ماهنامه مديريت ارتباطات

زنِ قربانی یا زنِ کنشگر؟ ✍️🏻صدف سرداری/ عضو هیئت تحریریه ❇️دهه‌هاست تصویر زنان افغانستان در رسانه‌های جهان با واژه‌هایی چون سرکوب، محرومیت و رنج گره خورده است؛ تصویری که هرچند از واقعیتی انکارناپذیر خبر می‌دهد، اما اغلب بخش مهمی از حقیقت را در سایه نگه می‌دارد. ❇️رخدادهای اخیر هرات و اعتراض زنان با شعار «تحصیل، کار، آزادی» این پرسش را پیش کشید که چه کسانی امروز داستان زنان افغانستان را روایت می‌کنند و سهم خود این زنان از روایتگری چیست؟ آیا قاب‌های مسلط رسانه‌ای توانسته‌اند پیچیدگی تجربۀ آنان را بازتاب دهند یا همچنان بر تصویری یک‌بُعدی از «زن قربانی» اصرار می‌ورزند؟ ❇️با «سیمین کاظمی»، جامعه‌شناس، دربارۀ نسبت میان رسانه، قدرت و مقاومت و چگونگی عبور از مرز روایت‌های رایج گفت‌وگو کرده‌ایم. 🗞متن کامل این گفت‌وگو با عنوان «مقاومت افغانستانی، یک اصالت تاریخی دارد» در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

مختصری دربارۀ نسبت ما و دنیای امروز ✍️🏻سید جواد موسوی/ شاعر و نویسنده ❇️ما بعد از قریب به نیم‌قرن حکومت هنوز تکلیف‌مان با خیلی چیزها مشخص نیست. اینکه یک حکومت آن ‌هم حکومتی که دعاوی جدید دارد، تکلیفش با بعضی چیزها روشن نباشد، چیز عجیبی نیست، اما مشکل ما این است که اولاً تعداد چیزهایی که در مقابل آن‌ها بلاتکلیفیم یکی و دو تا نیست و دوم اینکه مشکل اساسی‌تر ما این است که هنوز نسبت‌مان را با خیلی از بدیهیات نیز روشن نکرده‌ایم. ❇️فی‌المثل ما هنوز تعریف‌مان از بنیادی‌ترین شعار این انقلاب و نظام یعنی: «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» گنگ و مبهم است. هنوز بر سر تعریف استقلال مشکل داریم و نمی‌دانیم منظورمان از شعار «نه غربی، نه شرقی» چیست؟ هنوز از آزادی تصویر روشنی ارائه نداده‌ایم و مهم‌تر از همه اینکه نمی‌دانیم با ترکیب پارادوکسیکال «جمهوری اسلامی» چه باید کنیم؟ ❇️بعد از برگزاری ده‌ها انتخابات که خیلی هم به آن می‌نازیم، هنوز نمی‌دانیم مردم تا چه اندازه حق تعیین سرنوشت‌شان را دارند. جمهوریت را صرفاً به انتخابات محدود کرده‌ایم، اما هنوز نمی‌دانیم با برگزیدۀ آرای مردمی چگونه برخورد کنیم و چه اندازه به او اجازۀ دخالت در مقدرات کشور را بدهیم. ❇️روزبه‌روز دایرۀ کسانی را که می‌توانند در رقابت انتخاباتی شرکت کنند، تنگ‌تر می‌کنیم؛ تا جایی ‌که در دو، سه انتخابات اخیر مجلس و ریاست‌جمهوری کمترین میزان مشارکت را داشته‌ایم. تعریف‌مان از اسلام هم دست‌کمی از جمهوریت ندارد. با اینکه به نظر می‌رسد با توجه به ساختار سیاسی حکومت در این زمینه مشکل خاصی نداشته باشیم، اما داریم. خیلی هم داریم. ❇️در بعضی از موارد که دین صراحتاً احکام روشنی دارد، چنان خودرأی و سکولار رفتار می‌کنیم که موجب حیرت کفار حربی است و در بعضی موارد که به نظر می‌رسد در صدر اسلام هم موضوع چندان مهمی به‌شمار نمی‌آمده، سخت‌گیرانه‌ترین مجازات‌ها را اعمال می‌کنیم؛ تا جایی ‌که گاهی صدای برادران طالب هم در‌می‌آید. خلاصه که پدیدۀ غریبی هستیم برای خودمان. و ای‌کاش فقط برای خودمان. برای همۀ عالم. اگر صرفاً خودمان بودیم و خودمان طوری نبود. 🗞متن کامل این یادداشت با عنوان «برو قوی شو اگر راحت جهان طلبی» در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

چرا انیمیشن‌های میوه‌ای ساخته‌شده با هوش مصنوعی دیده می‌شوند؟ ✍️🏻محسن محمودی/ عضو هیئت تحریریه ❇️انیمیشن‌های میوه‌ای تولیدشده با هوش مصنوعی که در ادبیات اینترنتی نوپدید از آن‌ها به‌عنوان «محتوای آبکی هوش مصنوعی» (AI Slop) یاد می‌شود، به‌هیچ‌وجه صرفاً یک خطای تصادفی در سیستم یا یک شوخی زودگذر نیستند. دلیل نفوذ عمیق و ویروس‌گونۀ این پدیده در روان مخاطب، در مفهوم هنری و روان‌شناختی «تضاد بصری ـ مفهومی» یا کنارهم‌گذاری عناصر متناقض ریشه دارد. ❇️از یک سو، ظاهر کودکانه، معصومانه و رنگارنگ این میوه‌ها قرار دارد که یادآور زیبایی‌شناسی انیمیشن‌های دوران کودکی، معصومیت ازدست‌رفته و فضاهای ایمن است و از سوی دیگر، مضامین به‌شدت تاریک، زهرآگین و بزرگسالانه‌ای مطرح می‌شود که این شخصیت‌ها درگیر آن هستند. این تضاد بنیادین، یک «دیسونانس شناختی» قدرتمند در ذهن بیننده ایجاد می‌کند. ❇️این ترکیب متناقض، به‌شدت توانایی جلب توجه مخاطب را در آنچه «اقتصاد توجه» نامیده می‌شود، داراست. زیبایی‌شناسی پیکسارگونه، گاردهای دفاعی روان مخاطب را پایین می‌آورد و سپس مضمون تاریک داستان، ضربۀ نهایی را به روان خلع‌سلاح‌شدۀ او وارد می‌کند. ❇️«آلبر کامو»، فیلسوف برجستۀ مکتب اگزیستانسیالیسم، در تشریح مفهوم «امر پوچ» (The Absurd)، آن را ناشی از تقابل و برخورد اجتناب‌ناپذیر میان میل ذاتی انسان به یافتن معنا و نظم، با سکوت بی‌تفاوت و بی‌نظم کیهان می‌داند. ❇️در عصر دیجیتال، این ویدئوها تجلی کامل و بی‌نقص همان پوچ‌گرایی هستند. ما همانند سیزیف که محکوم به غلتاندن ابدی یک تخته‌سنگ به بالای کوه بود، محکوم به پیمایش (اسکرول) ابدی در فیدهای بی‌پایان اینترنت هستیم. تماشای درام‌های میوه‌ای، در واقع تلاشی ناامیدانه و هم‌زمان کمدی برای یافتن نوعی حسِ آشنایی در جهانی است که ارزش‌های بنیادین آن به واسطۀ مصرف‌گرایی، ازخودبیگانگی و سرعت سرسام‌آور تولید داده، دچار فروپاشی شده است. 🗞متن کامل این یادداشت در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

جای خالی دیپلماسی دیجیتال ✍️🏻حامد بیدی/ مدیرعامل پلتفرم کارزار ❇️در مورد تخلفی که اخیراً در استان لرستان رخ داده، باید تأکید کرد که مداخله در حریم خصوصی به معنای فنی و حقوقی آن مصداق پیدا نمی‌کند؛ چراکه تصاویر منتشرشده از پروفایل‌های عمومی کاربران برداشت شده‌اند. ❇️برای برون‌رفت از این شرایط، تنظیم‌گری از طریق دیپلماسی دیجیتال باید در دستورکار قرار گیرد. برای این منظور، ابتدا باید فضایی برای فعالیت پلتفرم‌های بین‌المللی در ایران ایجاد شود تا از منافع میزبانی کاربران ایرانی بهره‌مند شوند. ❇️نخستین گام در این مسیر، نرمال‌سازی روابط با کشورهای جهان و رفع تحریم‌هاست؛ چراکه با منتفع‌شدن پلتفرم‌ها از جامعۀ کاربران ایران، دولت یا سازمان‌های مردم‌نهاد می‌توانند بر آن‌ها فشار بیاورند تا قوانین و هنجارهای کشور میزبان را رعایت کنند؛ چراکه پلتفرم‌ها نیز برای حفظ منافع خود، تمایل بیشتری به احترام به قوانین محلی نشان می‌دهند. 🗞متن کامل این یادداشت در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

رسانه عادت دارد همۀ زنان جنوب جهانی را یکدست بازنمایی کند ✍️🏻قمر تکاوران / پژوهشگر اجتماعی ❇️عاملیت زنان افغانستانی بیش از واقعۀ جبرئیل هرات و آمدن به خیابان است. انواع مقاومت‌های روزمرۀ زنان افغانستانی وجود دارد که رسانه‌ها تاکنون توجه درخور ملاحظه‌ای به آن نشان نداده‌اند. لازم است تأکید کنم که این فقط مختص زنان افغانستان هم نیست. رسانه عادت دارد همۀ زنان جنوب جهانی را این‌طور بازنمایی کند. چنین بازنمایی‌ای اگر هم نگوییم برای زنان این بخش از جغرافیا یکپارچه است، حتماً می‌توانیم بگوییم تصویر غالب است. عاملیت زنان جنوب جهانی چیزی است که کمتر در رسانه‌ها دیده می‌شود. ❇️باید دقت کنیم که عاملیت زنان هم فقط آنجایی که معطوف به اعتراض و تغییر است، خود را نشان نمی‌دهد؛ گاهی این عاملیت تلاشی است برای خلق امکانی برای ادامۀ زندگی به شکلی بهتر. این امکان‌ها در بسیاری مواقع شامل فعالیت‌های خرد می‌شود، اما اهمیت‌شان کلان است؛ آنجایی که تلاش می‌شود همین ساختار موجود را به مکانی تبدیل کرد که بتوان زندگی بهتری در آن داشت. نمونۀ این تلاش‌ها را می‌توان آموزش‌های غیررسمی و مجازی برای دختران افغانستانی دانست. ❇️می‌دانیم از زمان به قدرت رسیدن طالبان، یعنی حدود بیش از چهار سال پیش، دیگر دختران نمی‌توانند بالاتر از کلاس ششم درس بخوانند و چهار سال است که کنکور بدون دختران برگزار می‌شود. ششم که تمام شد، دیگر دختر نباید در جامعه حضور فعال داشته باشد و راهی که این نظام پیش پای او می‌گذارد، ازدواج و فرزندآوری است. ❇️اما دختران بسیاری مایل به ادامۀ تحصیل هستند و در این چهار سال هم بیکار ننشسته‌اند و با حضور در مدارس غیررسمی و مجازی تحصیل را ادامه داده‌اند. این یک نمونۀ برجستۀ مقاومت فرهنگی زنان افغانستان در برابر شرایط موجود است و بی‌شک تنها نمونه نیست، ولی به‌دلیل خلاء اطلاعاتی و نامرئی‌بودن عاملیت زنان افغانستانی، نمونه‌های بیشتری را نمی‌توانیم نام ببریم. آنچه مسلم است اینکه باید برای دیده‌شدن عاملیت زنان افغانستانی تلاش کرد، نه بازتولید انفعال‌شان. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با عنوان «بازنمایی یکدست» است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

برادران طالب و اینترنت* ✍🏻 سیدعبدالجواد موسوی/ روزنامه‌نگار ❇️ باور بفرمایید اگر نبود تجربۀ اخیر قطعی اینترنت، هنوز هم بودند کسانی که می‌گفتند اینترنت یک پدیدۀ تجملاتی و بیهوده است و جز آدم‌های لاابالی و غرب‌گرا هیچ‌کس دیگری طرفدار آزادی آن نیست. شاید هنوز هم باشند کسانی که اینترنت را چیزی زائد و لوکس می‌دانند، ایرادی هم ندارد. در همه جای دنیا چنین آدم‌هایی یافت می‌شوند، اما قطعاً و حتماً چنین موجوداتی برای مردم تصمیم‌گیری نمی‌کنند و در مقام مدیر و مشاور و نماینده مقدرات مردم را رقم نمی‌زنند. ❇️ من نمی‌گویم زندگی بدون اینترنت ممکن نیست. همین الان حکومت دلخواهِ بعضی از دوستان، کنار گوش ما یعنی در فراموش‌خانۀ آسیا (افغانستان) داشتن گوشی هوشمند را ذیل حکومت اسلامی طالبان ممنوع و جرم اعلام کرده‌ است. احتمالاً موفق هم می‌شود، اما نه ما مردمی هستیم که به چنین حکومتی تن بدهیم، نه حاکمان ما حاضرند چنین ستمی را بر ما روا دارند. البته به گمان من دوستانِ طالب تکلیف‌شان با خودشان روشن‌تر است. آن‌ها این را خوب فهمیده‌اند که گوشی هوشمند صرفاً یک ابزار نیست. گوشی هوشمند و اینترنت با خودش اقتضائاتی را می‌آورد که تن‌دادن به آن در حد تحمل و طاقت برادرانِ طالب نیست. این نکته را بسیاری از دشمنان اینترنت در سرزمین ما نمی‌فهمند. ❇️ جدای از کاسبان تحریم و تهدید و تحدید و فیلتر و جنگ و مابقی قضایا، عده‌ای جدی‌جدی نمی‌فهمند که اینترنت نه‌فقط پدیده‌ای لوکس و تجملاتی نیست، بلکه در جهان امروز حکم آب‌و‌هوا و نان را برای زیستن دارد. برادران طالب فهم عمیق‌تری از فناوری دارند و اگر چاره داشتند، به همین تلفن ثابت هم اجازۀ گسترش نمی‌دادند. برادران تنی یا ناتنی آن‌ها در ایران اما فکر می‌کنند فناوری چیزی است مثل چاقوی جراحی؛ مثالی که مورد علاقۀ آن‌هاست و بسیار از آن استفاده می‌کنند. آن‌ها می‌گویند چاقوی جراحی چیز بدی نیست، اما وای از آن روزی که به دست زنگیِ مست بیفتد. ❇️ تا اینجایش هم اگرچه غلط است، اما مشکل خاصی نیست، مشکل آنجایی پیش می‌آید که این بزرگواران جز اندکی که خود و خانواده و دوستان نزدیک‌شان باشند، مابقی مردم را مصداق تام‌و‌تمام همان زنگیان مست می‌دانند که نباید چاقو را دم‌دست آن‌ها گذاشت. و ای‌کاش کلاً چاقو را دور از دست مردم نگه می‌داشتند. مصیبت بزرگ آنجاست که فکر می‌کنند هر وقت آن‌ها تشخیص دادند، باید چاقو را از دست مردم گرفت و هر وقت آن‌ها لازم دیدند، باید چاقو را در اختیار مردم گذاشت. اینکه چه کسی چنین صلاحیتی را به این بزرگواران بخشیده ‌است، خود حکایت دیگری است که مجال و مقال دیگری را می‌طلبد. ❇️ از این می‌گفتیم که زندگی بی‌اینترنت ممکن است در افغانستان ممکن شده باشد، اما در جایی که مردمان و حاکمیتش تصمیم گرفته‌اند خیلی هم دور از مناسبات جهان امروز زندگی نکنند، چنین چیزی ممکن نیست. ما اما وضعیت دیگری داریم. از یک طرف می‌خواهیم دور از جهان جدید نباشیم و از طرفی می‌خواهیم به تبعات زیستن در جهان جدید تن ندهیم. درست مثل آدمی که می‌خواهد تن به آب بزند، اما خیس نشود. چنین چیزی محال اندر محال اندر محال است. همین قطعی چندماهۀ اینترنت نشان داد ما بدون اینترنت نمی‌توانیم روزگارمان را سپری کنیم. ——— 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با عنوان حالا فهمیدید اینترنت دیگر پدیده‌ای لوکس نیست؟ که در شماره ۱۹۳ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

نگاهی به مفهوم جنگ و راهبردهای تاریخی در گذراندن ترومای جمعی ✍️🏻مریم بهریان/ روان‌شناس و نویسنده ❇️اگرچه جنگ در نگاه اول، پدیده‌ای ویرانگر و رعب‌آور به نظر می‌رسد که با ظهور یکباره و غیرمنتظره‌اش، نظم نمادین یا خیالی سوژه و اجتماعی را که در آن زیست می‌کند، بر هم می‌زند، اما از نگاه روانکاوی، جنگ از یک سو یک موقعیت اجتناب‌ناپذیر و حقیقی در تعامل موجود زنده با فضای بیرونی است که از بابتی سازنده و افشاگر نیز عمل می‌کند. ❇️یک نمونه از مدیریت ترومای جمعی در دوران پساجنگ را می‌توان در آفریقا مشاهده کرد. این کشور بر اساس اجرای سیاست‌های مبتنی بر جلوگیری از تکرار چرخۀ خشونت و تمرکز بر کاهش رنج از طریق بازسازی هویت ملی، اقدام به مستندسازی واقعیت و ایجاد حس مسئولیت در جامعه کرد. در نتیجه تلاش برای آشنایی بیشتر افراد جامعه با تاریخ و قانون پس از پایان آپارتاید در رأس سیاست‌های اجرایی قرار گرفت. ❇️همچنین بستری فراهم شد تا صدای افراد در رسانه‌های ملی شنیده شود و افراد به هر نحوی که درگیر خشونت بودند، بتوانند رنج خود را روایت کنند. همچنین عاملان خشونت از طریق مستندسازی معرفی شدند و حتی اعطای عفو در صورت اعتراف به افشای حقیقت و پذیرفتن مسئولیت کاری که انجام دادند، در رأس سیاست‌های دولت قرار گرفت. ❇️مطالعات نشان می‌دهد که یک فرد یا ملت، وقتی توان رویارویی یا ورود امر غیرمنتظره و غیرقابل پیش‌بینی یا تروما را ندارد، از سازوکارهایی استفاده می‌کند که بیشتر جنبۀ دفاعی آن‌ها خیالی و کوتاه‌مدت است. برای نمونه دولت آلمان پس از جنگ جهانی دوم، روند نظام‌یافته‌ای را برای مواجهه با آنچه در جنگ تجربه کرده بود، در پیش گرفت. جامعۀ آلمان در دهۀ ۱۹۵۰، سیاست‌هایی را اتخاذ کرد که مردم را به کار زیاد یا تشکیل خانواده و حفظ آن تشویق می‌کرد. ❇️در آن دوران مردم سیاست، تاریخ و حقیقتی را که با آن مواجه شده بودند، کنار گذاشتند و به خانواده پناه بردند. چنین سازوکار دفاعی‌ای به ایجاد سیاست‌های اقتصادی جدید و هدایت جنون‌آمیز مردم به سمت کار افراطی و توسعۀ اقتصادی منجر شد. به‌طوری‌که تحولی که در نظم نمادین آن‌ها اتفاق افتاد، آلمان غربی جنگ‌زده و مملو از تجربۀ ویرانگری را به غول اقتصادی اروپا تبدیل کرد. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

انکار عاملیت زنان افغانستانی در رسانه‌ها ✍️🏻فاطمه موسوی/ فعال حقوق مهاجرین ❇️بازنمایی زنان افغانستان به‌عنوان «قربانی» فقط به رسانه‌های امروز محدود نمی‌شود. پیش از آن، تاریخ‌نگاری افغانستان نیز عمدتاً تاریخی مردانه بوده است؛ تاریخی که حول پادشاهان، جنگ‌ها و تحولات سیاسی روایت شده و زنان در آن کمتر دیده می‌شوند. مرور چند کتاب تاریخ افغانستان نشان می‌دهد که گاه حتی نامی از زنان در نمایه یا فصل‌های اصلی این آثار به چشم نمی‌خورد. ❇️تاریخ افغانستان سرشار از زنانی است که در تحولات اجتماعی و فرهنگی نقش داشته‌اند. زنان افغانستان در سال ۱۹۱۹ حق رأی به دست آوردند؛ حقی که حتی پیش از زنان آمریکا به رسمیت شناخته شد. آنان مدارس و نشریات ویژۀ خود را داشتند و چهره‌هایی مانند «عایشه درانی» در ادبیات افغانستان جایگاه مهمی دارند. بااین‌حال، سهم این زنان در روایت رسمی تاریخ و بعدها در بازنمایی رسانه‌ای، کمتر از نقش واقعی آنان بوده است. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

جراحت جدایی ✍️🏻نیوشا طبیبی/ سردبیر مجله کرگدن اروپا ❇️ در تمامی سال‌های گذشته، نمایندگی‌های سیاسی و فرهنگی به بهانۀ بودجه یا محدودیت‌های سیاسی، کمترین تحرک را برای جذب ایرانیان خارج از کشور داشته‌اند. حتی ظرفیت بی‌نظیری مانند باشگاه ایرانیان دبی، سال‌هاست که عملاً به یک چلوکبابی و هتل دولتی فروکاسته شده است. ❇️حمایت از رویدادهای فرهنگ ملی، دعوت از شخصیت‌های موجه فرهنگی و هنری ــ و نه صرفاً سلبریتی‌های زرد ــ و برگزاری نشست‌هایی برای واکاوی و حل مشکلات حقوقی و اقامتی ایرانیان مقیم و برگزاری منظم رویدادهای فرهنگی می‌تواند قلب‌های دورافتادگان را به وطن نزدیک کند. رودررو نشستن مهاجران عادی با اعضای نمایندگی‌های ایران، حسی از تعلق و امنیت را در آنان زنده خواهد کرد. 🗞مطلبی که خواندید بخشی از یادداشتی است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

جای خالی دیپلماسی دیجیتال ✍️🏻حامد بیدی/ مدیرعامل پلتفرم کارزار ❇️حریم خصوصی کاربران در فضای مجازی ابعاد گوناگونی دارد و مدیریت آن، صرفاً با وضع قوانین و مقررات از سوی نهادهای حکمرانی میسر نمی‌شود. در کنار تنظیم‌گری رسمی، آموزش کاربران و فرهنگ‌سازی نقشی اساسی ایفا می‌کنند. کاربران باید آگاهی یابند که چه نوع محتوایی را در چه پلتفرم‌هایی و با چه ویژگی‌هایی منتشر می‌کنند و همچنین از پیامدهای احتمالی انتشار اطلاعات خود مطلع باشند. این آگاهی، بستر لازم برای پیشگیری از بسیاری از بحران‌های فردی و اجتماعی در فضای مجازی را فراهم می‌آورد. ❇️در مورد تخلفی که اخیراً در استان لرستان رخ داده، باید تأکید کرد که مداخله در حریم خصوصی به معنای فنی و حقوقی آن مصداق پیدا نمی‌کند؛ چراکه تصاویر منتشرشده از پروفایل‌های عمومی کاربران برداشت شده‌اند. بااین‌حال، انتشار این تصاویر همراه با توهین، الفاظ رکیک و اتهامات ناروا، جنبۀ حقوقی داشته و قابل پیگیری از طریق مراجع قضایی است. اگر به این موضوع عمیق‌تر بنگریم، بحرانی که در پی این اتفاق رخ داد و متأسفانه به خودکشی برخی افراد یا فشار روانی شدید بر آن‌ها و خانواده‌هایشان انجامید، بیش از آنکه به پلتفرم تلگرام مرتبط باشد، در فرهنگ مردسالارانه و باورهای نادرست حاکم بر برخی مناطق ایران ریشه دارد. ❇️در مورد رگولاتورها، باید به چالش‌های بومی پلتفرم‌ها در فضای جهانی توجه کرد. این معضل مختص ایران نیست و در سایر مناطق و کشورهای مختلف جهان نیز وجود دارد. دولت‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد به‌طور پیوسته در تلاش‌اند تا راهکارهایی بیابند و با مداخلات خود، کاربران را به رعایت اصولی ملزم کنند. اما این مسیر بسیار دشوار است و حتی در کشورهای توسعه‌یافته نیز با وجود جریمه‌ها و کنشگری‌های گسترده، اقدامات انجام‌شده به سرانجام نهایی نمی‌رسد. ❇️برای برون‌رفت از این شرایط، تنظیم‌گری از طریق دیپلماسی دیجیتال باید در دستورکار قرار گیرد. برای این منظور، ابتدا باید فضایی برای فعالیت پلتفرم‌های بین‌المللی در ایران ایجاد شود تا از منافع میزبانی کاربران ایرانی بهره‌مند شوند. نخستین گام در این مسیر، نرمال‌سازی روابط با کشورهای جهان و رفع تحریم‌هاست؛ چراکه با منتفع‌شدن پلتفرم‌ها از جامعۀ کاربران ایران، دولت یا سازمان‌های مردم‌نهاد می‌توانند بر آن‌ها فشار بیاورند تا قوانین و هنجارهای کشور میزبان را رعایت کنند؛ چراکه پلتفرم‌ها نیز برای حفظ منافع خود، تمایل بیشتری به احترام به قوانین محلی نشان می‌دهند. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

خوانشی ارتباطی بر «پلوریبوس» ✍️🏻نفیسه قانیان/ روزنامه‌نگار ❇️آخرین ساختۀ «وینس گیلیگان»، خالق سریال پربینندۀ برکینگ بد، از منظر ارتباطات، بازتاب‌دهندۀ تغییر در جهان ارتباطات انسانی است؛ آنجا که ارتباطات انسانی و بین‌فردی، مخدوش می‌شود، رنگ می‌بازد و از معنا تهی می‌شود. داستان تک‌خطی سریال این است: یک سیگنال فضایی همۀ افراد کرۀ زمین را به یک «ذهن جمعی» یکپارچه تبدیل کرده است؛ درحالی‌که معدود افرادی مانند قهرمان اصلی داستان، هویت فردی خود را حفظ کرده‌اند و با پیوستن به این هویت مصنوعی و جمعی مقابله می‌کنند. ❇️انسان‌ها در این سریال، به دو دستۀ عجیب تقسیم می‌شوند؛ بازمانده‌ها و دیگران! بر اثر ویروسی فرازمینی و فراگیر، همۀ مردم به‌جز ۱۳ نفر به جهانی پیوسته‌اند که در آن انسان، یگانگی فردی ندارد، از نظر و حق انتخاب خالی است، همیشه خوشحال است، همه‌چیز را می‌داند، همه‌چیز را در اختیار دارد، همۀ خواسته‌هایش برآورده می‌شود و در مجموع، در قالب یک کل منسجم، شادیِ جمعی و همیشگی را تجربه می‌کند. ❇️قهرمان اصلی این سریال، «کارول استورکا»، نویسنده‌ای پرمخاطب و موفق است که از این خوشبختی مصنوعی و از پیوستن به این هویت جمعی جدید، استقبال نمی‌کند و در وضعیت جدید خوشحال نیست. کارول، تسلیم «پدیدۀ پیوستن» نشده و تجسم این گزاره است: حق با اکثریت نیست! ❇️اما داستان سریال، فارغ از پرسش‌های بنیادین و فلسفی و آنچه منتقدان دربارۀ مفاهیمی مانند خوشبختی، هویت جمعی، سعادت، آرمان‌شهر و... دربارۀ این درام علمی ـ تخیلی گفته‌اند، از منظر ارتباطی، روایتی مجسم دربارۀ «غیاب ارتباطات» است. گویی تمام سریال، نکوهشی است بر جهان بدون ارتباطات یا دست‌کم جهانی بدون ارتباطات سازنده و معنادار! ❇️در دنیایی که در «پلوریبوس» با آن مواجهیم، انسان‌ها به‌صورت بی‌واسطه به هم وصل شده‌اند، در یک ناخودآگاه جمعی قرار دارند و به همین دلیل، فاقد رأی، نظر و انتخاب‌های فردی هستند. انگار این موجودیت جمعی، دارای یک شبکۀ عصبی به‌هم‌پیوسته است که احساسات، تجربیات و افکار مشترک دارد. وقتی کارول با یکی از آن‌ها حرف می‌زند، در واقع در حال صحبت با همۀ آن‌هاست. گویی کارگردان، شکل اغراق‌شده‌ای از شبکه‌های اجتماعی را برای ما ترسیم می‌کند. ❇️این شبکۀ جمعی یک جهان ارتباطی بسیار پیشرفته است که «خودبودگی» را از بین برده؛ به عبارت دیگر در این کلِ به‌هم‌پیوسته، ارتباطات بین‌فردی در مقابل ارتباطات جمعی، رنگ باخته است. به‌نوعی می‌توان گفت این وضعیت که حالت بی‌حدومرزی از افکار عمومی را شکل داده است، اساساً ارتباط نیست، بلکه نوعی یکپارچگی اجباری است. بستری برای دسترسی بی‌حدوحصر همۀ افراد به تمامی داده‌هاست؛ اما به قیمت حذف تصمیمات آزاد و تفاوت‌های فردی، که بن‌مایۀ ارتباطات سازنده است. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

آزارهای سایبری و شوک فرهنگی برای زنان ✍️🏻مرضیه ادهم/ پژوهشگر سیاست‌گذاری اینترنت ❇️اگر به سابقهٔ استفاده از تصاویر شخصی در پروفایل‌های عمومی نگاه کنیم، در سراسر ایران، این فرهنگ که زنان تصویر خود را در پروفایل‌ها بارگذاری کنند، بسیار کُند رخ داد. ❇️اوایل شاهد بودیم که زنان از عکس گل و طبیعت در پروفایل‌ها استفاده می‌کردند، بعد به عکس کودک و فرزند و تصاویر تاری از خودشان رسید و در مجموع روند تغییر بسیار تدریجی و کُند و طی چند سال رخ داد. ❇️در نتیجه این تغییر پارادایم که یک زن از هویت اصلی خود در پروفایلش استفاده کند، یک تغییر بزرگ فرهنگی بوده است. ❇️حال در نظر بگیرید که این رخداد در بعضی از استان‌ها خیلی کُندتر اتفاق افتاده و سخت‌گیری‌ها در این زمینه بیشتر بوده است. در چنین شرایطی وقتی این آزار سایبری اتفاق می‌افتد، پیامدهای بسیار بدتری دارد. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

مطالب قلک همیشه تازه و خواندنی است 📖✨ فقط تعداد کمی از نسخه‌های چاپی موجود است 📚🔍 سفارش از سایت انتشارات سیمای شرق: این‌جا https://t.me/qollakmag

سیمین کاظمی، جامعه‌شناس: عاملیت زنان افغانستان، بازار نجات را با رکود مواجه می‌کند ❇️فاش‌شدن تصویر مقاومت و ایستادگی زنان و عاملیت آن‌ها برای پیداکردن راهی از میان ساختار محدودکننده، با آنچه برخی فعالان افغانستانی خارج‌نشین به‌عنوان راهکار رهایی در نظر دارند، مغایرت دارد. ❇️آن‌ها راه تغییر ساختار را منحصر به مداخلۀ خارجی و نیروی نجات‌بخش غربی می‌دانند؛ از این ‌رو ممکن است تصویر زنانی که برای رهایی خودشان مقاومت ‌می‌کنند، از انگیزۀ منجی غربی برای نجات افغانستان بکاهد. ❇️از این نگاه، هرچه زن افغانستانی بیشتر رنج بکشد و در ادبار غوطه‌ور باشد، احتمال اینکه دوستان غربی به کمک‌شان بشتابند بیشتر است. به بیان دیگر، در اینجا رنج دیگر یک وضعیت انسانی نیست، بلکه به یک «ارز سیاسی» تبدیل می‌شود. ❇️برای فعالانی که استراتژی‌شان مبتنی بر مداخلۀ خارجی است، عاملیت زن افغانستانی یک رقیب سیاسی محسوب می‌شود. به این دلیل که اگر زن افغانستانی نشان دهد که می‌تواند در دل آن چادر آبی، معنا بسازد، آموزش دهد و مقاومت کند، آن حالت اضطراری که برای توجیه مداخلۀ قدرت‌های جهانی لازم است، فرو می‌ریزد. به عبارت دیگر، عاملیت زنان، بازار نجات را با رکود مواجه می‌کند. 🗞«مقاومت افغانستانی، یک اصالت تاریخی دارد» عنوان این گفت‌وگو است که متن کامل آن در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

تصویرِ ناتمام ❇️هر روایت، هم‌زمان که چیزی را آشکار می‌کند، موضوع دیگری را به حاشیه می‌راند. آنچه از یک جامعه، یک گروه اجتماعی یا یک رویداد در رسانه‌ها می‌بینیم، حاصل مجموعه‌ای از انتخاب‌هاست؛ انتخاب سوژه، زاویۀ دید، تصویر، تیتر و نوع زبان و لحنی که برای روایت برگزیده می‌شود. از همین ‌رو، تصویر جهانی از زنان افغانستان، فقط محصول آنچه در این کشور رخ داده نیست و برآمده از شیوه‌ای است که طی دهه‌ها دربارۀ آنان روایت شده است. ❇️در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از بازگشت طالبان، توجه رسانه‌های جهان بار دیگر به افغانستان و وضعیت زنان در این کشور جلب شد. بااین‌حال آیا روایت‌های مسلط توانسته‌اند تصویری کامل از زندگی زنان افغانستان ارائه دهند؟ آیا برای روایت مقاومت و اشکال متنوع عاملیت جایی وجود داشته است؟ این پرونده با گفت‌وگو و مجموعه‌‌یادداشت‌هایی تلاش دارد نسبت میان بازنمایی رسانه‌ای، قدرت روایت و عاملیت زنان افغانستان را واکاوی کند. 🗞این پرونده در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

فیلترینگ؛ بستر خاموش بحران ✍️🏻سعید سوزنگر/ مدرس امنیت شبکه ❇️انتخاب عکس برای پروفایل در شبکه‌های اجتماعی، هرگز به معنای واگذاری حق سوءاستفاده از آن تصاویر به دیگران نیست و قانون نیز به این موضوعات ورود کرده و رسیدگی خواهد کرد. قانون برای افراد این حق را محفوظ داشته است که تصاویر مورد نظر خود را برای پروفایل انتخاب کنند و هیچ‌کس مجاز به سوءاستفاده از این تصاویر نخواهد بود. اما در اتفاق اخیر استان لرستان موضوع فراتر از عکس‌های پروفایل است و عکس‌های شخصی افراد نیز لو رفته است و چیزی فراتر از تصاویر عمومی به نمایش عموم درآمده است. ❇️نکتۀ مهمی که باید به آن توجه داشت، ریشۀ اصلی بروز چنین تخلفاتی است که در اینجا باید آن را در پدیدۀ فیلترینگ جست‌وجو کرد؛ چراکه فیلترینگ نه‌فقط جلوِ وقوع این تخلفات را نمی‌گیرد، بلکه با قطع ارتباط مؤثر پلتفرم‌ها با نهادهای قانون‌گذار داخلی، عملاً امکان نظارت و پیگیری حقوقی را از مراجع ذی‌صلاح سلب می‌کند و همین امر، بستر را برای فعالیت مجرمانه در فضای بی‌قانون فراهم می‌آورد. ❇️نگاهی اجمالی به شرایط کشور ما نشان می‌دهد که در مسائل مربوط به شیوۀ استفاده از فناوری، به‌نوعی از جهان دور افتاده است. ایران از نظر تعاملات اقتصادی، فرهنگی و اعتباری، ارتباطات مطلوبی با جامعۀ جهانی ندارد و همین مسئله فضا را برای سوءاستفاده از افراد در زمینه‌های مختلف فراهم می‌کند. در کشوری کوچک همچون فنلاند، در پی گزارش مقامات امنیتی و پلیس، امکان شناسایی حساب کاربری پشت هر اکانت یا کانال تلگرامی وجود دارد و همین شفافیت، از بسیاری از سوءاستفاده‌ها جلوگیری می‌کند. ❇️اما در ایران با این مشکل مواجه هستیم که حتی در مواردی که فقر فرهنگی وجود ندارد و خانواده نیز از فرد حمایت می‌کند، فشار اطرافیان همچنان بسیار زیاد است و سرکوب و تحقیر فردی که عکس او مورد سوءاستفاده قرار گرفته، کاهش نمی‌یابد و سایۀ این تحقیر و توهین‌ها بیشتر از کمک قانونی و پیگیری از مراجع ذی‌صلاح بر سر خانواده‎‌ای که آسیب دیده است، قرار دارد. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با همین عنوان است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

زخمِ دوم ❇️موجی از انتشار تصاویر شخصی زنان در لرستان و همدان، خانواده‌ها را به وحشت انداخت. بسیاری از دختران، برای جلوگیری از ادامۀ این روند، عکس‌های خود را در فضای مجازی حذف کردند، اما این پایان کار نبود. ❇️در این اتفاق، سیاست‌های فیلترینگ، چنان در هم تنیده شدند که قربانی یک جرم اینترنتی، نه یک بار که دو بار قربانی شد؛ بار اول، در فضای مجازی به وسیلۀ مجرمان و بار دوم، در خانه و جامعه، به وسیلۀ کسانی که باید پناهگاهش می‌بودند. ❇️در این میان، ضعف در پیگیری قوانین و نبود آموزش، حلقۀ گمشده‌ای شد که این فاجعه را از یک جنایت سایبری، به بحرانی انسانی، فرهنگی و اجتماعی تبدیل کرد. 🗞این پرونده با مجموعه یادددشت‌هایی در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

زنان روایت خود را پس می‌گیرند ✍️🏻صدف سرداری/ عضو هیئت تحریریه ❇️هیچ انسانی را نمی‌توان فقط با مصیبتی که بر او گذشته، شناخت. رنج بخشی از تجربۀ آدمی است، اما تمام معنای او نیست. وقتی یک فرد یا یک گروه اجتماعی فقط در نسبت با زخمی که بر آن وارد شده، دیده شود، چیزی فراتر از درد او از بین می‌رود. زنان افغانستانی در بسیاری از روایت‌های رسانه‌ای، بیش از آنکه به‌عنوان انسانی صاحب تصمیم و تجربه دیده شوند، در جایگاه کسی قرار گرفته‌اند که اراده‌ای از آن‌ها گرفته شده و نمونه‌اش هم چگونگی به تصویر کشیده‌شدن اعتراض‌های اخیر آنان در هرات است. ❇️سال‌هاست دربارۀ زنان افغانستان روایت‌هایی می‌شود که اغلب از فاصله‌ای دور شکل گرفته‌اند. این روایت‌ها البته بخشی از حقیقت را ثبت کرده‌اند و نمی‌توان از محدودیت‌های گسترده، تبعیض ساختاری و خشونتی که بر زنان افغانستان تحمیل شده است، سخن نگفت، اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که بخشی از حقیقت، جای تمام حقیقت را می‌گیرد. وقتی زن افغانستانی فقط در شمایل فردی سرکوب‌شده در سایۀ فرهنگ مردسالارانه و ممنوعیت و رنج دیده شود، انتخاب و مقاومت او به حاشیه رانده می‌شود. در چنین تصویری، او بیشتر موضوع یک واقعه است تا صاحب یک روایت. ❇️اعتراض‌های اخیر زنان در هرات شکاف حاضر میان واقعیت موجود و روایت‌های مسلط رسانه‌های جهان را بار دیگر آشکار کرد. این اعتراض ادامۀ مسیری بود که زنان افغانستان سال‌ها در اشکال مختلف پیموده‌اند، اما مقاومت و کنشگری آنان کمتر در رسانه‌ها بازنمایی می‌شود و در عوض، آنچه بیشتر روایت و تحلیل می‌شود، رنج آنان و قربانی‌بودن‌شان در برابر خشونت است. ❇️گفته شد آنان از شعار «زن، زندگی، آزادی» جنبش زنان ایران وام گرفته‌اند. گفته شد که آنان دارند از زنان ایرانی شکلی جدید از مقاومت را می‌آموزند. اگر این نگاه نشانه‌ای از همبستگی میان زنان منطقه باشد، ارزشمند است، اما اگر تاریخ مستقل مقاومت زنان افغانستان را به حاشیه ببرد، همان حذف روایی را بازتولید می‌کند که سال‌ها صدای آنان را کمرنگ کرده است. ❇️رسانه‌ها هم مسئولیتی بیش از ثبت رنج دارند. آن‌ها می‌توانند زنان افغانستان را در قاب قربانی‌بودن متوقف کنند یا تصویری پیچیده‌تر ارائه دهند؛ تصویری که در آن، انسان‌هایی با خواست، توان تصمیم‌گیری و قدرت اثرگذاری حضور دارند. آنان بخشی از تاریخ مشترک زنان خاورمیانه‌اند؛ تاریخی که در آن زخم‌های مشترک وجود دارد، اما مسیرهای مقاومت یکسان نیست. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با همین عنوان است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

عدالت، کرامت انسانی و فوتبال ✍️🏻موسی اکرمی/ استاد فلسفه ❇️دربارۀ رخدادهای مربوط به تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، شاید مهم‌ترین نکته این باشد که میان دو موضوع متفاوت تمایز بگذاریم؛ یکی ادعای قطعی دربارۀ وقوع بی‌عدالتی یا تخلف و دیگری ضرورت بررسی شفاف و بی‌طرفانۀ شرایطی که موجب شکل‌گیری چنین ادعاهایی شده است. در یک نظام عادلانه، درخواست برای بررسی به معنای صدور حکم پیشاپیش نیست. برعکس، یکی از نشانه‌های سلامت یک نظام این است که بتواند در برابر پرسش‌ها و ابهام‌های عمومی، امکان بررسی و توضیح فراهم کند. ❇️در مورد مسابقات ورزشی، به‌ویژه در سطح جام جهانی، تصمیم‌های داوری گاه می‌توانند سرنوشت یک تیم، کوشش چندین سالۀ ورزشکاران و احساس میلیون‌ها هوادار را تحت تأثیر قرار دهند. از این رو، هرچه پیامد یک تصمیم بزرگ‌تر باشد، اهمیت شفافیت دربارۀ فرایند اتخاذ آن نیز بیشتر می‌شود. این اصل فقط دربارۀ تیم ایران صدق نمی‌کند؛ هر تیمی از هر کشور دیگری که در شرایط مشابه قرار گیرد، باید از همین امکان برخوردار باشد. ❇️این همان چیزی است که در فلسفۀ سیاسی و اخلاق عمومی از آن با عنوان «عدالت رویه‌ای» یاد می‌شود. عدالت فقط در این خلاصه نمی‌شود که در پایان چه نتیجه‌ای حاصل شده است، بلکه به این نیز مربوط است که آیا مسیر رسیدن به آن نتیجه؛ منصفانه، روشن و قابل ارزیابی بوده است یا نه. انسان‌ها معمولاً زمانی تصمیم‌ها را عادلانه‌تر می‌شمارند که بدانند قواعد مشخص بوده‌اند، معیارها برای همه یکسان اعمال شده‌اند و در صورت بروز اختلاف، راهی برای بررسی وجود دارد. ❇️در ورزش مدرن، این مسئله با ورود فناوری‌های پیشرفته اهمیت بیشتری یافته است. استفاده از فناوری‌هایی مانند سامانۀ آفساید نیمه‌خودکار با هدف کاهش خطاهای انسانی و افزایش دقت در تصمیم‌های داوری طراحی شده است. این فناوری‌ها بدون تردید دستاورد مهمی برای فوتبال معاصر هستند و می‌توانند بسیاری از خطاهای گذشته را کاهش دهند، ولی در‌عین‌حال، فناوری نیز مانند هر ابزار انسانی دیگری نیازمند پاسخگویی است. ❇️هرچه تصمیم‌گیری بیشتر به سامانه‌های پیچیدۀ فنی وابسته شود، ضرورت توضیح‌پذیری آن و تردیدزدایی از احتمال دخالت سوگیرانه نیز افزایش می‌یابد. اگر یک داور انسانی اشتباه کند، امکان بررسی رفتار و استدلال او وجود دارد، ولی هنگامی که تصمیمی بر اساس داده‌ها، تصاویر، الگوریتم‌ها و سامانه‌های فنی اتخاذ می‌شود، طبیعی است که افکار عمومی بخواهد بداند این داده‌ها چگونه انتخاب و تفسیر شده‌اند، چه معیارهایی در تصمیم نهایی نقش داشته‌اند و آیا همین فرایند برای همۀ تیم‌ها به یک شکل اجرا شده است یا نه. 🗞مطلبی که خواندید بخش‌هایی از یادداشتی با همین عنوان است که در شماره ۱۹۴ ماهنامه مدیریت ارتباطات منتشر شده است. می‌توانید نسخه کاغذی ماهنامه را از سیمای شرق سفارش دهید. ▫️▫️▫️ @cm_magazine

چگونه رسانه‌ها رنج، مقاومت و عاملیت زنان افغانستان را بازنمایی می‌کنند؟ پرونده ویژه شماره جدید ماهنامه مدیریت ارتباطات باتوجه به اعتراضات اخیر زنان افغانستان در هرات به این موضوع اختصاص دارد. همچنین در پرونده‌ای دیگر ابعاد اجتماعی انتشار تصاویر خصوصی زنان…