پادکست آموزشی|ناهید عبدی

📌اپیزود اول از فصل دوم نورو منتشر شد. 🍀عنوان اپیزود: مرزها و اعتماد شکننده ✅توضیح این قسمت: چرا شکستن اعتماد این‌قدر دردناک است؟ نگاهی از دریچه علوم شناختی به اعتماد، مرزگذاری و ذهن انسان. 🎧از اینجا بشنوید: (روی یکی از لینک‌های زیر کلیک‌ کنید) لینک castbox یا لینک applecast قسمت‌های قبلی رو با این هشتگ‌ها توی همین کانال می‌تونید پیدا کنید:👇 #پادکست #نورو 📌خوشحال می‌شم بازخودتون رو همین‌جا در بخش کامنت بخونم و اگر اون رو مفید دیدید برای دوستان‌تون بفرستید.👇🙏🏻

🌱 ویدیوی جدیدی در اینستاگرامم منتشر کردم. اگر وقت و حوصله داشتید، خوشحال می‌شم ببینیدش: 🧠چطور خاطراتمان دروغ می‌گویند و چرا نباید همیشه به آن‌ها اعتماد کنیم؟ 🔗لینک ویدیو:👇 https://www.instagram.com/reel/Db1BkDqIC4g/?igsh=eHZ5b3htamw1MW4z

سلام دوباره. 🌱 مدتی گذشت. در این مدت پیام‌های محبت‌آمیز زیادی از شما رسید. بسیاری از آن‌ها بی‌پاسخ ماندند؛ نه از سر بی‌توجهی. گاهی آدمی در میانه‌ی تغییرات زندگی، ترجیح می‌دهد پیش از آنکه سکوتش را توضیح دهد، خودش معنای آن را دریابد. پیام‌ها را دیدم و از اینکه در این مدت همچنان به یادم بودید و سراغ اینجا را می‌گرفتید واقعا خوشحال شدم. ممنونم که ارتباط‌مان را با وجود این فاصله حفظ کردید. این مدت برای من کم‌اتفاق نبود. خیلی چیزها تغییر کرد. در زندگی، در نگاه من و در مسیری که می‌خواهم از اینجا به بعد طی کنم. حالا برگشته‌ام؛ نه برای تکرار آنچه بود، برای ادامه دادن از جایی که امروز ایستاده‌ام. خوشحالم که دوباره اینجا هستم. و خوشحالم که این جمع هنوز پابرجاست. ♥️ ناهید عبدی @nahidabdilearning nahidabdi.com

تعهد اهل قلم هر بار که سرخی خون جاویدنامی در غبار فراموشی کمرنگ شد، قلم برمی‌داریم و نامش را دوباره به تاریخ بازمی‌گردانیم. هر بار که مسئولیت کشتار فرزندان این خاک به دست بیگانه شسته و حقیقت به تبعید فرستاده شد، قلم برمی‌داریم و مرز دروغ را درهم می‌شکنیم. هر بار که رقص سوگ را بر مزاری تازه دیدیم، قلم برمی‌داریم و نمی‌گذاریم مرگ آخرین روایت باشد. با قلم برای شجاعت جاویدنامان دست می‌زنیم. با قلم بر طبل بیداری انسانیت می‌کوبیم. با قلم قامت خمیده‌ی مادران را ستون ایستادگی می‌شویم. با قلم سکوت سنگین پدران داغدار را فریاد می‌کنیم. نمی‌گذاریم مادری در انزوای اندوه بی‌صدا فروبریزد. می‌نویسیم تا بداند در این سوگ تنها نیست و اشک‌هایش امتداد وجدان ماست. یا از این جنایت و غم می‌نویسیم یا قلم را می‌شکنیم و برای همیشه از آگاهی و شجاعت استعفا می‌دهیم. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com

📌روایتِ واقعیت بزرگ‌ترین کارخانه‌ی داستان‌سازی بیرون از ما نیست درون سر ماست. ذهن ثانیه‌ای برای قصه گفتن از پا نمی‌نشیند. ما در سکوت، وقتی به نقطه‌ای خیره شده‌ایم، در حال رانندگی و حتی وسط بحث و گفتگو در حال قصه ساختنیم. و خطر از همین‌جا شروع می‌شود: وقتی روایت ساخته‌شده را به‌جای واقعیت می‌نشانیم و باورش می‌کنیم و در نبردی تن به تن بین خود و ذهن خود، می‌بازیم. در این روزها که خبر از هر سو می‌بارد، آنچه ما را خسته‌تر از خودِ رویدادها می‌کند انبوه روایت‌های بیجاست. واقعیت، یک رخداد است و روایت، تفسیر آن رخداد. اینجا نقادانه اندیشیدن کمکی‌ست برای تشخیص و جداسازی این دو. چطور؟ چند موردی که به ذهنم می‌رسد: پرسشگری پیش از احساساتیگری. هر روایت طوری ساخته می‌شود که احساسی مانند ترس، نفرت، غرور یا امید برانگیزد. اولین گام نقادانه اندیشیدن این است که بپرسیم: من الان دارم به داده واکنش نشان می‌دهم یا به احساسی که در من برانگیخته شده؟ پرسش از منبع و منافع هر روایت گوینده‌ای دارد و هر گوینده موقعیت و منافعی. این پرسش ساده اما کلیدی است: اگر این روایت پذیرفته شود چه کسی سود می‌برد؟ حساسیت به فرافکنی مسئولیت ‌یکی از رایج‌ترین روایت‌ها در بحران این است: همه‌چیز کارِ دست‌های بیرونی است. تفکر نقاد می‌پرسد: آیا شواهدی ارائه شده یا این برچسب قرار است مسئولیت را از دوش عاملان داخلی بردارد؟ اغلب ساده‌ترین راه فرار از پاسخ‌گویی، مبهم‌سازی و تن دادن به روایتِ تئوری توطئه است. آگاهی از سوگیری‌های خودمان ما در بحران به روایت‌هایی گرایش پیدا می‌کنیم که با ترس‌ها یا آرزوهای‌مان و باورهایی که از کودکی برایمان ساخته شده، هماهنگ است. تفکر نقاد فقط بررسی دیگران نیست بلکه بازبینی تمایلات ذهن خود ما هم هست. تفکر نقاد از دید من انضباط دادن به احساس در مواقع تنش است. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com

#نامه‌ای_به_الی شماره هجده الی. مادر. زمستونه. تن بچه‌ توی سرمای کهریزک به خونه. الی هنوزم جوی خونین خیابونا روونه. الی هوا دم‌کرده از بوی باروت و جنونه. الی خوشه‌های خشم‌مون داده جوونه. الی ایرانِ‌ زخمی‌ غرق اندوهی بی‌ا‌مونه. الی آزادی همین‌جا توی یک قدمی‌مونه. ولی مادر. زمستونه. زمستونه. ✍️ناهید عبدی ۲۲بهمن ۱۴۰۴ @nahidabdilearning Nahidabdi.com #نامه

📌انتقاد بدون خشونت در این روزهای آشوبناک که دردمندیم و بهت از بربریت بجاست و بی‌اندازه، احتمال اصطکاک و انتقاد میان ما بیشتر است. در چنین شرایطی آگاهی از اصول نقد معقول مسئولیتی اخلاقی ست. باهم بخشی از روش‌های انتقاد درست را مرور کنیم: چطور انتقاد کنیم که به خشونت کلامی و قطع ارتباط نرسد؟ ۱. تمرکز بر «رفتار قابل مشاهده» نه «هویت طرف مقابل» به توصیف آنچه دیده یا شنیده شده بسنده کنیم و از نسبت‌دادن صفات شخصیتی و برچسب‌زدن بپرهیزیم. برچسب‌هایی مثل بی‌فکر، نادان، فاسد، نقد را به حمله تبدیل می‌کنند. ۲. بیان «تاثیر رفتار» به‌جای «اتهام» بگوییم این رفتار چه اثری بر ما یا دیگران می‌گذارد و از اینکه بخواهیم به توضیح و تفسیر نیت طرف مقابل دست بزنیم خودداری کنیم. ۳. استفاده از زبان مالکیت «من» به جای «تو» به جای جملاتی مثل «تو فکر می‌کنی…» یا «باورت این است که…» بگوییم «من نگرانم…» یا «برداشت من این است که…» این تغییر، مسئولیت سخن را به گوینده بازمی‌گرداند. ۴. ارائه‌ی امکان اصلاح به جای دادن حکم نهایی نقدِ سازنده با پیشنهاد، پرسش باز یا دعوت به بازاندیشی پایان می‌یابد نه با داوری قطعی و بستن درِ گفت‌وگو. در زمانه‌ای که خشونت همه‌جا در کمین است، نحوه‌ی انتقاد ما می‌تواند یا به بازتولید آن کمک کند یا به حفظ امکان فهم و هم‌زیستی. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com

آن‌که در توهم غوطه‌ور است، حقیقت را نه به‌مثابه‌ی امکان بلکه چون تهدید ادراک می‌کند؛ و آن‌که در نادانی مأوا گرفته، با نخستین تابش فهم بی‌قراری می‌شود. از این‌رو، تلاش برای فهماندن اغلب بیهوده و نابجا است. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com

تفکر نقاد میان خون و امید ما مردمان خاورمیانه، در سایه‌ی جنگ کودکی‌مان را به بزرگسالی و بزرگسالی‌مان را به پیری می‌رسانیم. در این امتداد شوم، در سایه‌ی امید زنده‌ایم. امیدی که همراهش این شعر سعدی را با خود زمزمه می‌کنیم: عمری دگر بباید بعد از فراق ما را کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری. اما آن‌چه خطرناک‌تر از جنگ است، عادی ‌شدنِ بربریت است. آنجا که خشونت ساختاری چنان در بافت زندگی رسوخ می‌کند که یادآوری بدیهی‌ترین حقوق به امری لوکس بدل می‌شود. و ما فراموش می‌کنیم نخستین حق انسان نه بقا که آزادی است. در این فراموشیِ سالیان، گاه به سازگاری تن می‌دهیم گاه به سکوت و البته همیشه غمگینیم. تا آن‌که خونی می‌ریزد. ما هنوز به بوی خونِ تازه حساسیم. هنوز آن بُعد انسانیت‌مان را به فراموشی نسپرده‌ایم. یکباره برای صدای آزادی‌خواه کسی که دیگر نیست به پا می‌خیزیم. و باز جنگ. جنگ روان، جنگ روایت‌ها، جنگ ترس‌ها، جنگ اتهام‌ها. جنگی که گاه پیش از خیابان، در ذهن‌ها خون می‌ریزد. جوی‌های خون کف خیابان. مادران و کودکان داغدار و پدرانی که بین اجساد فرزنداشان را فرامی‌خوانند. و باز صبحانه‌ای که در سایه‌ی جنگ خورده می‌شود. صبحانه‌ای با طعمِ پرسش: چند نفر دیگر باید صدای آزادی‌شان پشتِ صدای گلوله برای همیشه خاموش شود تا ما از عادت‌کردن دست بکشیم؟ تفکر نقاد در چنین روزهایی نه انکار رنج است و نه توجیه آن بلکه تمرینِ نپذیرفتنِ عادی‌شدنِ خشونت است. تمرین بازگرداندن مسئولیت به جایی که باید باشد یعنی در فهم ما، در داوری ما و در امتناع ما از زیستنِ بی‌پرسش. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com

به زودی خیابان‌های خونین ایران را آذینِ آزادی می‌بندیم تا صدای رفتگان بلندتر از صدای گلوله‌ها در تاریخ بماند. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com

«رژیم‌های توتالیتر متحدانی بهتر از فراموشی و‌ خستگی ندارند. پس دستور کار ما بدیهی است: حافظه و پایداری.» کامو و در این ایام خونین هر روز نامی کم می‌شود و زخمی به حافظه اضافه. ولی ما ایستاده‌ایم چون قرار نیست فراموش کنیم. @nahidabdilearning Nahidabdi.com

پادکست آموزشی|ناهید عبدی pinned «#نامه‌ای_به_الی شماره هفده الی. در خیالاتم دوربینِ تاریخ را نه از سر نوستالژی که با نگاهی تحلیلی دهه‌ها به عقب می‌رانم. از لایه‌های زمان عبور می‌کنم و به خانه‌هایی می‌رسم خاموش و سرد. خانه‌هایی که در آن‌ها زنانی نشسته‌اند در انتظار. مردان جنگاورشان قرار…»

#نامه‌ای_به_الی شماره هفده الی. در خیالاتم دوربینِ تاریخ را نه از سر نوستالژی که با نگاهی تحلیلی دهه‌ها به عقب می‌رانم. از لایه‌های زمان عبور می‌کنم و به خانه‌هایی می‌رسم خاموش و سرد. خانه‌هایی که در آن‌ها زنانی نشسته‌اند در انتظار. مردان جنگاورشان قرار است از نبردی برای احقاق حق برگردند و زنان‌شان در این فاصله زیستن را ادامه داده‌اند، تاب آورده‌اند و امید بسته‌اند که دستی از بیرون، نظمی که از درون سلب شده را بازگرداند. دوربین تاریخ از دهه‌ها به سرعت می‌گذرد تا به زنِ امروز می‌رسد. به زنِ آگاهِ امروز. زنی که مفهوم تقابل را از ساحت میدان‌های بیرونی، به عرصه‌ی فهم، انتخاب و ایستادگی درونی منتقل کرده است. دوربین، مقابل در ورودی خانه می‌ایستد. زن با پا کفش پاشنه بلند را کناری می‌زند، بند کفش‌های راحتی‌اش را محکم می‌کند و در را باز می‌کند. زن آماده است برود تا بسازد. مرد، بند گوجه‌ایِ موهایش را برایش محکم‌تر می‌کند. الی. او می‌داند چه می‌خواهد و چه خواهد دید. چشم‌هایش را پنهان نکرده؛ مسئولیت دیدن را پذیرفته است. حتی انگار چشمانش را کف دستش گذاشته چرا که می‌داند خطر از دست دادنشان را دارد. برای آنانی که هرگز به چشم ندیده. برای حمایت از مردان سرزمینش. برای احقاق حق انسانیت و ابتدایی‌ترین حقوق بشری مردان و زنان. زنی دیگر گوشه‌ای قلم به دست گرفته و با بُرنده‌ترین سلاح یعنی افکار و قلمش برای کرامت انسانی می‌نویسد. زن بارداری که گوشه‌ای دیگر بی‌صدا اشک می‌ریزد هم کنشگر است چون نمی‌تواند نسبت به آینده‌ای که در وجودش در حال شکل‌گیری است، بی‌تفاوت باشد. و زنی دیگر که حقوق دخترانش را در گوششان نجوا می‌کند هم در حال ساختن است و ایستادگی. برج آزادی از پنجره پیداست. نه صرفاً یک سازه که یادآور وعده‌ای معوق. صدای پوتین‌ در پیچ کوچه پیچیده. و زن از آستان در می‌گذرد. از آستان ترس‌هایش. الی. من و تو زنِ امروزیم. کنشگرانی آگاه در متن تاریخ. من و تو آزادی را نه در هیجان لحظه که در نگاه، در انتخاب و در هزینه دادن می‌جوییم. هر کدام به شکلی که قادریم. الی. زنِ امروز از ایرانِ آزادِ آباد شفا می‌یابد. و برای شفا یافتن تا دندان غیرمسلح، می‌آید و می‌سازد. بی‌سلاح، اما مجهز به فهم. مجهز به قدرت اندیشه. الی. من و تو برگی از تاریخیم. و زنانِ آینده چشم انتظار آنچه امروز انجام می‌دهیم. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com #نامه

دورهٔ نویسندگی داستان کوتاه سال‌ها نوشتن را به فردا سپرده بود. نوشتنِ داستان کوتاه، بهانه‌ای شد برای سفری به تاریکی‌های درون و تمرینی برای خودشناسی. قرار است یک ماه کنار هم داستان کوتاه بنویسیم و نوشتاردرمانی را تمرین کنیم. داستان‌نویسی فقط تمرین نوشتن نیست؛…

📌اپیزود هفتم نورو منتشر شد. 🍀عنوان اپیزود هفتم: شانس و توهم فهم ✅توضیح این قسمت: در این اپیزود درباره شانس، تصادف و توهمِ فهم حرف می‌زنیم. بررسی می‌کنیم چطور موفقیت و شکست همیشه نتیجه‌ی خرد و منطق نیستند و چرا گاهی بیش از حد به روایت‌ها اعتماد می‌کنیم. این اپیزود دعوتیه به شک کردن، پذیرش عدم قطعیت و دیدن نقش شانس در زندگی. 🎧از اینجا بشنوید: لینک castbox یا لینک applecast یا لینک spotify 📌خوشحال می‌شم بازخودتون رو همین‌جا در بخش کامنت بخونم و اگر اون رو مفید دیدید برای دوستان‌تون بفرستید.👇🙏🏻 #پادکست #نورو

پادکست آموزشی|ناهید عبدی pinned a photo

دورهٔ نویسندگی داستان کوتاه سال‌ها نوشتن را به فردا سپرده بود. نوشتنِ داستان کوتاه، بهانه‌ای شد برای سفری به تاریکی‌های درون و تمرینی برای خودشناسی. قرار است یک ماه کنار هم داستان کوتاه بنویسیم و نوشتاردرمانی را تمرین کنیم. داستان‌نویسی فقط تمرین نوشتن نیست؛ می‌نویسیم تا از مسیر داستان‌گویی، با وجوه تاریک وجودمان مواجه و به صلحی صادقانه با خود نزدیک شویم. هر هفته در فضای آنلاین گرد هم می‌آییم، تکنیک‌های داستان‌نویسی را تمرین می‌کنیم و می‌نویسیم. مزیت کارگاه: داستان‌های شما تک‌به‌تک خوانده می‌شود و از مدرس کارگاه بازخورد مستقیم دریافت می‌کنید. مشخصات دوره: مدرس: ناهید عبدی چهار جلسه طی یک ماه روزهای سه‌شنبه از ساعت ۱۹ تا ۲۰ شروع از ۱۶ دی نحوه برگزاری: آنلاین توجه: در صورت حضور نداشتن، فایل ضبط‌شده در اختیارتان قرار می‌گیرد. شهریه: 694 هزار تومان تخفیف برای ثبت‌نام‌ زودهنگام (تا ۵ دی): 347 هزار تومان ◀️برای شرکت در کارگاه کافیست مبلغ 347 هزار تومان را به‌ کارت زیر واریز کنند: 5047 0610 4147 8799 به نام ناهید عبدی سپس رسید را برای راهنمای دوره ارسال کنید: خانم قاسمی 🤍 @saharmghasemi

📌اپیزود ششم از پادکست نورو منتشر شد. 🍀عنوان اپیزود ششم: خطای شناختی۱ ✅توضیح این قسمت: 🎧از اینجا بشنوید: لینک castbox یا لینک applecast 📌خوشحال می‌شم بازخودتون رو همین‌جا در بخش کامنت بخونم و اگر اون رو مفید دیدید برای دوستان‌تون بفرستید.👇🙏🏻 #پادکست #نورو

📌اپیزود پنجم از پادکست نورو منتشر شد. 🍀عنوان اپیزود پنجم: مزیت بی‌منطق بودن ✅توضیح این قسمت: چرا مغز ما گاهی خلاف منطق تصمیم می‌گیرد؟ در این قسمت، سه نمونه از بی‌منطقی ذهن را بررسی می‌کنیم؛ جایی که خطاها نه ضعف، بلکه نیرویی برای ادامه‌دادن، ساختن و معنا بخشیدن به زندگی‌اند. 🎧از اینجا بشنوید: لینک castbox یا لینک applecast یا لینک spotify 📌خوشحال می‌شم بازخودتون رو همین‌جا در بخش کامنت بخونم و اگر اون رو مفید دیدید برای دوستان‌تون بفرستید.👇🙏🏻 #پادکست #نورو

تغییر دیگری اوج توان من در این است که این تن را نگاه دارم پاک. این ذهن را نگاه دارم پاک. این زبان را نگاه دارم پاک. این نگاه را نگاه دارم پاک و مبرا می‌کنم خویشتن را از تغییر دیگری؛ از این کار بی‌حاصل که عمیقا باورمندم ما نمی‌توانیم و نباید کسی را تغییر دهیم. این شرط عشق واقعی‌ست. عشق به خودی که شب و روز پی تغییرش هستیم و عشق به دیگری که همان‌گونه که هست می‌پذیریمش. ✍️ناهید عبدی @nahidabdilearning Nahidabdi.com