In Treatment (تحت درمان)
Статистикаدر این کانال سعی می کنم در مورد موضوعاتی همچون روانکاوی، روانشناسی و فلسفه حرف بزنم. فیلمها و کتابهایی هم پیشنهاد خواهد شد. آرمان خزائی (دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی) ش.ع ؛ ۵۲۷۴۱ ش.پ ؛ ۲۱۰۶۹۴۹
- Последний пост
- 14 авг.
- Последнее чтение
- 15 авг.
- Постов за неделю
- 23
- Всего постов
- 65
- Тип
- открытый
- Язык
- персидский
- Категория
- Книги
- В каталоге с
- 12 авг.
- 1/24сутки в ленте
- 307
- 1/48двое суток
- 351
- 1/72трое суток
- 379
Оценка по просмотрам недавних постов: пост набирает почти всё за первые сутки.
Посты
🧠 چرا در شرایط مشابه، واکنشهای متفاوتی داریم؟ ماجرا به «سبک دلبستگی» برمیگردد. وقتی پارتنرت دیر جواب میدهد یا بحثی پیش میآید، درونت چه میگذرد؟ ✨۱. در مواجهه با بیخبری (دیر جوابدادن): ▫️ سبک اضطرابی: «نکند دوستم ندارد؟ نکند کاری کردهام؟» (جستجوی مداوم برای اطمینان) ▫️ سبک اجتنابی: «مهم نیست، من هم دیگر سراغش نمیروم.» (قطع ارتباط دفاعی) ▫️ سبک ایمن: «شاید سرش شلوغ است. اگر طولانی شد، خودم جویای احوالش میشوم.» ✨۲. در مواجهه با تعارض (دعوا): اینجا تفاوت اصلی در «نحوه تنظیم هیجان» است: ❌ اشتباه اضطرابی: تعقیبگریِ عصبی و اصرار به ادامه بحث. ❌ اشتباه اجتنابی: فرار از گفتوگو و سکوتِ طولانی. ✅ راهکارِ ایمن: «الان کمی فضا نیاز دارم تا آرام شوم؛ اما بیا ساعت ۸ دربارهاش صحبت کنیم.» یادت باشد: سبک دلبستگی یک «برچسبِ ابدی» نیست؛ الگویی است که با آگاهی و تمرین، تغییر میکند. 🌱 https://t.me/intreatmentpsy
👤 کارن هورنای آدمی که برای دوستداشتنی بودن، خودش را گم میکند. هورنای درباره چیزی صحبت میکند که میشود آن را «خودِ بایدی» نامید؛ تصویری از آدمی که فکر میکنیم باید باشیم. ✳️باید همیشه مهربان باشم. ✳️باید موفق باشم. ✳️باید قوی باشم. ✳️باید همه دوستم داشته باشند. و کمکم یک اتفاق عجیب میافتد: دیگر نمیپرسیم: «من چه کسی هستم؟» مدام میپرسیم: «من باید چه کسی باشم تا ارزشمند باشم؟» شاید بخشی از اضطراب ما، از فاصلهی بین «خود واقعی» و «خودی که فکر میکنیم باید باشیم» میآید. و شاید آرامش، گاهی نه در بهتر شدن، بلکه در کمتر وانمود کردن باشد.
видео или голосовое, без подписи
ما در حال تشکیل یک تیم برای کمپینگهای جنگلی در مازندران هستیم. در صورت تمایل درخواست دهید. @Arman_khazaei
دزدی بوسه عَجب دزدی خوش عاقبتی است که اگر بازستانند، دو چندان گردد! 🌱صائب تبریزی
🧠 با خودت چطور حرف میزنی؟ گاهی سختترین حرفهایی که میشنویم، از زبان دیگران نیست؛ از ذهن خودمان است. وقتی مدام به خودت میگویی: ❌ «من کافی نیستم.» ❌ «همیشه خراب میکنم.» ❌ «من آدم مضطربی هستم.» ذهنت کمکم این جملات را باور میکند و رفتارت هم در همان مسیر قرار میگیرد. فکر → احساس → رفتار → نتیجه → تقویت فکر اما تو، افکارت نیستی. اگر مضطربی، به این معنا نیست که «آدم مضطربی» هستی. اگر اشتباه کردهای، به این معنا نیست که «همیشه خراب میکنی». بهجای برچسبزدن به خودت، دقیقتر حرف بزن: ✅ «الان احساس اضطراب دارم؛ اما این احساس تمامِ هویت من نیست.» ✅ «اشتباه کردهام؛ اما میتوانم از آن یاد بگیرم.» ✅ «امروز برایم سخت است؛ اما ناتوان نیستم.» قرار نیست همیشه با خودت مثبت حرف بزنی فقط کافیست با خودت واقعبینانه، مهربانانه و منصفانه رفتار کنی. 🤍 ✨ نوع گفتوگوی درونیات، روی رابطهات با خودت اثر میگذارد. https://t.me/intreatmentpsy
چقدر از دنیای درونی همسرم خبر دارم؟ گاهی فکر میکنیم چون مدتهاست کنار هم زندگی میکنیم، پس دیگر همسرمان را خوب میشناسیم؛ اما واقعاً چقدر از دنیای درونی او خبر داریم؟ ممکن است بدانیم قهوهاش را چطور میخورد، اما ندانیم این روزها چه چیزی بیشتر از همه ذهنش را درگیر کرده است. ممکن است وقتی میگوید «خستهام»، فقط خستگی جسمی را ببینیم و از خودمان نپرسیم «از چی خستهای؟» مثلاً همسرتان بعد از یک روز کاری وارد خانه میشود، کیفش را گوشهای میگذارد و آرامتر از همیشه است. شاید اولین واکنشمان این باشد که بگوییم: «باز چرا اخم کردی؟» اما میشود کمی مکث کرد و پرسید: «امروز روز سختی داشتی؟» شاید جوابش این باشد: «آره، جلسه امروز اصلاً خوب پیش نرفت؛ حس کردم هیچکس حرفم رو جدی نگرفت.» همین چند جمله، چیزی بیشتر از یک گفتوگوی معمولی است؛ شما دارید وارد دنیای درونی همسرتان میشوید. گاتمن معتقد است زوجهای موفق مرتباً نقشهای از این دنیا برای یکدیگر میسازند و آن را بهروز نگه میدارند. چون آدمها ثابت نمیمانند؛ نگرانیها، آرزوها، اولویتها و حتی نیازهایشان در طول زندگی تغییر میکند. ممکن است سال گذشته مهمترین دغدغه همسرتان پیشرفت کاری بوده باشد، اما امسال بیشتر از هرچیز به آرامش و وقت گذراندن با خانواده نیاز داشته باشد. شناختن او یعنی این تغییرها را ببینیم، نه اینکه تصور کنیم چون «قبلاً میشناختمش»، هنوز هم همه چیز را دربارهاش میدانم. گاهی یک سؤال ساده مثل «این روزها بیشتر به چی فکر میکنی؟» میتواند بیشتر از یک گفتوگوی طولانی ما را به هم نزدیک کند. یا وقتی میگوید «دلم میخواد یه مدت از همهچی فاصله بگیرم»، به جای اینکه سریع بگوییم «همه همین مشکلات رو دارن»، بپرسیم: «چی بیشتر از همه خستهات کرده؟» این سؤالها یعنی «دنیای تو برای من مهم است»؛ حتی اگر همیشه نتوانیم مشکلش را حل کنیم. در یک رابطه صمیمی، قرار نیست ذهن همسرمان را بخوانیم؛ قرار است آنقدر به او علاقهمند باشیم که بخواهیم درباره دنیایش بدانیم. گاهی عشق، نه در یک هدیه بزرگ، بلکه در همان لحظهای دیده میشود که متوجه میشویم امروز حال همسرمان با همیشه فرق دارد و شاید یکی از زیباترین شکلهای دوست داشتن همین باشد: «هنوز هم برای شناختن تو کنجکاوم.» معصومه آزاد | کارشناس ارشد بالینی #زوج_درمانی
برنامهی هفتگی کانال بالاخره آماده شد! 🗓️ این روزا کلی برنامه ریختیم که باهاتون به اشتراک بذاریم. یه برنامه که توش همهجوره چیزایی هست که دوسش داریم. از کتاب و فیلم و مقاله بگیر تا شعر و روانشناسی و آموزش. حتی درباره بچهها، مدیریت، شکست عاطفی و کلی موضوع دیگه... هر کدوم از دوستانم یه بخش رو قبول کردن و هر روز میان یه چیزی تازه بهمون یاد بدن. بیاید با هم رشد کنیم، کنار هم باشیم، از هم یاد بگیریم. اگه شما هم تمایل به همکاری دارید، حتما اطلاع بدید. ممنونم 🙏☘
🎥 فیلم: کریستین | Christine - 2016 • داستان واقعی و تراژیک کریستین چابک، مجری خبری که در پخش زنده دست به خودکشی زد • این فیلم مطالعهی موردیِ دقیقِ «انزوای وجودی» و «افسردگی» است. ارزش دیدن: (برای درک ریشههای خاموشِ خودکشی) کریستین در فیلم، با تمامِ توان تلاش میکند «دیده شود» اما هر چه بیشتر دستوپا میزند، بیشتر در حصارِ «خودِ کاذب» و سرخوردگیهای شغلی و عاطفی غرق میشود. جایی که هویتش را تماماً در تأییدِ دیگران گره زده. فیلم یادآوری میکند گاهی مرگِ یک انسان، نه در لحظهی آخر، که سالها قبل از آن در سکوتِ روابطِ شکستخوردهاش رخ میدهد. #پردهنقرهای
видео или голосовое, без подписи
🧠 یک دقیقه | یک مقاله چرا در روزهای سرد احساس تنهایی بیشتری میکنیم؟ پاییز شده. هوا سرد است. و یک حس آشنا برگشته، انگار تنهاتر از تابستانی. این احساس را همه داریم. اما آیا فقط در ذهن ماست؟ 🔬 پژوهش: Walther و همکاران در یک مطالعه بزرگ با دادههای ۸۰۱۷ نفر از ۱۵۶ ایستگاه هواشناسی نشان دادند که دمای محیط مستقیماً با سطح تنهایی، استرس و رضایت از زندگی ارتباط دارد. 📊 یافتههای کلیدی: • دماهای معتدلتر با احساس تنهایی کمتر مرتبط بودند . • دمای بالاتر با سطح استرس پایینتر و سلامت بهتر همراه بود . • آدمهایی که احساس تنهایی مزمن میکنند، بیشتر به حمام و دوش آب گرم پناه میبرند ، انگار گرمای فیزیکی را جایگزین گرمای اجتماعی میکنند . • طبق پژوهشهای عصبشناختی، مغز گرمای فیزیکی و گرمای اجتماعی را در مناطق مشابهی پردازش میکند این دو برای مغز یکی هستند. 💡 سرما احساس تنهایی را افزایش میدهد و تنهایی هم احساس سردی فیزیکی ایجاد میکند. به همین دلیل است که در زبان فارسی هم میگوییم «آدم سردی است» یا «رابطهمان گرم است» این استعارهها ریشه در بیولوژی دارند، نه فقط شعر. سرما فقط دمای هوا نیست ، گاهی دمای روابط ماست که حسش میکنیم. ❓ آیا در فصلهای سرد بیشتر دلت برای آدمها تنگ میشود؟ 📚 منبع: Walther, M., Meier, B. P., & Vögele, C. (2025). Cold season air temperature as predictor of psychological well-being and mental health. Scientific Reports, 15, 17724.
هر کس به قَدر هوشِ خود آزار می کشد در بَحرِ پُر کِنار، خطر بیکَرانه است... 🌱صائب_تبریزی
🧸 چرا پارتنرت کنارت «بچهگانه» رفتار میکند؟ خیلی از ما رفتار بازگشتی، لحن کودکانه یا شیطنتهای پارتنرمان را نشانهی «ناپختگی» میدانیم. اما در روانشناسی، این رفتار اغلب یک پیام کاملاً متفاوت دارد: «من کنار تو احساس امنیت میکنم.» در جامعهای که همه مجبوریم قوی، مسئول و بینقص به نظر برسیم، رابطهی امن تنها پناهگاهی است که میتوان در آن گارد دفاعی را پایین آورد. بنابراین، بروز رفتارهای بازیگوشانه یعنی: 🔹 کاهش حالت گوشبهزنگی و اضطراب 🔹 اجازه دادن به کودک درون برای ابراز خود 🔹 و اعتماد به اینکه «قضاوت یا تنبیه» نخواهد شد. ⚠️ اما یک هشدار مهم: این امنیت بسیار شکننده است. اگر این آسیبپذیری و صمیمیت را مسخره، تحقیر یا در جمع فاش کنی، پارتنرت دوباره به لاک دفاعی خود برمیگردد و خودِ واقعیاش را از تو پنهان میکند. رابطه امن یعنی فضایی که در آن مجبور به نقش بازی کردن نباشی؛ جایی برای پذیرش، بدون نیاز به نقاب. 🌱 https://t.me/intreatmentpsy
من به دنبال تشکیل یک تیم مستقل پژوهشی در کشور هستم. پس اگه کارتو در این مسیر بلدی بهم پیام بده. @Arman_khazaei
👤 آدام فیلیپس،روانکاو و نویسنده فیلیپس مینویسد: بسیاری از ما زندگی نمیکنیم؛ منتظر لحظهای هستیم که بالاخره آماده زندگی کردن شویم. ما فکر میکنیم اول باید ترسهایمان تمام شوند. ⚠️اول باید اعتمادبهنفس پیدا کنیم. ⚠️اول باید همه چیز درست شود. ⭕️بعد شروع میکنیم. اما گاهی «آماده شدن»، تبدیل میشود به راهی برای به تعویق انداختن زندگی. چون همیشه چیزی هست که هنوز کامل نشده. فیلیپس یادآوری میکند: شاید قرار نیست روزی برسد که دیگر نترسیم. شاید زندگی کردن یعنی یاد بگیریم با بخشهایی از خودمان که هنوز کامل نیستند،حرکت کنیم.
با سلام دانشجویان روانشناسی که خواستار درج نام خود در مقالات همایشی هستند، پیام بگذارند. @Arman_khazaei
یک بار هم ای عشقِ من از عقل میندیش بگذار که دِل حل بکند مسئله ها را... 🌱محمدعلی بهمنی
🧠 مغز تو، منتظر دستورِ توست! بسیاری از ما فکر میکنیم تغییر، فقط یک تصمیمِ ارادهمحور است؛ اما حقیقت این است که تغییر، یک فرآیندِ بیولوژیک است. ✨وقتی با شدت، تکرار و احساس روی یک هدف تمرکز میکنی، در واقع داری با مغزت صحبت میکنی. تو داری به سلولهای عصبیات دستور میدهی که: «این مسیر، مهم است؛ اینجا را بازسازی کن!» این همان جادوی نوروپلاستیسیته است. 🌱با تمرکزِ شدید، سه اتفاق در دنیای تو میافتد: ۱. بازسازی مسیرها: مغزت مسیرهای عصبی جدیدی برای آن هدف میسازد. ۲. سوختِ حرکت: سیستم دوپامینِ تو، انگیزه را برای ادامه دادنِ مسیر، به تو هدیه میدهد. ۳. فیلترِ هوشمند: سیستم توجه مغزت (RAS) فعال میشود و فرصتها و چیزهایی را که قبلاً نمیدیدی، ناگهان جلوی چشمت میآورد. ✅ اما یک هشدار مهم: شدتِ بدون جهت، فقط باعث فرسودگی میشود. برای اینکه مغزت با تو هممسیر شود، به «شدتِ هدفمند» نیاز داری؛ یعنی ترکیبی از اشتیاقِ بالا و نظمِ پایدار. 🌱مغزت همانجایی میرود که توجهت را در آنجا رها میکنی. پس توجهت را به جایی ببند که میخواهی باشی. 🌱 https://t.me/intreatmentpsy
🧠 یک دقیقه | یک مقاله مغزت تصمیم میگیرد ،تو بعداً خبردار میشوی! فکر میکنی وقتی تصمیم میگیری، «تو» هستی که تصمیم میگیری؟ عصبشناسی یک خبر تکاندهنده دارد. 🔬 پژوهش: Armstrong و Vlasov از دانشگاه ایلینوی در یک مطالعه منتشرشده در PNAS نشان دادند که سیگنالهای تصمیمگیری خیلی زودتر از آنچه دانشمندان تصور میکردند در مغز ظاهر میشوند، حتی در اولین مناطق حسی مغز که قبلاً هیچ نقشی در تصمیمگیری برایشان قائل نبودند. 📊 یافتههای کلیدی: • مدل کلاسیک میگفت تصمیمگیری فقط در قشر پیشپیشانی اتفاق میافتد ، این مطالعه نشان داد که مناطق اولیه حسی هم از همان ابتدا درگیرند • این مناطق از طریق حلقههای بازخورد از مناطق بالاتر مغز تنظیم میشوند ، یعنی تصمیمگیری از بالا به پایین اتفاق میافتد، نه فقط از پایین به بالا • مغز شواهد را از ترجیحات، اهداف و تجربیات خودت جمع میکند و قبل از اینکه آگاه شوی، مسیر را انتخاب میکند • آگاهی ما اغلب آخر از همه از تصمیم خبردار میشود ، نه اول 💡 یعنی وقتی فکر میکنی «الان تصمیم گرفتم»، مغزت مدتی است که فرآیند را شروع کرده. این نه ضعف است ، بلکه نشان میدهد مغز چقدر هوشمندانه و سریع پردازش میکند، بدون اینکه ذهن آگاه را درگیر کند. تو تصمیم نمیگیری ،مغزت تصمیم میگیرد و بعد به تو اطلاع میدهد. ❓ آیا تا به حال تصمیمی گرفتی که احساس کردی «از جایی درونت آمد» بدون اینکه واقعاً «فکر» کرده باشی؟ 📚 منبع: Armstrong, A. G., & Vlasov, Y. (2026). Neural correlates of perceptual decision-making in the primary somatosensory cortex. Proceedings of the National Academy of Sciences, 123(18).
هر کَس هَوسِ سخن فروشی داند من بندهٔ آنم که خَموشی داند... 🌱مولانا