Historyja

Сёння адзначаецца свята Маці Божай Зельнай. "У Літве і Беларусі класічны комплекс народных звычаяў гэтага свята склаўся ў эпоху Барока, або Контррэфармацыі. Па традыцыі, у многіх мясцовасцях даўняй Рэчы Паспалітай, асабліва ў парафіях пад вызваннем Маці Божай, у гэты ж дзень абыходзяць і «дажынкі» - свята заканчэння жніва. Тады, натуральна, стараюцца спячы і асвяціць у касцёле хлеб са збожжа новага ўраджаю. І дагэтуль у традыцыйных вясковых парафіях у літоўскай частцы Віленшчыны, як напрыклад у Тургелях, цалкам натуральным успрымаецца, калі галоўны бохан свята, які мы б назвалі «караваем», мясцовы пробашч, або і войт, урачыста дзеліць паміж сабранымі" Пра гэтае свята ў нашай традыцыі можна больш прачытаць у артыкуле Алеся Белага.

15 жніўня 1972 года ў Менску пры нявысветленых абставінах быў забіты мастак, лідар нацыянальна-адраджэнскага руху, сябра Уладзімера Караткевіча – Лявон Баразна. Непасрэдна перад забойствам ён рыхтаваў акцыю пратэсту супраць разбурэння гістарычнага цэнтра Менска. У 1969 годзе разам з Зянонам Пазняком выступаў у абарону вуліцы Няміга. Іх сумесны артыкул надрукавала газета "Правда", дзякуючы чаму Машэраў на 3 гады прыпыніў знішчэнне Нямігі. Баразна раней працаваў галоўным мастаком Мастацкага фонду БССР. У 1967 годзе яму даручылі афармленне Менска да 900-гадовага юбілею, але неўзабаве ён быў адхілены ад працы. 15 жніўня 1972 года ў Старым горадзе ён кінуўся на вуліцы ратаваць жанчыну, на якую напалі бандыты. Дзяўчына імгненна знікла, а Лявон атрымаў смяротны ўдар. Следчыя органы трактавалі гэта забойства як звычайны крымінал, але пэўныя акалічнасці даюць падставы падазраваць у здзяйсненні злачынства савецкімі спецслужбамі. Забойцы атрымалі малы тэрміны, пазней неўзабаве скасаваны амністыяй.

Уладзімір Караткевіч і Лявон Баразна

Вайсковы звяз, каб змагацца з агульным ворагам - крыжакамі ды ўзмацненне культурных сувязяў з Польшчай і агульна цывілізацыйных Заходняй Еўропай. Толькі некаторыя вынікі Крэўскай уніі. https://www.youtube.com/watch?v=LMMAwRSHfmc

"Жыццё шматкроць пацвярджае, хто не любіць сваю культуру і мову (а значыць і свайго народа), той не ў стане па-сапраўднаму палюбіць гэтыя духоўныя каштоўнасці іншых народаў (...) Ва ўсіх варунках нашага моўнага жыцця нам варта было б няўхільна кіравацца слушнай парадай бацькі беларускага нацыянальнага Адраджэння паэта Ф. Багушэвіча: «Яно добра, а нават і трэба знаць суседскую мову, але наперш трэба знаць сваю»? Тады, напэўна ж, мы не памыліліся б у вызначэнні, якая мова для беларусаў з'яўляецца роднай, якой ― ну, зразумела ж, не чужой ― трэба надаць прыярытэты ў грамадстве. Дзеля нашага этнічнага выжывання нам родная мова гэтак жа патрэбна, як нябесная манна для ізраільцян, якія, змораныя ад працяглага егіпецкага палону, цягнуліся дамоў па спякотных прасторах галоднай пустыні. Толькі манну пасылаў ім Бог, а мову беларускую мы павінны вытвараць у сваіх душах самі і карыстацца ёю пры ўсіх жыццёвых нагодах. Тады яна стане бессмяротнай і такімі зробіць нас, беларусаў." Леанід Лыч

Партрэт вялікага князя літоўскага і караля польскага Ягайлы з гербам Вялікага Княства Літоўскага, 1643 год.

Вайсковы звяз, каб змагацца з агульным ворагам - крыжакамі ды ўзмацненне культурных сувязяў з Польшчай і агульна цывілізацыйных Заходняй Еўропай. Толькі некаторыя вынікі Крэўскай уніі. https://www.youtube.com/watch?v=LMMAwRSHfmc

"У аснове адносін Вялікага Княства Беларуска-Літоўскага з Польшчай ляжала права, узаемная дагода, а ў аснове адносін Вялікага Княства Беларуска-Літоўскага з Расеяй няма ніякіх праўных нормаў, адно толькі: сваволя, пагвалчанне права. Азіяты, патомкі татарска-кіргізскіх брадзягаў!" Тамаш Грыб

14 жніўня 1385 года была падпісана Крэўская ўнія

Роля Мілінкевіча ў пошуках парэшткаў апошняга караля Рэчы Паспалітай Сябра БІПГ Ігар Станкевіч нагадаў пра яшчэ адну старонку дзейнасці Аляксандра Мілінкевіча — яго ўдзел у пошуках парэшткаў апошняга караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Напрыканцы 1980-х Мілінкевіч разам з паплечнікамі ездзіў у Воўчын — на радзіму Панятоўскага. У мясцовым касцёле Святой Тройцы шукалі парэшткі манарха, якія былі перавезены сюды ў 1938 годзе. Да таго часу пахаванне было фактычна разрабаванае. Паводле ўспамінаў мясцовых жыхароў, з частак трунаў рабілі вёдры, а мясцовы каваль на тых трунах танчыў у кароне. Тым не менш даследчыкам удалося знайсці тое, што захавалася ад пахавання. У 1988-м рэшткі былі афіцыйна перададзеныя тагачасным ўладам Польшчы і перапахаваныя ў Варшаве ў касцёле Св. Яна. Мілінкевіч працягваў займацца гэтай гісторыяй і пазней: у 2004 годзе выйшла яго брашура «Воўчынская гісторыя». На здымку 1987 года — Аляксандр Мілінкевіч з сынам і гісторыкам ды археолагам Міхасём Ткачовым

Вежа Гедыміна на пачатку XX ст.

Гербы Троччыны, XV і XVI ст. Пазнейшым гербам Троцкага ваявоства была Пагоня.

Паца-Ваца

Пагоня з кнігі "Родны край", 1921 год.

Святкаванне 80-годдзя Беларускай Народнай Рэспублікі. Менск, 1998 год.

Змена шыльды на былым Ленінскім праспекце ў сувязі з перайменаваннем яго ў праспект Францыска Скарыны, 1992 г.