مؤسسه‌ روانشناسی ایماژ

🎬پخش مستند «تهران چند درجه‌ٔ ریشتر؟» 🟡 پنجشنبه ۲۹ مرداد ساعت ۱۷/ در موسسه روانشناسی ایماژ 🟡 مدت زمان فیلم: ۲۸ دقیقه تهران در آینه‌ی زلزله‌ای که قرار است روزی در آن بیاید، دیده می‌شود. برای تهران درگیر لرزه‌های بزرگ جوراجور، زلزله چه‌قدر جدی است؟ //تهران، چند درجۀ ریشتر؟ (۱۳۸۵) کارگردان و نویسنده: پیروز کلانتری تصویربردار: رضا تیموری تدوین و صداگذاری: وحید باقرزاده صدابردار: روح الله جعفربیگلو مشاور: کامبیز کاهه گوینده: هوشنگ آزادیور تهیه کننده: ارد عطارپور انتخاب فیلم: ستاره جزایری// تهیه شده درگروه مستند شبکه ۴ سیما با مشارکت سازمان فزهنگی هنری شهرداری تهران. . . . #مستند #مستند_کوتاه #فیلم #نمایش_مستند #روانکاوی #کلینیک_ایماژ

{برخی از این لغزش‌ها و فراموشی‌های روزمره را می‌توان همچون {نشانه‌هایی} خواند که از حضورِ چیزی در پسِ آگاهی خبر می‌دهند. ما همیشه آن‌چه را از دست می‌دهیم، فراموش نمی‌کنیم؛ گاهی فقط شکلِ حضورش عوض می‌شود.} //چیزی که به خاطر نمی‌آید، ممکن است در لحنِ حرف‌زدنمان، در انتخاب‌هایمان، یا در تکرارهای بی‌دلیل زندگی‌مان، خودش را نشان بدهد. گاهی مسئله این نیست که «چرا فراموش می‌کنیم»؛ بلکه این است که آنچه فراموش شده، از چه راه دیگری هنوز در ما ادامه پیدا می‌کند.// . . . #روانکاوی #فروید #هنردرمانی #کلینیک_ایماژ

{انسان اگر بخواهد واقعاً زندگی کند و نه صرفاً زنده بماند، باید بتواند به خود اجازه دهد که فراموش کند؛ باید بتواند، اندکی از تیزیِ احساس و آگاهیِ خود بکاهد، تا دوباره بتواند به زندگی روزمره بازگردد و اختیارِ زمانِ خویش را پس بگیرد.} //حافظه و فراموشی هر دو برای {زندگی کردن در زمان} ضروری‌اند. حافظه ما را به گذشته پیوند می‌دهد، و فراموشی به ما امکان می‌دهد که در حال بمانیم و به سوی آینده حرکت کنیم.// . . . #فلسفه #روانکاوی #مارک_اوژه #هنردرمانی #فراموشی

ورق بزنید... {در جهان ادبیات، فراموشی همیشه به معنای از دست دادن نیست؛ گاهی یک راه نجات است.} //نویسندگان و شاعران بزرگ بارها نشان داده‌اند که حافظه چطور می‌تواند به یک شکنجه‌گاه تبدیل شود. آن‌ها از فراموشی می‌نویسند تا به یادمان بیاورند که برای ادامه دادن، برای خلق کردن و برای زنده ماندن، انسان خوب است که انسان هنرِ {از یاد بردن} را بیاموزد.// . . . #روانکاوی #هنردرمانی #کلینیک_ایماژ #رواندرمانی_تحلیلی #ادبیات

{از دیدگاه نیچه، برای هر کنش و عملی که انسان انجام می‌دهد، فراموشی یک ضرورت است؛ همان‌گونه که برای زندگیِ هر موجود زنده، نه‌تنها نور، که تاریکی نیز ضروری‌ست.} از این منظر، فراموشی دشمنِ حافظه نیست؛ بلکه نگهبان نظم درونی انسان است. همان نیروی پنهانی که به ذهن اجازه می‌دهد آرام بماند، آینده را تصور کند و مسیر زندگی را شکل دهد. //زیرا بدون تواناییِ فراموش کردن، انسان در گذشته گرفتار می‌ماند؛ و بدون رهایی از سنگینیِ آنچه پشت سر گذاشته است، نه شادی ممکن است، نه امید، نه احساسِ آزادی، و نه آن حضورِ زنده و بی‌واسطه‌ای که زندگی را معنا می‌کند.// . . . #نیچه #روانکاوی #فلسفه #کلینیک_ایماژ