماهی کوچکی می‌شوم در تُنگِ دلت، که هر چه لب می‌جنباند، تنها حباب می‌سازد. _نگار خوش‌خلق

میپرسی "دوستم داری؟" و من ماهی کوچکی می‌شوم در تُنگِ دلت، که هر چه لب می‌جنباند، تنها حباب می‌سازد. _نگار خوش‌خلق

بهار میاد دوباره بازم تورو میارم مثل گل زینتی تو گلخونه می‌کارم... بازم به گلدونت میگی با من بمون همیشه نباشی بی تو میمیرم گل بی گلدون نمیشه...

«نشستم و به دست‌های تو فکر کردم؛ دست‌هایی آشتی‌دهنده، که مرا، با خودم، با تو، و با زندگی، آشتی می‌دادند.» _نگار خوش‌خلق

من تو را تمام کردم. اما هنوز دنبال مدرک جرم، برای اثبات بی‌گناهیت می‌گردم. مثل وکیل مدافعی دیوانه، که بعد مرگ موکلش در به در دنبال دلیلی می‌گردد که به خودش ثابت کند، جای درستی برای دفاع ایستاده بود. خودم چهارپایه را از زیر پایت کشیده‌ام و حالا با دست‌هایی که به خونت آلوده‌‌اند به دنبال اثبات بی‌گناهیت می‌گردم. تو اول مرا کشتی، یا من تو را؟ نمی‌دانم. فقط می‌دانم، باید تبرئه‌ات کنم در دادگاه خودم. _نگار خوش‌خلق

« و آغوشت، شکل دیگری از فاصله بود.» _نگار خوش‌خلق

« در کشوری که با مرگ، چشم بسته و با مرگ چشم باز می‌کنیم. با چشم‌های غمگین تو از چه چیز می‌توانم بگویم؟ زندگی؟ » _نگار خوش‌خلق

کاش میتونستم جای تموم جوونای ایران بمیرم.

💌نامه‌ی شماره‌یِ بیست و نهم؛ آخرین قطره‌های تو.

«خاطرات هم، گاهی از صاحبشان فرار می‌کنند!» _نگار خوش‌خلق

«من هم از ابتدا، اینگونه نبودم عزیزکم. اما چه کنم؟! قلبی که شکسته باشد، رگ ساکنینش را هم خواهد برید.» _نگار خوش‌خلق

«من هم از ابتدا، اینگونه نبودم عزیزکم. اما چه کنم؟! قلبی که شکسته باشد، رگ ساکنینش را هم خواهد برید.» _نگار خوش‌خلق

ﮔﻔﺘﻰ ﻛﻪ درﻣﺎﻧﺖ دﻫﻢ ﺑﺮ ﻫﺠﺮ ﭘﺎﻳﺎﻧﺖ دﻫﻢ... ﮔﻔﺘﻢ ﻛﺠﺎ؟ ﻛﻰ ﺧﻮاﻫﺪ این؟ گفتی ﺻﺒﻮری ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ..‌‌.

"این خانه مرد ندارد" ساخته‌ی علی عبداله‌زاده